ในเรือนใหญ่ของจวนอ๋องผิงซีเดิม แสงไฟเจิดจ้าจนแสบตา
คฤหาสน์สามชั้นสามลาน งานแกะสลักวิจิตรงดงาม คือทรัพย์สินที่อู๋ซานกุ้ยสะสมมานานกว่าสิบปี
บัดนี้เครื่องเรือนมิได้เคลื่อนย้าย แต่องค์ประทับกลับเปลี่ยนคน
จูฉือล่างนั่งอยู่บนเก้าอี้เอก ปลายนิ้วเคาะแผนที่ผืนใหญ่เบา ๆ
สายตากวาดไปมาระหว่างฉนวนเหลียวซีและเขตเหอหนาน ราวกับกำลังกะประมาณสิ่งใด
สองฝั่งในโถง ขุนพลซุนชวนถิง โจวอวี่จี๋ เจียงเซียง และเจ้าเช่าเจียวนั่งเรียงตามลำดับ
หวังหู่ ผู้บัญชาการกองทัพเทพมังกร ยืนอยู่แถวหลังใกล้ประตู เอวตรงราวกับเสาเข็ม
การโต้เถียงถึงขีดสุดแล้ว
เสียงกระทบกับเสาเรือนดังก้อง ก้องกังวานแทบจะเปิดหลังคา
หวังหู่เป็นคนแรกที่ลุกขึ้นทุบโต๊ะ
เขาเป็นหนึ่งในทหารองครักษ์เก่าสามพันนายที่ติดตามไท่จื่อมาตั้งแต่แรกเริ่ม
ตอนนั้นใกล้จะอดตายนอกเมืองหลวง โจ๊กจากโรงโจ๊กของไท่จื่อช่วยชีวิตเขาไว้
วันตีชานไห่กวาน เขาเห็นลูกธนูสามดอกปักกลางอกไท่จื่อพร้อมกัน ตกใจจนวิญญาณแทบกระเจิง คลุ้มคลั่งพุ่งไปข้างหน้าคิดจะบังให้
แต่ยังไม่ทันถึงตัว ไท่จื่อกลับเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ปีนขึ้นไปต่อ
ตั้งแต่วันนั้น ความศรัทธาที่เขามีต่อไท่จื่อก็ฝังลึกถึงกระดูก
“ฝ่าบาท! กระหม่อมขอเสนอไล่ตีซ้ำ!”
เสียงของหวังหู่ดังราวฟ้าร้อง แผดก้องไปทั้งเรือน “อู๋ซานกุ้ยพาทหารที่เหลือหนีไปทุ่งหญ้า ตัวเอ้อกุ่นในเซิ่งจิงเหลือเพียงครึ่งชีวิต! ถือจังหวะนี้รุกขึ้นเหนือ เหลียวซีก็ได้มาง่าย ๆ!”
เขากวาดตามองเหล่าแม่ทัพอาวุโส แล้วเพิ่มระดับเสียงขึ้นอีกสามส่วน “ติดตามฝ่าบาททำศึก เราแพ้เมื่อใดกัน? เสบียงจะเป็นอะไร? เกราะเหล็กจะเป็นอะไร? ฝ่าบาทย่อมมีทาง! กระหม่อมอาสานำกองทัพเทพมังกรเป็นกองหน้า บุกเซิ่งจิงให้ฝ่าบาทเห็น!”
นายกองกองทัพเทพมังกรแถวหลังหลายคนพยักหน้าเห็นด้วย
ล้วนเป็นคนเก่าจากกององครักษ์
ความเชื่อมั่นในไท่จื่อ ฝังแน่นในกระดูก
แม้ฟ้าจะถล่ม ฝ่าบาทก็รับมือได้
“ช่างเหลวไหลสิ้นดี!”
เจียงเซียงผุดลุกขึ้นอย่างแรง ชายเสื้อโบกสะบัดเป็นระลอก
เขาคารวะจูฉือล่างก่อน แล้วหันไปจ้องหวังหู่ ความโกรธกลั้นแทบไม่อยู่ “ผู้บัญชาการหวังยังหนุ่มแน่นคะนอง แต่ว่าการศึกมิใช่การอวดความกล้าของคนคนเดียว!”