เมื่อตะวันตกดินลับขอบฟ้า
สมรภูมิก็สงบลงในที่สุด
ทหารม้ามังกรหิมะใหญ่หยุดยั้งฝีเท้า
ชุดเกราะเหล็กเปื้อนไปด้วยเลือดและเศษเนื้อ
ม้าขาวกลายเป็นสีแดงคล่ำ
แผงคอม้าคล้องเศษผ้าและไส้พุง
ม้าศึกสามพันตัวหายใจหอบหนัก พ่นไอขาวออกจากรูจมูก
ทหารกองทัพเทพมังกรเดินลัดเลาะไปตามกองซากศพ
หัวคนที่ยังหยดเลือดห้อยอยู่ที่ชายเอว
ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้นเร้าใจแดงก่ำ
บางคนนับหัวของตัวเอง ยิ้มจนหุบไม่ลง
บางคนหมอบลงปลดเกราะ เก็บอาวุธ ฝีมือคล่องแคล่วว่องไว
ยังมีบางคนพิงกองซากศพ เคี้ยวเสบียงแห้งแข็ง สายตายังคงกวาดมองซากศพที่อยู่ไกลออกไป
เชลยคุกเข่าลงบนพื้น ดำคล้ำเป็นบริเวณกว้างใหญ่
นี่คือครั้งแรกในรอบกว่าสิบปีของราชวงศ์ต้าหมิง
ที่สามารถจับทหารแปดธงได้เป็นจำนวนมากในศึกกลางทุ่ง
ทหารเกราะแปดธงแมนจู ก้มหน้าต่ำ สีหน้าเหมือนขี้เถ้า
นับตั้งแต่พวกเขาบุกเข้าแดนกลาง
มีเพียงพวกเขาที่เคยเข่นฆ่าชาวเมือง จับเชลย
ไม่เคยคิดแม้แต่น้อยว่าวันหนึ่งตนเองจะต้องคุกเข่าลงบนพื้น รอคอยการตัดสินของกองทัพหมิง
พวกฮั่นแปดธงและทาสติดครัวเรือนแตกสลายไปนานแล้ว
บางคนคุกเข่ากราบลงกับพื้น หน้าผากกระแทกจนเลือดไหลริน
บางคนเอ่ยปากร้องไห้ตะโกนเสียงแหลมขาด
“ข้าเป็นคนฮั่น! ข้าถูกบังคับ!”
“ข้าถูกกวาดต้อนไปเหลียวตง! ข้าไม่เคยฆ่าคน!”
“ท่านนายทหารได้โปรดไว้อีกชีวิต! ในบ้านข้ายังมีแม่แก่และลูกเล็ก!”
เสียงร้องไห้ เสียงขอชีวิต เสียงสะอื้น
ปะปนกันไป ดังก้องไปทั่วสมรภูมิ
พวกเขาคิดว่า
กองทัพหมิงยังคงใจอ่อนเหมือนเมื่อก่อน
ตะโกนคำว่า “พวกเดียวกัน” สักสองสามประโยค ก็จะรอดชีวิตกลับคืนมาได้
ภายในกระโจมแม่ทัพ
ซุนชวนถิงกำพู่กัน มือสั่นเทา
ไม่ใช่เพราะเหนื่อยล้า
แต่เป็นเพราะความตื่นเต้น
ตัวเลขที่แต่ละค่ายรายงานขึ้นมา ถูกจดลงบนกระดาษทีละบรรทัด
ทุกครั้งที่จด ลมหายใจของเขาก็หนักขึ้นอีกเล็กน้อย
“ฝ่าบาท”
เขาวางพู่กันลง เสียงสั่นเครือ “ตัดศีรษะได้ห้าหมื่นแปดพันกว่าศพ”
“จับเชลยได้หนึ่งหมื่นสองพันกว่าคน ทุกธงมีครบ”
“ธงเหลืองขอบ ตั้งแต่ไป๋อินถูลงมา ใกล้จะล้มตายหมดทั้งธง”
“ธงขาวแท้ ธงเหลืองแท้ ต่างก็บาดเจ็บล้มตายยับเยิน”
“ตัวเอ้อกุ่นนำเศษกองทัพหนีขึ้นเหนือไปแล้ว”