มือปืน!
จ้าวชิงซวงได้สติทันที รีบพุ่งตัวลงไปซ่อนอยู่ใต้กำแพงมุมห้อง
เจียงเทียนหรานที่ตามมาติด ๆ พอเปิดประตูเข้ามาเห็นกระจกแตกเกลื่อนพื้นก็ตกใจไม่น้อย
เห็นท่าทีของทั้งคู่ ความระแวดระวังที่ฝึกฝนมาหลายปีก็สั่งให้เธอตอบสนองทันที โน้มตัวลงนั่งยอง ๆ จ้องมองออกไปนอกหน้าต่าง
“เกิดอะไรขึ้น?”
เจียงเทียนหรานหรี่ตาลง ความโกรธพลุ่งขึ้นในใจ ในอาณาเขตของตัวเองแท้ ๆ ยังมีคนกล้าก่อเรื่องอีกหรือ?
คิดว่าตระกูลเจียงเป็นผักเป็นหญ้ารึไง?
จ้าวชิงซวงก็ยังมึน ๆ อยู่เหมือนกัน เธอมองไปทางฉินอวิ๋น
“หัวหน้า!”
ฉินอวิ๋นหรี่ตาลง: “พวกเธออยู่ตรงนี้ห้ามขยับ ข้างนอกมีมือปืน ร้อยทั้งร้อยมันมาล่าฉัน”
เขาคิดวิเคราะห์ในใจ เป็นคนของฝ่ายสูงในภารกิจที่ต่างประเทศครั้งนั้นส่งมาหรือเปล่า?
หรือว่าพวกรู้แล้วว่าของในมิติโบราณถูกเขากลืนเข้าไปในท้องแล้ว?
พูดตามตรง ฉินอวิ๋นเองก็ไม่รู้ว่าสิ่งนั้นคืออะไร รู้แค่ว่าตอนนั้นเขาฆ่าคนหมดแล้ว สิ่งนั้นก็พลันบินออกมาจากสมบัติในมิติ
ท่านใหญ่ในเมืองหลวงสั่งให้เขากลืน “ผลไม้” นั้นลงไปตรง ๆ แล้วก็กลับมารับคำสั่งปลดประจำการ
แต่ไม่ควรจะเป็นแบบนี้สิ!
ไม่ต้องพูดถึงว่าตอนนั้นนอกจากเขาแล้ว ทหารหน่วยรบพิเศษที่ไปปฏิบัติภารกิจทั้งหมดตายหมด
ถึงจะมีคนรู้ว่าเขารอดชีวิต ตัวตนของเขาในกองทัพก็เป็นความลับสุดยอด มีเพียงท่านใหญ่ในเมืองหลวงเท่านั้นที่รู้ตัวตนที่แท้จริงของเขา