เมื่อเห็นสีหน้าซีดเซียวของกู้จื่อจวินที่ถูกต้อนจนมุม กู้เนี่ยนก็หัวเราะเยาะ รู้ซึ้งถึงความเจ็บปวดก็ต่อเมื่อแส้ฟาดลงบนเนื้อตัวเอง
จากนั้น นางก็เลื่อนสายตาไปที่กู้หยุนฉือและเหอซิ่งจือ
“พ่อ แม่ ลองคิดดูด้วยใจจริง สินสอดที่ฉันขอมากเกินไปหรือเปล่า พ่อเป็นผู้บังคับกองพัน แม่เป็นผู้บริหารคณะนาฏกรรม พี่ใหญ่เป็นหัวหน้าหมวด พี่รองเป็นพนักงานขับรถ จื่อจวินเป็นพยาบาลประจำเขตทหาร ครอบครัวเรามีรายได้กันทุกคน เงินที่หาได้ทั้งปีก็มากกว่านี้ ที่ฉันขอสินสอดเท่านี้จะทำให้พวกท่านลำบากถึงขั้นกระทบชีวิตประจำวันได้ยังไง
จื่อจวินหมายความว่ายังไงกันแน่ ฉันยอมแต่งแทนนางกับบุตรชายตระกูลฟู่ที่พิการแล้ว นางยังไม่รู้สึกขอบคุณ แต่กลับพยายามยุแยงให้เราแตกแยกกันตลอด กลัวฉันจะแย่งตำแหน่งในใจพ่อกับแม่หรือ”
กู้จื่อจวินหน้าซีดเซียว รีบอธิบาย “ฉันเปล่า...”
“แล้วหมายความว่ายังไง!”
กู้หยุนฉือตัดบทสนทนาของทั้งคู่ ตัดสินใจทันที แต่ลดให้หนึ่งพัน
ในบ้านนี้เขามีอำนาจเด็ดขาด พูดคำไหนเป็นคำนั้น สองพันหยวนคือขีดจำกัดต่ำสุดของเขา
อยู่ในความคาดหมายของกู้เนี่ยน ที่นางขอสามพันก็ไม่ได้หวังว่าสกุลกู้จะให้จริง ๆ เว้นช่องไว้ต่อรอง
เมื่อได้เงินแล้ว นางก็ยื่นมือไปทางกู้จื่อจวิน “ของที่พ่อแม่ขอมาให้ฉัน ขอคืนเจ้าของด้วย!”
เมื่อเห็นกู้จื่อจวินลังเลไม่ยอมให้ กู้หยุนฉือก็เอ่ยเสียงเข้มอีกครั้ง “จวินจวิน คืนหยกให้เนี่ยนเนี่ยน”
หากไม่ใช่เพราะกู้จื่อเหยียนบุตรชายคนโตเป็นผู้มีความสามารถ อายุยังน้อยก็ได้เลื่อนเป็นหัวหน้าหมวดแล้ว เขาอยากให้ผู้บัญชาการฟู่จิ่งเฉินช่วยผลักดันบุตรชายคนโตสักหน่อย พ่อแม่ย่อมรักลูกและคิดการณ์ไกล มิฉะนั้นไม่ว่าอย่างไรก็ไม่ยอมให้บุตรสาวของกู้หยุนฉือแต่งงานกับคนพิการเด็ดขาด
เมื่อมีเจตนาเช่นนั้นแล้ว ก็ต้องทำให้ถึงที่สุด
ยิ่งกว่านั้น เรื่องใหญ่ก็ยอมแล้ว ไฉนเลยจะเสียดายหยกด้อยคุณภาพที่หมอดูจอมปลอมให้มาเล่า
หยกชิ้นนี้เป็นของที่เหอซิ่งจือได้มาระหว่างตั้งครรภ์กู้เนี่ยน มีพระธุดงค์รูปหนึ่งผ่านมาขอน้ำดื่มที่หน้าประตู เหลือบมองท้องของนางแล้วก็หยุดเท้าส่ายหน้า
พระธุดงค์รูปนั้นกล่าวว่าทารกในครรภ์ของเหอซิ่งจือมีพลังหยินห่อหุ้ม ชะตาอ่อนแอ เกรงว่าจะมีอันตรายถึงตายก่อนวัยอันควร หากต้องการปกป้อง ต้องหาหยกโบราณที่ชุ่มด้วยเลือดมาสวมใส่แนบกาย ใช้พลังหยางปราบหยิน เพื่อสะกดดวงชะตาไว้
