กู้เนี่ยนลูบใบหน้าของเขา ด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยความเสียใจ "ขอโทษนะ ไม่ได้บอกก่อน แต่ลู่หมิงอวี้กับเวินลี่น่ามายั่วยุฉันขนาดนั้น ฉันจะไม่ตบหน้าพวกนางได้ยังไง เธอสบายใจได้ ฉันจะฝากพี่ลู่เหวินดูแลเธออย่างดี"
ฟู่จิ่งเฉินจับมือของเธอ ขมวดคิ้วเล็กน้อย "ลู่หมิงอวี้? นางก็รังแกเธอด้วยเหรอ?"
กู้เนี่ยนย้อนถาม "เธอสนิทกับนางมากเหรอ?"
ฟู่จิ่งเฉินส่ายหน้า "ไม่เคยพูดกันกี่ประโยคเลย ทำไมถามแบบนี้?"
ดูท่าทีของเขาที่ดูเฉย ๆ ไม่เหมือนโกหก กู้เนี่ยนจึงไม่ซักไซ้ต่อ
ดูท่าแล้ว เทพธิดามีใจ แต่เซี่ยงอ๋องไร้เยื่อใย
ฟู่จิ่งเฉินไม่รู้สิ ยังจะถามให้มากความอีกทำไม
"นึกว่าพวกเธออยู่หน่วยเดียวกันจะสนิทกันเสียอีก" กู้เนี่ยนหัวเราะเบา "ไม่เป็นไร ฉันไม่เอานางมาใส่ใจหรอก ก็แค่ตัวตลกเท่านั้น"
นางจะลุกไปหยิบของใต้เตียง แต่ถูกฟู่จิ่งเฉินดึงไว้ไม่ให้ไป
"เอาใจหน่อยก็ดี นางมีพรสวรรค์เรื่องจับปลามาก ผู้ชายในกองร้อยเทียบไม่ติดเลย"
"เธอด้วยเหรอ?"
ฟู่จิ่งเฉินนึกขึ้นได้ว่า ครั้งหนึ่งเขากลับมาเยี่ยมบ้านพอดีกับที่กองร้อยออกทะเลจับปลา ตามคำชวนของลู่อู่ เขาเกิดนึกสนุกร่วมจับปลากับกองร้อยแล้วเคยประลองกับลู่หมิงอวี้
แม้จะชนะ แต่อาศัยเพียงการเคลื่อนไหวที่คล่องแคล่วและแรงกำลังของเขาล้วน ๆ ชนะก็ไม่ภูมิใจ
"ชนะด้วยความเฉียดฉิว นางมีพรสวรรค์เรื่องจับปลาจริง ๆ"
"เนี่ยนเนี่ยน ฉันขอเล่ารายละเอียดข้อควรระวังในการจับปลาให้ฟังหน่อยไหม?"
"ดีสิ ฉันจะเอาของที่ให้พี่ลู่เหวินกับครอบครัวเขาออกมาเตรียมไว้ก่อน เดี๋ยวเรานอน... คุยกัน..."