แสงเย็นเฉียบสาดมาจากสายฝน ตกกระทบใบหน้าด้านข้างที่คมกริบราวกับมีดแกะสลักของฉินอวิ๋น ผมของเขาชุ่มไปด้วยหยดน้ำ เม็ดฝนค่อยๆ ไหลลงมาจากปลายท่อนเหล็กทีละหยดลงสู่พื้น
เมื่อเห็นภาพนี้ เจียงเจิ้งฝ่าอ้าปากค้าง รู้สึกได้ว่าฉินอวิ๋นที่อยู่ตรงหน้าเปลี่ยนเป็นอีกคนในพริบตา
ก่อนหน้านี้เวลาที่พบฉินอวิ๋น เขามักจะดูสุภาพอ่อนโยนอยู่เสมอ
แต่ตอนนี้เขากลับราวกับเทพมรณะที่น่าสะพรึงกลัว ดวงตาคมกริบราวกับคมดาบที่จุ่มเลือด
เพียงแค่ยืนอยู่ตรงนั้น พลังอันแข็งแกร่งที่แผ่ออกจากกระดูกของเขาก็ราวกับกรงขังที่ผุดขึ้นมาจากนรก ทำให้อุณหภูมิโดยรอบลดลงไปหลายองศาในทันที
ส่วนเจียงเทียนหรานและจ้าวชิงซวงต่างก็สีหน้าเปลี่ยนไปในเวลาเดียวกัน พวกเธอติดตามฉินอวิ๋นอยู่ในกองทัพมาห้าปี
ที่นี่ไม่มีใครเข้าใจสภาวะของฉินอวิ๋นในตอนนี้ได้ดีไปกว่าพวกเธออีกแล้ว!
โกรธ
เกรี้ยวกราด
ฆาตกรรม!
ใช่แล้ว ออร่าฆาตกรที่ปกติจะแสดงออกมาเฉพาะตอนปฏิบัติภารกิจและเผชิญหน้ากับอาชญากรที่ชั่วร้ายที่สุดเท่านั้น ในชั่วขณะนี้ กลับห่อหุ้มร่างของฉินอวิ๋นไว้ทั้งตัว
“หัวหน้า…”
“หัวหน้ามาแล้ว?”
เจียงเทียนหรานและจ้าวชิงซวงสบตากัน ความสงสัยเต็มเปี่ยมอยู่ในใจ
ฉินอวิ๋นที่หายไปสองวัน อยู่ดีๆ กลับมาปรากฏตัวที่นี่ได้ยังไง?
แล้วยังถือท่อนเหล็กมาด้วย!
เดี๋ยวก่อน
จ้าวชิงซวงรูม่านตาหดทันที เธอพลันเข้าใจอะไรบางอย่าง แล้วหันไปมองจ้าวชื่อหลง ผู้เป็นลุงรองที่ถูกรายล้อมด้วยผู้คน
หัวหน้า... คงไม่ใช่มาเอาคืนลุงรองหรอกมั้ง!
เธอรู้ดีว่าคนที่สั่งให้จ้าวเทียนไห่ส่งนักฆ่าไปลอบสังหารฉินอวิ๋นก็คือจ้าวชื่อหลง