เห็นฟู่จิ่งเฉินจ้องเธอตาไม่กะพริบแถมไม่พูดอะไร กู้เนี่ยนเลยลูบหน้าตัวเอง "กลับบ้านกันเถอะ ฉันจะอาบน้ำ!"
ถึงทุกคืนเธอจะแอบเข้าพื้นที่มิติไปชำระล้าง แต่ก็เพียงเช็ดตัว ไม่กล้าสระผมกับล้างหน้าให้สะอาดเกินไปนัก ทำได้แค่ตามน้ำไปกับคนอื่น ทำตัวสกปรกมอมแมมเหมือนชาวบ้านทั่วไป
ฟู่จิ่งเฉินเห็นเธอไม่ผอมลงหรือคล้ำขึ้น ถึงยิ้มเบา ๆ "อืม กลับบ้านกัน!"
ลู่เหวินกลับมาพอดีได้ยินประโยคนี้ แต่เขาก็ไม่ได้รั้งตัวไว้ หนุ่มสาวห่างกันไปหลายวัน คงมีเรื่องส่วนตัวให้กระซิบกระซาบกันมากมาย
พลางช่วยเก็บของไปด้วย เขาพลางเอ่ย "น้องสะใภ้ บ้านพวกคุณสร้างเสร็จแล้วนะ จะไปดูไหม?"
ตอนนี้กู้เนี่ยนรู้สึกรุงรังที่เส้นผมไปหมด เลยปฏิเสธ "ฉันเหนื่อยนิดหน่อย ไว้พรุ่งนี้เถอะ จะได้ขนเฟอร์นิเจอร์ไปทีเดียว เสร็จในวันเดียวเลย"
ลู่เหวินพยักหน้า "ได้ พรุ่งนี้ฉันช่วยพวกคุณย้ายบ้าน"
ส่งฟู่จิ่งเฉินกับกู้เนี่ยนกลับแล้ว ลู่เหวินก็กลับไปที่หน่วยอีกรอบ
ที่หน่วยตอนนี้คึกคักเป็นพิเศษ คึกคักกว่าตอนตรุษจีนทุกปีเสียอีก
หมูป่าห้าตัว แพะภูเขาหนึ่งตัว เจ้ากวางโง่สองตัว ตะพาบหนึ่งตัว แถมปลากับกุ้งนับไม่ถ้วนอีก สำหรับชาวบ้านกองธงแดงแล้ว นับว่าเป็นงานใหญ่ที่ไม่เคยมีมาก่อนเลยทีเดียว
หมู่บ้านสกุลลู่เป็นหมู่บ้านใหญ่ มีประชากรกว่าสองพันคน สามร้อยกว่าครัวเรือน ที่ดินทำกินอยู่รวมกัน ตั้งเป็นกองธงแดงขึ้นมาเอง
หมูป่า แพะภูเขา และปลากับกุ้ง หลังจากที่หน่วยกับชาวบ้านหารือกัน ก็แบ่งปันกันตามน้ำหนัก