หากผ่านพ้นเคราะห์กรรมได้ เมื่อถึงเวลาอันควร อาจมีโชควาสนาที่ยิ่งใหญ่รออยู่ก็เป็นได้
กู้หยุนฉือและเหอซิ่งจือแม้จะไม่เชื่อเรื่องงมงาย แต่เมื่อเกี่ยวกับบุตรที่ยังไม่เกิด ก็ยอมเชื่อเสียดีกว่า ทั้งคู่จึงซื้อหยกเลือดนั้นจากมือพระธุดงค์มา
ตอนนั้นใช้เงินสิบหยวน แต่เนื้อหยกเลวมาก สลักคำว่า “สมปรารถนา” ไว้สี่ตัว มองอย่างไรก็เป็นของหลอกลวง
ถ้าไม่ใช่เพราะกู้จื่อจวินเกือบตกบ่อตั้งแต่เด็ก พวกเขาก็คงนึกไม่ถึงว่าจะนำมาให้กู้จื่อจวินสวม
ปกติกู้จื่อจวินไม่ชอบหยกเลือดชิ้นนี้เอามาก ๆ มีแต่ชื่อ ดูก็รู้ว่าเป็นของด้อยคุณภาพ แต่เหอซิ่งจือให้นางสวม นางก็ไม่อาจปฏิเสธ
แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด เมื่อกู้เนี่ยนเรียกคืน นางกลับรู้สึกเสียดาย
โดยเฉพาะเมื่อเห็นกู้เนี่ยนรับไป ในใจนางกลับเกิดความปรารถนาอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน รีบยื่นมือหมายจะแย่งคืน
แต่กู้เนี่ยนเร็วกว่านาง เก็บหยกเลือดเข้ากระเป๋าได้ก่อน
เมื่อเห็นเรื่องราวยุติลง กู้จื่อเหยียนก็เดินเข้าไปตบไหล่กู้จื่อจวิน “จวินจวินคิดได้ก็ดีแล้ว ไว้วันหลังพี่ใหญ่จะหาหยกเลือดที่ดีกว่านี้มาให้จวินจวิน”
ปลอบกู้จื่อจวินเสร็จ เขาก็ตบไหล่กู้เนี่ยนอย่างเท่าเทียม “เนี่ยนเนี่ยน พรุ่งนี้พี่ใหญ่จะไปส่งเจ้าเอง”
กู้เนี่ยนตอบรับด้วยรอยยิ้ม แล้วก็ร้อนรนกลับห้องไป
นางจะลองใช้หยกเลือด ถ้าใช้ได้ก็ใช้ ถ้าใช้ไม่ได้ก็จะบดให้แหลกละเอียด ไม่มีทางให้กู้จื่อจวินได้มันไปอีกเด็ดขาด
คิดพลาง แววตาของนางก็ดุดัน ใช้เข็มปักผ้าแทงไปที่นิ้วนางข้างซ้ายอย่างแรง
เลือดสีแดงสดไหลทะลัก นางหยดเลือดลงบนหยกเลือด โชคดีที่หยกเลือดมีขนาดแค่หัวแม่มือ ไม่อย่างนั้นด้วยสภาพร่างกายตอนนี้คงช็อกตาย
กู้เนี่ยนไม่ได้คาดหวังมากนัก แต่ใครจะรู้ เพียงพริบตาเดียว อดีตสถานพยาบาลสืบทอดตระกูลของนางก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า
เมื่อมองอีกที หยกเลือดในมือก็หายไปไหนเสียแล้ว มันได้หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับรูเข็มบนปลายนิ้วนางข้างซ้าย เพียงแต่ขยายใหญ่ขึ้นเล็กน้อย ขนาดเท่าเมล็ดถั่วเขียว เป็นปานชาดรูปหยกเลือด
นี่หยกเลือดเลือกนายแล้วหรือ!
