ทะเลที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตา คลื่นซัดสาดอย่างยิ่งใหญ่ แต่ภายใต้เมฆหมอกที่ปกคลุม ผืนน้ำสูญเสียสีฟ้าครามอันงดงามไป กลับมืดมนหม่นหมอง
เรือประมงจำนวนมากรีบเคลื่อนออกจากพื้นที่โดยการสั่งการของหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง หยุดการทำการประมงชั่วคราว
บนฝั่ง ชาวประมงต่างพากันงุนงง พูดคุยกันไม่หยุด
“เกิดเรื่องแล้ว เกิดเรื่องแล้ว กองทัพเรือสั่งหยุดทำการประมงตามชายฝั่งกะทันหัน เกิดอะไรขึ้น หรือว่าจะมีสงคราม!”
“ไม่รู้สิ ท่าทางแบบนี้ หลายสิบปีไม่เคยเห็นมาก่อน เป็นไปได้ว่าจะมีสงครามจริงๆ!”
“ให้ตายเถอะ ไปกันเถอะ รีบหนีดีกว่า”
“……”
ชาวประมงเป็นเพียงคนธรรมดาที่ใช้ชีวิตเรียบง่าย เมื่อเกี่ยวข้องกับเรื่องใหญ่โตแบบนี้ สิ่งเดียวที่ทำได้คือรักษาตัวให้รอด
ส่วนหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง เมื่อได้รับข้อมูลจากฉินอวิ๋น ก็ให้ความสำคัญทันที
ศัตรูคือหน่วยสังหารที่มีประสบการณ์สูง เคยสังหารบุคคลสำคัญมากมายในต่างประเทศ
หากเกิดความขัดแย้งขึ้นจริง อาจเป็นอันตรายต่อประชาชนโดยรอบ ดังนั้นพวกเขาจึงรีบไล่ชาวประมงออกไปก่อน
ในไม่ช้า ตู้เสี่ยและพวกก็ขับรถมาถึงที่จอดรถแห่งหนึ่งใกล้ชายทะเล พอจอดรถได้ ตู้เสี่ยก็รู้สึกประหม่าขึ้นมาทันที
“หัวหน้า นี่...เงียบเกินไปแล้ว ไม่ชอบมาพากลจริงๆ”
“ใช่สิ ทำไมไม่มีใครเลย?”