เจียงหนาน ตอนบ่ายแสงอาทิตย์ยังแรงกล้า แผดจ้าอยู่บนท้องฟ้า ประหนึ่งดวงตาสีแดงเลือดจ้องมองผู้คนในเมืองอย่างไม่ละสายตา
ฉินอวิ๋นและเฉินเอ้อโก่วตามเวลาที่นัดหมาย เดินทางมายังสำนักงานขายของโครงการบ้านจัดสรรที่ส่งมอบบ้านใหม่แล้วแห่งหนึ่งพร้อมกัน
สำนักงานขายชุมชนปี้ไห่!
ราคาเฉลี่ยอยู่ระหว่างสองหมื่นถึงสามหมื่น เป็นอาคารสูง 12 ชั้น ในเมืองยุคปัจจุบันก็นับได้ว่าเป็นบ้านสไตล์วิลล่าชั้นดี
"ว่าเถอะ เอ้อโก่ว นายคิดจะซื้อบ้านขึ้นมาฉันใดได้" ฉินอวิ๋นสงสัย พลางโอบไหล่เฉินเอ้อโก่วถาม
เพิ่งเลิกกับแฟนได้ไม่กี่วันไม่ใช่หรือ?
ครั้งก่อนที่สั่งสอนผู้หญิงสารเลวนั่นไปแล้ว เฉินเอ้อโก่วก็ได้เงินสินสอดคืนมาอย่างราบรื่น
ห้าหมื่นสี่หมื่น
ถ้าซื้อบ้าน เงินดาวน์บวกค่าตกแต่ง ก็ต้องใช้ไปตั้งกว่าครึ่ง
ไอ้หนูนี่ไม่รู้สึกเสียดายบ้างหรือ?
เฉินเอ้อโก่วยิ้มแหยๆ พูดว่า "ฉันคิดออกแล้ว ไหนๆ จะหาเงินให้ผู้หญิงใช้ ก็สู้ใช้กับตัวเองดีกว่า"
"หลังจากเรียนจบ ฉันก็ทำงานมาตลอด อยู่แต่ห้องใต้ดิน พอนานวันเข้าร่างกายก็เริ่มรู้สึกไม่ค่อยดี"
"แล้วก็ พ่อแม่ก็แก่ลงแล้ว ฉันคิดว่าจะซื้อบ้านในเมืองใหญ่อย่างเจียงหนานสักหลัง จะได้พาพวกท่านมาใช้ชีวิตในเมืองด้วย"
"สะดวกเวลาท่านไปหาหมออะไรด้วย ชนบทน่ะ สาธารณสุขตามไม่ทัน"
เฉินเอ้อโก่วเป็นลูกกตัญญู คนในหมู่บ้านรู้กันทั่ว และเหมือนกับฉินอวิ๋น ตอนเด็กครอบครัวยากจน