การสังหารที่โหดร้ายที่สุด เริ่มระเบิดขึ้นที่ช่องประตูเมืองเป็นแห่งแรก
เกวียนหัวเหล็กกว่าสิบคันสลับกันชนเข้ากับประตู กลอนเหล็กที่ถูกกระสุนปืนใหญ่ยิงจนเสียรูปดัง "แกรก" ขาดออกเป็นสองท่อน ประตูเมืองหุ้มเหล็กหนาถูกชนจนเป็นรูโหว่หลายแห่ง ลมหนาวพัดกลิ่นคาวเลือดเข้ามา แต่เบื้องหลังรูโหว่นั้นไม่ใช่ทางเข้า—ผู้ป้องกันได้ก่อกำแพงเตี้ยสูงเท่าอกคนขวางกลางช่องประตูไว้แล้ว กระสอบทรายและหินแผ่นใหญ่ซ้อนกันอย่างหนาแน่น บนกำแพงมีช่องยิงและรอยมีดแทงเต็มไปหมด ประหนึ่งปากอ้าอันน่าสะพรึงกลัวที่อ้าเตรียมรอทหารหมิงพุ่งเข้ามา
ทหารฉินทิ้งเสาเข้ากระแทกประตู พุ่งไปที่ช่องประตู แทงหอกยาวข้ามกำแพงเตี้ยเข้าไป
ปลายหอกสอดผ่านซอกหินเข้าไป ข้างในมีเสียงครางอู้อี้ดังออกมาทันที เลือดอุ่นๆ ไหลตามรอยต่อกำแพงออกมา รวมกันเป็นแอ่งเลือดเหนียวหนืดใต้เท้า ผู้ป้องกันก็ไม่ยอมอ่อนแอ ดาบโค้งฟันออกมาตามช่องยิงอย่างแรง ใบมีดเฉือนเกราะจนเกิดประกายไฟ ในช่องประตูที่แคบจนหมุนตัวไม่ได้ อากาศทุกตารางนิ้วอบอวลไปด้วยเจตนาฆ่า
"ไอ้หมาตระกูลหมิงชั่วสิบแปดชั่วโคตร! อยากเข้าไปงั้นเหรอ? เอาชีวิตมาทิ้งไว้ที่นี่ก่อนเถอะ!"
ทหารแปดธงฮั่นหลังกำแพงเตี้ยตาแดงก่ำตะคอกโหยหวน บางคนเหยียบกระสอบทรายจะพลิกตัวออกมาสู้ตาย เพิ่งโผล่ออกมาครึ่งตัว หอกยาวสามสี่เล่มก็แทงเข้าที่หน้าอกพร้อมกัน เลือดไหลตามด้ามหอกลงมา คนนั้นร้องอย่างทรมานแล้วล้มกลับไปหลังกำแพง คนข้างหลังไม่แม้แต่จะกะพริบตา รีบเหยียบร่างเขาขึ้นไปแทนที่ แล้วฟันดาบออกไปทันที