กระหน่ำโจมตีตลอดทั้งคืน ฉินอวิ๋นนับไม่ถ้วนแล้วว่าตัวเองถูกสูบจนแห้งไปกี่ครั้ง เขาเพิ่งเข้าใจตอนนี้เองว่า วิธีปลอบแฟนสาวที่ง่ายที่สุดก็คือยกปืนขึ้นสู้!
เวลาของเจ้ามีมากแค่ไหน ความจริงใจของเจ้าก็มีมากเท่านั้น
พอตื่นขึ้นมาในตอนเช้า ขาของฉินอวิ๋นก็อ่อนแรงอยู่บ้าง หากเป็นชายคนอื่นคงรับไม่ไหว มีเพียงผู้แข็งแกร่งในกองทัพและมีสมรรถภาพทางกายเหนือชั้นอย่างเขาเท่านั้นที่ทนได้
ถ้าเปลี่ยนเป็นคนอื่นล่ะ?
เกรงว่าคงเหนื่อยตายไปนานแล้ว ไม่แน่อาจหัวใจวายตายกะทันหันด้วยซ้ำ
“หัวหน้า” เจียงเทียนหรานใช้มือข้างหนึ่งประคองคอ พลางมองฉินอวิ๋นที่เพิ่งตื่นด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
ร่างกายของฉินอวิ๋นสั่นสะท้าน เขาหันกลับไปมอง เมื่อเห็นรอยยิ้มแฝงความหมายลึกซึ้งนั้น ความรู้สึกไม่สบายใจก็พลันผุดขึ้นในใจ
“ทำ...ทำไม?”
เจียงเทียนหรานเม้มริมฝีปาก “อยากกินอาหารเช้า”
“อะไรนะ!” ฉินอวิ๋นรีบสวมกางเกง แต่งตัวให้เรียบร้อย แล้ววิ่งพรวดออกจากประตูไป “เจ้าสั่งอาหารเดลิเวอรีกินเองแล้วกัน!”
“ข้าไปทำงานก่อน”
“พรืด!”
เมื่อเห็นท่าทางของฉินอวิ๋น เจียงเทียนหรานก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้
และในตอนนั้นเอง
“ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด!”
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นระลอกหนึ่ง
เจียงเทียนหรานหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ปรากฏว่าเป็นสายจากจ้าวชิงซวง ทันทีที่เห็นชื่อนี้ ความขุ่นเคืองก็พุ่งขึ้นมาในใจ
“ดีนี่ ยังกล้าโทรมาอีก!”
เจียงเทียนหรานกดรับสายโดยไม่ลังเล แล้วยกโทรศัพท์แนบหู “นังจิ้งจอกยั่วสวาท ยังมีหน้ามาโทรหาข้าอีกหรือ! เจ้าถึงกับหลอกให้หัวหน้าของข้าไปค้างคืนที่บ้านเจ้า!”
“เจ้ารู้ไหมว่าข้าเสียใจแค่ไหน?”