“ก็ง่ายนิดเดียว” กู้เนี่ยนไม่ใช่คนขี้บ่น ถึงตอนนี้แดดจะแรงแค่ไหน เธอก็ยังเข็นฟู่จิ่งเฉินออกไป
แต่พอถึงประตู เธอก็วกกลับมา เปลี่ยนชุดให้ฟู่จิ่งเฉิน
ใส่กางเกงสีเขียวทหารกับเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวใหม่ที่เพิ่งซื้อ
สมกับที่เธอคิดไว้ ลุคง่าย ๆ แบบนี้เหมาะกับฟู่จิ่งเฉินที่สุด
กางเกงสีเขียวทหารเข้ารูปช่วงเอวเพรียว คอเสื้อเชิ้ตสีขาวเปิดออกเล็กน้อย แสงอาทิตย์ตกกระทบบ่าเขา ยิ่งขับให้คิ้วตาคมชัด ไหล่กว้างหลังตรง ถ้าไม่นับที่นั่งอยู่บนรถเข็น เขาก็ดูเป็นทหารหนุ่มหล่อสง่าผ่าเผยเต็มตัว
กู้เนี่ยนยิ้มตาหยี “เราเลี้ยงได้ดีจริง ๆ...”
ทันใดนั้น เธอก็วิ่งไปหลังม่าน แล้วเปลี่ยนชุดใหม่ให้ตัวเองเช่นกัน
เธอก็อยากสวยเหมือนกัน
เธอสวมกางเกงสีเขียวทหารกับเสื้อเชิ้ตสีขาวที่ดูย้อนยุค แล้วถักเปียสองข้างเป็นเปียสี่เกลียว ซึ่งสมัยหลังเป็นทรงที่ฮิตมาก
พอถักเปียเสร็จ กู้เนี่ยนหยิบลิปกลอสออกมาจากพื้นที่มิติ แต้มบาง ๆ นิดหน่อย ไม่กล้าทาหนัก
ส่วนหน้า เธอแค่ทาครีมบำรุงผิว แต่ด้วยวัยสิบเก้าปีที่เป็นเครื่องสำอางธรรมชาติที่ดีที่สุด แถมยังบำรุงด้วยน้ำพุวิเศษ ผิวจึงอมชมพูเนียนละเอียด
เธอเห็นแล้วยังใจสั่น ไม่ต้องพูดถึงว่าจะหลงฟู่จิ่งเฉินแค่ไหน
พอเห็นกู้เนี่ยนออกมา ฟู่จิ่งเฉินก็เงยหน้ามองโดยไม่รู้ตัว หัวใจเต้นตึกตึก รู้สึกว่ากู้เนี่ยนตอนนี้งามเหลือเกิน
โดยเฉพาะเมื่อเห็นชุดที่เธอสวมคู่กับของเขา มุมปากเขาก็ยกยิ้มไม่หยุด ค่อย ๆ ยื่นมือไปหากู้เนี่ยน “เนี่ยนเนี่ยน ไปเถอะ”
กู้เนี่ยนตบมือเขาเบา ๆ ยื่นหมวกงอบให้ใบหนึ่ง “แดดแรง ใส่ไว้กันผิวไหม้นะ”