"นายรู้ไหมว่าชะตานายขาดธาตุอะไร?"
ฟู่จิ่งเฉินกำลังก้มหน้าคิด เสียงกระซิบของกู้เนี่ยนก็ดังข้างหู: "ขาดฉันไง"
เห็นหูฟู่จิ่งเฉินแดงระเรื่อ กู้เนี่ยนก็ถามอีก: "รู้ไหมนายกับดวงดาวต่างกันยังไง?"
ฟู่จิ่งเฉินเงยหน้าเล็กน้อย เห็นกู้เนี่ยนยิ้มสดใสให้เขา "ดวงดาวอยู่บนฟ้า ส่วนนายอยู่ในใจฉัน"
"เข้าใจยัง?"
ฟู่จิ่งเฉินเข้าใจแล้ว นี่มันประโยคหวานซึ้งชัด ๆ
แม้กู้เนี่ยนจะพูดประโยคหวานออกมาแบบไร้อารมณ์ แต่มันก็ทำให้ใจฟู่จิ่งเฉินอบอุ่น
ที่เธอเต็มใจเอาใจเขาขนาดนี้ ก็พอให้เขาดีใจแล้ว
กู้เนี่ยนลุกจากเตียง: "ฉันพูดไปสี่ประโยค นายต้องตอบฉันมาสี่ประโยคด้วย พูดแล้วค่อยฝังเข็มนะ"
กู้เนี่ยนดึงไม้กระดานเตียงออก ให้เขาทำธุระสะดวกขึ้น
ฟู่จิ่งเฉินหน้าแดง: "เปิดหน้าต่าง"
ถึงจะถูกกู้เนี่ยนดูแลมาหลายวัน แต่ฟู่จิ่งเฉินก็ยังปรับตัวกับการใช้ชีวิตที่ไร้ศักดิ์ศรีแบบนี้ไม่ได้
กู้เนี่ยนทำตาม เปิดประตูและหน้าต่างทุกบาน แล้วตัวเองก็ออกไปทำธุระข้างนอก
ตอนกินข้าวเช้า กู้เนี่ยนเล่าเรื่องช่วงที่ออกทะเลให้ฟู่จิ่งเฉินฟังทั้งหมด
ฟู่จิ่งเฉินอุทาน: "เนี่ยนเนี่ยน เธอเก่งขนาดนี้เลย?"
กู้เนี่ยนยัดไข่ดาวใส่ปากเขาคำหนึ่ง ก่อนเลิกคิ้วตอบ: "เพิ่งรู้เหรอ? ฉันทำหมอได้ หาโสมได้ ล่าสัตว์ได้ แถมจับปลาก็ได้ ถึงไม่มีเงินเดือนนาย ชีวิตเราก็ไม่อัตคัดหรอก!"
ฟู่จิ่งเฉินกลืนไข่ลงคอ พยักหน้าอย่างเงียบ ๆ