ไม่มีผู้ใดกล้ามองไปนอกตำหนัก
แต่ทุกคนล้วนรู้ดีว่าตำหนักรองของตำหนักเฉียนชิงแห่งนี้ ถูกคนของไท่จื่อปิดล้อมจนแน่นหนา
ในพระนครต้องห้ามแห่งนี้ หากไท่จื่อต้องการให้ใครตาย ผู้นั้นก็อยู่ไม่ถึงรุ่งสาง
จูฉือล่างกวาดสายตามองทั่วทั้งห้อง เมื่อสายตาตกบนฮองเฮาโจว ก้าวเท้าก็ชะงักไปครู่หนึ่ง
เส้นสายบนใบหน้าที่เย็นชาแข็งกร้าว อ่อนลงอย่างที่เห็นได้ด้วยตาเปล่า
เขาก้าวขึ้นไปสองก้าว คำนับอย่างสุภาพ น้ำเสียงนุ่มนวลกว่ายามปกติอย่างมาก
"ลูกคารวะเสด็จแม่"
ดวงตาของฮองเฮาโจวแดงก่ำขึ้นมาทันที
นางยื่นมือออกไปหมายจะแตะแขนของเขา ปลายนิ้วเกือบจะแตะเนื้อผ้าแล้ว ก็หดกลับมาอย่างกะทันหัน กำมือแน่น
ราวกับกลัวว่าจะแตะต้องอะไรให้แตกสลาย หรือไม่ก็กลัวว่าตนจะล่วงเกินบุตรชายที่กุมอำนาจใหญ่ในยามนี้
สุดท้ายก็ได้แต่เอ่ยด้วยเสียงแหบแห้ง ซ้ำไปซ้ำมาเพียงสี่คำ
"กลับมาก็ดี ปลอดภัยก็ดี"