ระหว่างทางไปโรงพักบนถนนใหญ่ ผู้คนที่สัญจรไปมาสองข้างทางต่างพากันจ้องมองด้วยความตกใจและสงสัย
"ให้ตายสิ! นี่มันอันตรายมากเกินไปแล้ว! ทำไมถึงลากคนพิการด้วยรถแบบนี้ล่ะ!"
"คนบนรถเข็นนั่นทำความผิดมหันต์อะไรไว้กันแน่?"
"ว้าว!"
"..."
บนถนน ฉินอวิ๋นใช้มือเดียวจับพวงมาลัย มองกระจกมองหลังไปที่รถเข็นที่ผูกติดกับท้ายรถอย่างแน่นหนา
บนรถเข็น กู้ถังถูกเชือกป่านมัดแน่น ขยับตัวไม่ได้ และตลอดทางที่ผ่านมา เขาต้องเจอกับสายตาเหยียดหยามนับไม่ถ้วน
ความเร็วรถไม่สูงนัก แค่ 20-30 กิโลเมตรต่อชั่วโมงเท่านั้น
สำหรับคนใจแคบอย่างเขา ฉินอวิ๋นไม่มีความเมตตาให้แม้แต่นิดเดียว
หลิวย่าไม่อยากฆ่าเขา กลัวมือสกปรก
งั้นก็เปลี่ยนวิธี ทำให้กู้ถังเสียหน้าจนไม่กล้าสู้หน้าคนทั้งชาติ!
ฉินอวิ๋นต้องการผลแบบนี้
ไม่นานก็มาถึงสำนักงานใหญ่แห่งเจียงหนาน ที่หน้าประตูมีเจ้าหน้าที่ที่เกี่ยวข้องรออยู่เป็นเวลานาน เหมือนได้รับข่าวล่วงหน้า
เมื่อฉินอวิ๋นจอดรถ เจ้าหน้าที่หลายคนก็เดินเข้ามา แก้เชือก สวมกุญแจมือให้กู้ถัง แล้วคุมตัวเข้าไปในโรงพัก
ฉินอวิ๋นขมวดคิ้วเล็กน้อย: "หืม?"
"เรื่องอะไรกัน?"
"ให้ความร่วมมือขนาดนี้เลยเหรอ?"
และในขณะที่เขากำลังลังเล ชายวัยกลางคนที่สวมเครื่องแบบเจ้าหน้าที่ระดับสูงมาก เดินมาที่ข้างรถ แล้วเคาะกระจก
"ก๊อก ก๊อก ก๊อก!"
ฉินอวิ๋นหันไปมอง ชายวัยกลางคนขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาลดกระจกลง