ชัว!
ชัว!
ชัว!
คำปฏิเสธที่ชัดเจนราวกับคมดาบ กลับทำให้ทุกคนในที่นั้นยิ่งหนักอึ้งใจ
ฉินอวิ๋นสีหน้าเย็นชา หัวเราะเย็นพลางพูดว่า “หูไม่หนวกกันใช่ไหม!”
“บริษัทนี้ ไม่ขาย”
“รีบไปซะ!”
จ้าวเทียนไห่สีหน้าเรียบเฉย เขาเดาไว้แล้วว่าจะเป็นแบบนี้ ถอนหายใจเบา ๆ
“เหล่าหวัง! หลิวจงคนนี้ ไม่ยอมร่วมมือเอาซะเลย”
“จะทำยังไงดีล่ะ?”
หวังเทียนไห่หัวเราะเย็น มองไปทางหวังหยาง แล้วถามเสียงเข้มว่า “จัดการเรียบร้อยแล้วใช่ไหม!”
หวังหยางยิ้มกริ่ม ตบอกตัวเองเบา ๆ “วางใจได้ครับพ่อ เรื่องที่ผมไปจัดการ ไม่มีพลาดหรอก”
พูดจบ เขาก็กวักมือเรียกลูกน้องคนหนึ่ง ลูกน้องคนนั้นรีบก้าวเข้ามา หยิบแท็บเล็ตออกมา
ในแท็บเล็ต ในตอนนี้ มีเสียงร้องไห้อย่างน่าเวทนาดังออกมา
“ช่วยปล่อยฉันไปเถอะ ขอร้องล่ะ อย่า ไม่เอา ไม่เอาแล้ว ฉันลาออก ฉันลาออกไม่ได้หรือไง?”
“ฉันไม่กล้าอีกแล้ว ๆ ฉันจะไม่ไปทำงานที่บริษัทของหลิวย่าอีกแล้ว”
“ฉันผิดไปแล้ว!”
“……”
ได้ยินเสียงเหล่านั้น หัวใจของหลิวย่ากระตุกวูบ
จากนั้นก็เห็นหวังหยางรับแท็บเล็ตมา วางตั้งตรง ๆ ตรงหน้าหลิวย่า แม้จะห่างกันหลายเมตร หลิวย่าก็ยังมองเห็นใบหน้าคนจำนวนมากบนหน้าจอที่ถูกแบ่งเป็นหลายส่วน
คนพวกนั้น ล้วนเป็นทีมงานหลักในทีมวิจัยของบริษัทเธอ เดิมทีตัวตนของพวกเขาถูกเก็บเป็นความลับอย่างเคร่งครัด แต่เมื่อกู้ถังนำข้อมูลนี้ไปเปิดเผย พวกเขา...ก็ไม่ปลอดภัยอีกต่อไป!