“แคว่ก! แคว่ก!”
กู้เนี่ยนทำเป็นไม่ได้ยิน หันไปตัดเสื้อผ้าให้แม่ตระกูลฟู่และฟู่จิ่งเหิงอย่างรวดเร็ว
เสื้อตัวนอกผ้าหยาบ เสื้อตัวในซักจนเหลือง ตัดทิ้ง ตัดทิ้งให้หมด
มองเห็นร่างเหี่ยวแก่ของตัว แววตาของแม่ตระกูลฟู่เผยความอับอายที่หาได้ยากออกมาในที่สุด ฟู่จิ่งเหิงแทบกลั้นฉี่แตก นึกว่ากู้เนี่ยนจะตัดของสำคัญของเขา โชคดีที่ไม่โดนแม้แต่กางเกงใน
“คงไม่คิดว่าจบแค่นี้หรอกนะ?”
ขณะที่กู้เนี่ยนหยิบเข็มเงินขึ้นมาเตรียมแทง ก็มีเสียงกรีดร้องดังมาจากเรือนหลัก
“อ๊าก!” จ้าวพิ่นหยูได้ยินเสียงออกมา เห็นภาพกลางอากาศก็ชะงักค้าง “กู้...กู้เนี่ยน นี่เธอทำอะไร?”
พ่อตระกูลฟู่ออกมาติดๆ เห็นภรรยาและลูกชายสองคนในสภาพเปลือยเปล่า ดวงตาขุ่นมัวเขาหรี่ลง เขาโกรธจนตัวสั่น ซองยาสูบในมือหล่นลงกระแทกพื้นดัง “ปั่กๆ” “สะใภ้สาม! เธอเป็นบ้าไปแล้วรึ! ปล่อยคนเดี๋ยวนี้!”
กู้เนี่ยนหมุนตัว ยกขาขึ้นเตะกลางอกพ่อตระกูลฟู่จนเซถอยหลังไปหลายก้าว แล้วล้มตึงนั่งก้นกระแทกพื้น
เท้าอีกข้างเตะเข้าที่หัวไหล่จ้าวพิ่นหยูอย่างแม่นยำ จ้าวพิ่นหยูร้องด้วยความเจ็บปวด แล้วร่วงลงนอนตะแคง
“กู้เนี่ยน เธอบ้าอีกแล้ว ไม่มีใครยั่วยุเธอ เธอก็หาเรื่องตีคนอีก!”
ทั้งสองคนโกรธจนด่าทอออกมา
กู้เนี่ยนส่งเสียงเหยียด “ตีพวกเธอไม่ผิด! หาเรื่องฉัน? พวกเธอกล้าพูดไหมว่าไม่รู้ว่าคู่ชีวิตของตัวไปหาเรื่องฟู่จิ่งเฉินอีกแล้ว? ในเมื่อเป็นคู่ชีวิตแต่ห้ามปรามอีกฝ่ายไม่ไหว ก็ต้องเตรียมรับผลที่จะตามมา!”