บนยอดกำแพงเมืองชานไห่กวาน ลมเหนือพัดหอบเอาละอองหิมะมากระทบอิฐเมืองดังเปาะแปะ
อู๋ซานกุ้ยยืนพิงเชิงเทินอยู่กลางหอธนู เบื้องหลังมีหยางคุน กัวหยุนหลง สามนายพลคนสนิท ยืนเรียงราย เกราะยุทธภัณฑ์จับเป็นเกล็ดน้ำแข็งบางๆ
ม้าสอดแนมรายงานติดต่อกันสามระลอก กองหน้าของกองทัพหมิงเหลือระยะทางเพียงสามสิบลี้จากประตูเมือง
“แม่ทัพ” นายทัพรองหยางคุนเอ่ยเสียงต่ำ คิ้วขมวดเป็นปม “จูฉือล่างรวบรวมกำลังพลจากแนวชายแดนทั้งเก้า ทหารศึกสองแสนกว่าคน บวกกับแรงงานราษฎร โอ้อวดว่าห้าแสน มาแรงเสียจริง พวกเราควรเร่งขอทหารหนุนจากเซิ่งจิงอีกระลอกหรือไม่”
“ตื่นตระหนกอะไรกัน”
อู๋ซานกุ้ยค่อยๆ ละสายตากลับมา น้ำเสียงหนักแน่นมั่นคง ปลายนิ้วเคาะอิฐกำแพงที่เย็นเฉียบ “พวกเจ้าคำนวณดูสิ
คนห้าแสน กินข้าววันละสามหมื่นตานเป็นอย่างต่ำ จูฉือล่างยึดทรัพย์พวกขุนศึกผู้มีเกียรติในเมืองหลวง ได้มาเป็นเงิน ไม่ใช่ข้าว เงินกินไม่ได้
พวกผู้ดีเจียงหนานเลี่ยงภาษีเป็นนิสัยเก่า การลำเลียงทางน้ำเสียหายยับเยินมานาน จากเมืองทงโจวลำเลียงข้าวมาถึงที่นี่ หลายร้อยลี้ แรงงานราษฎรกินระหว่างทาง สูญเสียระหว่างทาง ลำเลียงมาหนึ่งตาน ถึงแนวหน้า เหลือไม่ถึงครึ่งตาน
ต่อให้เขาบีบเมืองหลวงจนแห้ง ก็เลี้ยงทัพสามเดือนไม่ไหว”
เขาหยุดเล็กน้อย สายตามองสำรวจทุกคน น้ำเสียงเปี่ยมด้วยความมั่นใจของแม่ทัพเก่า
“อีกอย่าง นี่คือด่านที่หนึ่งของใต้หล้า กำแพงสูงสามจั้งหก หนาสองจั้งสอง อุดรอยต่อด้วยปูนขาวผสมน้ำข้าวเหนียว ปืนใหญ่แดงธรรมดาโจมตีเข้ามา ก็แค่เกากันคัน
ระยะยิงปืนใหญ่ของพวกเขาอย่างมากสามลี้ เรายืนบนกำแพงเมืองอย่างสงบ เขาจะระเบิดประตูเมือง อย่างน้อยสองสามเดือน อย่าหวังเลย
ขอแค่เราตั้งรับสามเดือน เสบียงกองทัพหมิงขาด พวกเขาก็ต้องถอยไปเอง ตอนนั้นเราค่อยไล่ตี ผลงานก็เป็นของเราเอง”