นางจำได้ว่าในหนังสือ กู้จื่อจวินก็ทำให้นายเลือกโดยไม่ตั้งใจด้วยการให้เลือดซึมหยกเลือด
เพียงแต่ นิ้วทองของกู้จื่อจวินคือปราสาทเจ้าหญิงในฝัน ส่วนของนางคือสถานพยาบาลสืบทอดตระกูลในอดีตชาติ
มิน่าล่ะหยกเลือดถึงสลักคำว่า “สมปรารถนา” ไว้ ที่แท้เป็นเช่นนี้ นิ้วทองคือมิติที่เจ้าของปรารถนามากที่สุด ประกอบกับน้ำพุวิเศษ
เพียงความคิดเคลื่อนไหว กู้เนี่ยนก็เข้ามาอยู่ในโถงสถานพยาบาล ทุกอย่างไม่เปลี่ยนไป มีเพิ่มขึ้นคือน้ำพุแห้งขอดในลานบ้านกลับมีน้ำผุดขึ้นมา
ต้องเป็นน้ำพุวิเศษแน่
นางเข้าใกล้ตาน้ำ รองขึ้นมาหนึ่งอุ้งมือ รสชาติหวานชื่นใจ ทั่วร่างพลันได้รับพลังเทพ ประหนึ่งถูกเติมพลังให้เต็มเปี่ยม ความรู้สึกนั้นสดชื่นสุดจะพรรณนา เป็นน้ำพุวิเศษจริง
นางมองมือตัวเองโดยไม่รู้ตัว มือที่เคยหยาบกร้านกลับกลายเป็นอมชมพูและขาวนวลขึ้นมาเมื่อสัมผัสน้ำพุวิเศษ แม้แต่เล็บยังเปล่งสีชมพูอ่อนสุขภาพดี
กู้เนี่ยนดีใจนัก น้ำพุวิเศษมีฤทธิ์ชำระล้างและปรับเปลี่ยนร่างกายได้จริง
นางเอาน้ำพุวิเศษลูบบนใบหน้าอีกเล็กน้อย ไม่กล้ามากเกินไป ให้ค่อยเป็นค่อยไปเหมือนระดับการเปลี่ยนแปลงของมือ
จริง ๆ แล้วแม้ไม่มีน้ำพุวิเศษ ด้วยวิชาแพทย์ของนาง ก็ปรุงครีมบำรุงผิวให้ขาวเนียนละเอียดอ่อนได้ แค่ตอนนี้มีน้ำพุวิเศษ ยิ่งดีเข้าไปใหญ่
เมื่อมีมิติพลังในตัวแล้ว ความมั่นใจของนางก็ยิ่งมากขึ้น
ความคิดค่อย ๆ พลุ่งพล่าน นางยิ้มเจ้าเล่ห์
เมื่อนึกถึงแผนการต่อไปได้ กู้เนี่ยนก็ไม่รอช้า แต่งตัวเสร็จก็ออกจากห้อง มายังข้างกายกู้จื่อเหยียน ยิ้มหวานกล่าว “พี่ใหญ่พอมีเวลาไหม ไปเป็นเพื่อนฉันหน่อย ซื้อของจำเป็นที่ต้องเอาไปต่างจังหวัดหน่อยได้หรือเปล่า”
เมื่อกู้จื่อเหยียนพยักหน้า นางก็เลิกคิ้วมองไปที่กู้จื่อจวิน “จริงสิ เธอบอกว่าจะให้เงินเดือนหนึ่งปีของเธอกับฉันไม่ใช่เหรอ ฉันเกรงใจไม่อยากเอาหมด เอาเงินกับคูปองในตัวเธอให้ฉันก็พอ”
