ลู่หมิงอวี้เห็นที่บ้านฟู่จิ่งเฉินไม่มีใคร กำลังจะจากไป แต่พอได้ยินเสียง เธอก็รีบหันหลังกลับ
เมื่อมองฟู่จิ่งเฉินที่ดูสดใสขึ้นทุกวัน ในใจของเธอก็เต็มไปด้วยความเสียใจที่บอกไม่ถูก
หากตอนนั้นเธอกล้าสักนิด ดูแลฟู่จิ่งเฉินตั้งแต่วันที่เขากลับมา ตอนนี้คนที่ยืนอยู่ข้างกายเขาก็คงเป็นเธอ
แต่มันสายไปแล้ว
“พี่ฟู่ ฉันจะไปอำเภอซานฮวาแล้ววันมะรืนนี้ เลยมาบอกลาคุณ”
ฟู่จิ่งเฉินตอบกลับเรียบ ๆ ว่า: “ยินดีด้วย” แล้วก็เข็นรถเข็นเข้าไปในบ้าน
ลู่หมิงอวี้รู้สึกไม่ค่อยดี ไล่ตามไปถามว่า: “พี่ฟู่ คงไม่เจอกันง่าย ๆ อีกแล้วสินะ คุณ...”
กู้เนี่ยนขวางเธอไว้: “งั้นก็ดีสิ อย่างกับว่าพวกเราอยากเจอหน้าเธอนักนะ ขอให้ไม่มีวันได้เจออีกเลย!”
ฟู่จิ่งเฉินหันหลังมา มองกู้เนี่ยนแล้วพูดเสริมว่า: “ที่เนี่ยนเนี่ยนพูดก็คือที่ฉันจะพูด”
จากนั้น เขาก็จ้องไปที่ลู่หมิงอวี้ด้วยสายตาเฉียบคม: “สหายลู่ ถึงพวกเราจะเป็นคนหมู่บ้านเดียวกัน แต่พวกเราไม่เคยคบหาส่วนตัวกัน รวมถึงการแข่งจับปลาครั้งก่อนด้วย ก็แค่ตามอารมณ์ของลู่อู่ที่อยากแข่ง พวกเราแข่งกัน แต่ตลอดเวลามีคนอื่นในกองอยู่ด้วย พวกเราไม่เคยอยู่ด้วยกันตามลำพัง
นอกจากเป็นคนหมู่บ้านเดียวกันแล้ว พวกเราไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันเลย งานแต่งของคุณฉันไม่ไป ส่วนเรื่องเจอกันอีก ก็เหมือนที่เนี่ยนเนี่ยนพูด ไม่เจอกันจะดีกว่า