หลังจากลู่เจียงจากไป กู้เนี่ยนก็รีบยกเตียงขึ้น แต่เนื่องจากยกได้สูงสุดแค่หกสิบองศา ต่อให้รองด้วยผ้าห่มก็ทำมุมเก้าสิบองศาไม่ได้
กู้เนี่ยนจึงเอาผ้าห่มรองใต้เข่าของฟู่จิ่งเฉิน ให้ขาของเขางอขึ้น จากนั้นจึงค่อยๆ ให้ฟู่จิ่งเฉินพิงหลัง
เปิดเสื้อของเขาขึ้น ลดกางเกงลงต่ำกว่าเอว กู้เนี่ยนถูมือให้อุ่น แล้วเริ่มนวดคลึง พลางปลอบเสียงนุ่มนวล
"ไม่ต้องกลัว นี่เป็นอาการปกติ เอวของคุณยังไม่หายดี พอถูกกระตุ้นจากภายนอกแล้วลุกขึ้นกะทันหันแล้วออกแรง กล้ามเนื้อมีปฏิกิริยาตอบสนองแบบนี้เป็นเรื่องปกติ เป็นอาการที่ดี เป็นกลไกปกป้องตัวเองของร่างกาย ฉันนวดให้เดี๋ยวก็ดีขึ้น..."
พูดไปได้ครึ่งหนึ่ง เธอรู้สึกว่าท่านี้ไม่ถนัดออกแรงจริงๆ แขนลอยอยู่กลางอากาศ ยากจะส่งแรงบีบนวดลงไปลึกๆ ได้
เธอแทบไม่ลังเลเลยที่จะถอดรองเท้า ขึ้นเตียงเหมือนเช่นเคย นั่งคร่อมเหนือสะโพกของฟู่จิ่งเฉิน
หันหน้าเข้าหาฟู่จิ่งเฉิน ถนัดแรงแล้ว
"แบบนี้ถึงจะออกแรงได้สะดวก ถ้าไม่สบายก็บอกนะ"
ย่อมต้องเจ็บอยู่แล้ว แต่สิ่งที่มากกว่าคือความเขินอาย
ก่อนหน้านี้เวลารักษา ฟู่จิ่งเฉินจะนอนคว่ำบนเตียง กู้เนี่ยนนวดและฝังเข็มให้ เพราะขาเขาไร้ความรู้สึก ตลอดกระบวนการเขาจึงไม่รู้สึกอะไร
แต่ตอนนี้ กู้เนี่ยนหันหน้าเข้าหาเขา อีกทั้งยัง...
ลมหายใจอุ่นๆ ของกู้เนี่ยนอยู่ที่หน้าท้อง ลูกกระเดือกเขาเคลื่อนไหว เขาหันหน้าไปทางอื่นอย่างไม่เป็นธรรมชาติ แต่เมื่อเห็นเงาซ้อนกันบนผนัง เขาก็ยิ่งอึดอัด...