กู้เนี่ยนหยุดเดินแล้วหันไปมองหนานซูหมิง "หนานซูหมิง มีใครพูดอะไรกับนายหรือเปล่า หรือนายก็เชื่อข่าวลือในหมู่บ้านพวกนั้น?"
หนานซูหมิงรีบส่ายหัว "เปล่า ฉันแค่เห็นว่าเธอเปลี่ยนไปมากจากเมื่อก่อน เลยคิดว่าคงไม่มีความสุข"
กู้เนี่ยนย้อนถาม "นี่นายอยากให้ฉันเป็นแบบเมื่อก่อนที่โดนตีไม่ตอบโต้ โดนด่าไม่สู้กลับอีกเหรอ?"
นิสัยของเธอกับเจ้าของร่างเดิมต่างกันสุดขั้ว เธอรู้ดีว่าควรแสร้งทำตามนิสัยเดิมต่อหน้าคนคุ้นเคย แต่เธอทนความขี้ขลาดของเจ้าของร่างเดิมไม่ได้จริง ๆ เธอเรียนไม่เป็น!
"เปล่า" หนานซูหมิงส่ายหัว "เมื่อก่อนเธอถูกพี่น้องรังแกแล้วไม่สู้ ฉันเห็นแล้วก็ได้แต่ร้อนใจ แต่ตอนนี้เธอดีขึ้นแล้ว แต่ก็......"
แต่ก็มีบางอย่างที่ไม่ดี
เขาเองก็ไม่พูดให้ชัด
กู้เนี่ยนหัวเราะเบา ๆ "ก็เพราะโดนรังแกหนักน่ะสิ ฉันถึงไม่ยอมให้ใครรังแกแบบเมื่อก่อนอีก พ่อแม่บุญธรรมฉันทารุณฉันมาตั้งแต่เด็ก ทำให้ฉันกลายเป็นคนขี้ขลาด ไม่กล้าสู้
ต่อมาพ่อแม่แท้ ๆ มารับฉันกลับ ใครจะรู้ว่าพวกเขารับฉันกลับก็แค่ให้ฉันแต่งงานกับฟู่จิ่งเฉินที่พิการ ฉันถือคตินิสัยเอาอกเอาใจ ไม่กล้าขัดขืน
มาอยู่บ้านแก่ฟู่ ฉันก็คิดจะเป็นภรรยาที่ดี แต่การยอมทนเข้าข้างเดียวกลับทำให้พวกนั้นได้ใจหนักขึ้น จนกระทั่งเห็นสามีฉันถูกพวกเขาตีซี่โครงหักต่อหน้า ฉันถึงได้ตาสว่างอย่างแท้จริง ว่าถ้าไม่สู้กลับ สักวันฉันก็ต้องถูกพวกมันฆ่าตาย
ฉันลองสู้กลับดูครั้งหนึ่ง รู้สึกดีมาก จากนั้นมาก็เลยเดินบนเส้นทางบ้าคลั่งไม่หวนกลับอีกเลย