กู้เนี่ยนรู้สึกขยะแขยง เพิ่งจะยกขาเตรียมถีบชายร่างล่ำ แต่ฟู่จิ่งเฉินเคลื่อนไหวเร็วกว่าเธอ
ถังหูลู่ฟาดลงดัง “เพี๊ยะ” กระทบหน้าอวบอูมด้วยแรงมหาศาล ลูกหนามแดงระเบิดแตก เศษน้ำตาลและเนื้อผลไม้กระเด็นเลอะเต็มหน้า
“โอ๊ย!”
ชายร่างล่ำไม่เคยฝันว่าตัวเองจะโดนถังหูลู่ฟาดจนเสียงเปลี่ยน รีบตั้งหลักได้ก็จะสวนกลับ แต่ยังไม่ทันออกหมัด หลังมือก็โดนไม้เสียบทิ่มแทง
“เฮือก!”
ไม้เสียบฟาดลงบนข้อนิ้ว เจ็บปวดถึงกระดูก
“ไสหัวไป!”
เสียงไม่ดัง แต่แฝงความเย็นยะเยือก
ชายร่างใหญ่ถูกสายตาของเขาข่มขวัญ ถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยอัตโนมัติ ยืนยันได้ว่า... สู้ไม่ได้
เขาจ้องฟู่จิ่งเฉินอย่างเจ็บใจ พลางพึมพำคำหยาบคาย แล้วหมุนตัวเดินจากไป
เมื่อเห็นฟู่จิ่งเฉินใช้แค่ถังหูลู่ก็ไล่ชายร่างใหญ่ไปได้ กู้เนี่ยนก็จงใจทำท่าเป็นแฟนคลับคลั่งไคล้ “สามีสุดยอดไปเลย~”
คำว่า “สามี” คำนี้ตะโกนเข้าไปในใจฟู่จิ่งเฉินจนเต็มตื้น
ในที่สุดเขาก็สามารถปกป้องเนี่ยนเนี่ยนของเขาได้เสียที
ไม่ไกลนัก ท่านฉู่มองดูนาฬิกาข้อมือที่เปล่งประกายแวววาวของฟู่จิ่งเฉิน ดวงตาลึกล้ำ “สืบชายบนรถเข็นนั่นให้หน่อย!”
พูดจบ เขาก็ก้าวยาว ๆ จากไป
ฟู่จิ่งเฉินเหลือบมองอย่างระแวดระวัง กู้เนี่ยนถาม “มีอะไรเหรอ?”
ฟู่จิ่งเฉินอธิบายไม่ถูก ได้แต่พูดว่า “ชายคนนั้นดูไม่ธรรมดา”
กู้เนี่ยนว่า “คนนั้นน่าจะเป็นท่านฉู่แห่งตลาดมืดนะ”
ฟู่จิ่งเฉินถึงบางอ้อ “มิน่าล่ะ กลับบ้านกันเถอะ”
สองคนกลับมาถึงกองธงแดง พอดีกับที่ชาวบ้านเลิกงาน