พูดจบนางก็ล้วงกระเป๋ากู้จื่อจวินอย่างเป็นธรรมชาติที่สุด
กู้จื่อจวินสีหน้าเปลี่ยนไปมาก กุมกระเป๋าไว้แน่น
เงินเดือนที่เพิ่งออกมายังไม่ทันอุ่นในกระเป๋าเลยด้วยซ้ำ
กู้จื่อจวินเป็นพยาบาลโรงพยาบาลประจำเขตทหาร มีเบี้ยเลี้ยงเดือนละสามสิบหยวน สกุลกู้มีรายได้กันทุกคนยกเว้นกู้จื่อเฉินที่กำลังเรียนอยู่ ที่บ้านไม่ได้ร่ำรวยนัก แต่ก็ไม่ต้องกังวลเรื่องกินอยู่ ทั้งยังมีกู้จื่อจวินเป็นเด็กผู้หญิงคนเดียวในบ้าน ได้รับการทะนุถนอมมาตั้งแต่เล็ก ดังนั้นเหอซิ่งจือไม่เพียงไม่ให้นางส่งเงินเดือน ยังให้เงินเพิ่มทุกเดือนอีก ชีวิตของกู้จื่อจวินนับว่าสุขสบายมาก
เมื่อเห็นท่าตกใจของกู้จื่อจวิน กู้เนี่ยนก็ขำในใจ แต่เบื้องหน้ากลับแสดงสีหน้าเศร้าสร้อยต่อเหอซิ่งจือ “แม่จ๋า...”
ทำหน้าน้อยอกน้อยใจเหมือนจะบอกว่า แม่จ๋า ดูสิ ฉันยอมแต่งแทนจวินจวินของแม่กับคนพิการ แต่จวินจวินของแม่กลับขี้เหนียว ไม่ยอมให้ฉันใช้เงินสักแดงเดียว
เหอซิ่งจือใจอ่อน รีบเอ่ย “จวินจวิน ให้เนี่ยนเนี่ยนไปสิ”
กู้เนี่ยนยิ้มแฉ่งเหมือนเด็กไร้เดียงสา “แม่ดีกับฉันที่สุด”
หลังจากค้นเงินและคูปองในตัวกู้จื่อจวินเสร็จ นางก็ใช้ไม้เด็ดเลียนแบบ ค้นเงินกับคูปองในตัวเหอซิ่งจือใส่กระเป๋าตัวเอง
แล้วจึงออกไปจากบ้านสกุลกู้พร้อมกับกู้จื่อเหยียน
มองตามแผ่นหลังของนางไป กู้จื่อจวินแทบจะอ้วก
“แม่คะ ทำไมพี่ถึงค้นแม้กระทั่งตัวแม่ด้วยล่ะ”
ความหมายแฝงคือ ไม่มีมารยาท
เหอซิ่งจือก็จนใจอยู่บ้าง แต่โชคดีที่เรื่องราวลงเอยด้วยดี นางปลอบกู้จื่อจวิน “เฮ้อ ยังไงเนี่ยนเนี่ยนก็โตมาจากต่างจังหวัด อย่าไปคาดหวังกับนางมากเลย จวินจวินไม่ต้องห่วง เงินที่เนี่ยนเนี่ยนเอาไปจากหนู แม่จะชดใช้ให้ทีหลัง”
กู้จื่อจวินตอบอย่างว่าง่าย “ขอบคุณค่ะแม่”
แต่ดวงตาที่ซบเข้ากับอกเหอซิ่งจือนั้นกลับเปล่งประกายโหดเหี้ยม
กู้เนี่ยนนังแพศยาขอเงินมามากมายขนาดนี้ ต้องรักษามันไว้ให้ได้สิ!