ชาวบ้านหมู่บ้านสกุลลู่มารวมตัวกัน ทั้งทางตะวันตกและตะวันออกของหมู่บ้าน แม้แต่กลุ่มปัญญาจากจุดพักเยาวชนปัญญาชนก็วิ่งมามุงดูความวุ่นวาย
หัวหน้าหน่วยใหญ่และรองหัวหน้าหน่วยถูกเรียกมาแล้ว
รองหัวหน้าหน่วยเห็นกู้เนี่ยนถือมีดอีกครั้ง ขมับเต้นตุบ ๆ ทันที: "กู้เนี่ยน ที่นี่ไม่มีขโมย วางมีดลงเร็ว ๆ"
แม่ตระกูลฟู่เห็นดังนั้นก็รีบฟ้อง
"รองหัวหน้าหน่วย ช่วยด้วย ยัยแพศยานี่บ้าจริง ๆ กลางวันแสก ๆ จะฟันคน หมู่บ้านกองธงแดงของเราอยู่กับภัยแบบนี้ไม่ได้!"
คำพูดนี้ดังก้องในฝูงชนทันที
"ใช่แล้ว ทำไมจะฟันคนอีก พูดไม่กี่คำก็จะฟันคนแบบนี้ไม่ไหว!"
"น่ากลัวเกินไปแล้ว คงบ้าจริง ๆ ให้จิ่งเฉินหย่ากับเธอเถอะ!"
ฟังเสียงวิพากษ์วิจารณ์ในฝูงชน เวินลี่น่าเผลอยกมุมปาก
ยัยแพศยานี่เป็นตัวซวยจริง ๆ ไม่เคยหยุดเรื่อง
หัวหน้าหน่วยใหญ่รีบไล่เธอไปเร็ว ๆ
เฉียวเหยียนก็หวังให้หัวหน้าหน่วยใหญ่ไล่กู้เนี่ยนไป เธอกลัวว่ากู้เนี่ยนจะพูดเรื่องที่เธอถูกพ่อค้ามนุษย์ข่มขืนออกมา
แค่คิดถึงคืนนั้น เธอก็ฝันร้ายทุกคืน
ส่วนหนานซูหมิง มองกู้เนี่ยนที่เปื้อนเลือดทั้งตัวก็ขมวดคิ้วแน่น เธอกินความลำบากมาเท่าไรถึงกล้าถือมีดฟันคนนะ?
เขาจำได้ว่าหนาน......ไม่สิ ตอนนี้เธอเปลี่ยนชื่อเป็นกู้เนี่ยนแล้ว
เขาจำได้ว่ากู้เนี่ยนไม่ได้รับความรักจากครอบครัวตั้งแต่เด็ก งานบ้านทั้งหมดเป็นของเธอ ที่แขนยังมีรอยฟกช้ำอยู่บ่อย ๆ เธอถูกพี่ชายสองคนและน้องชายตีเป็นประจำ