มองฟู่จิ่งเฉินที่เปลี่ยนไปราวกับคนละคน ท่วงท่าสง่าผ่าเผย แม่ตระกูลฟู่ก็อดสะท้านในใจไม่ได้
นางรู้ดีว่า ไอ้ลูกตำลึงไม่มีล้อคนเดิมกลับมาแล้ว
ไม่สิ หนักข้อกว่าคนเดิมเสียอีก
เมื่อก่อนไอ้หมาป่าเนรคุณยังให้เกียรตินางแบบผิวเผิน แต่หลังจากแต่งกับยัยแพศยากู้เนี่ยน ก็ไม่เห็นหัวนางอีกเลย
ตอนนี้สู้ก็ไม่ได้ ด่าก็ไม่ชนะ
นางจนใจ ได้แต่นั่งร้องคร่ำครวญอยู่กับพื้น “ฟ้าไม่อยากแล้ว ข้าอุตส่าห์ยากลำบากหาภรรยาให้เจ้าไปเพื่ออะไรกันนะ ฮือ ๆ...”
ฟู่จิ่งเฉินได้ยินแบบนั้น สีหน้าก็อ่อนลง
“นี่คือเรื่องดีเรื่องเดียวที่คุณทำให้ผม รีบไสหัวไปซะ! ต่อไปต่างคนต่างอยู่ อย่ามายุ่งกันอีก!”
ลู่เหวินกับลู่อู่ช่วยกันไล่ “รีบไสหัวไปเถอะ จิ่งเฉิน (เฉิน) จะดีวันดีคืน อย่ามาหาความอัปยศใส่ตัวอีกเลย!”
“อ๊าก! แม่ ข้อมือผมเจ็บ... มือผมจะไม่เสียไปอีกข้างใช่ไหม...”
แม่ตระกูลฟู่ไม่ยอม แต่ฟู่จิ่งเหิงร้องโหยหวนน่าเวทนา นางก็ได้แต่เรียกร้องค่ารักษา
กู้เนี่ยนนึกขึ้นได้ว่า “ตอนแบ่งบ้านเหมือนค่ารักษาตอนฟู่จิ่งเฉินกระดูกซี่โครงหักลืมคิดไป...” เธอหันไปถามฟู่จิ่งเฉิน “ใช่ไหม? ตอนนั้นยุ่ง ๆ เลยลืมกันใช่ไหม?”
พอถูกเธอเตือน ฟู่จิ่งเฉินก็นึกขึ้นได้ “จริงด้วย ยังไม่ได้คิดเพิ่ม!”
กู้เนี่ยนหัวเราะพรืด “ที่แท้ก็รออยู่ตรงนี้นี่เอง แต่ว่าข้อมือหักคงไม่สลักเท่ากระดูกซี่โครงหักนะ...”