ทุกคนต่างก็หวังให้กู้เนี่ยนจับเหยื่อได้อีก
พวกเขาจะได้แบ่งเนื้อ! แบ่งเนื้อกันเยอะ ๆ!
“เชี่ย! จับหมูป่าตัวใหญ่ได้อีกแล้วจริง ๆ พวกมันโง่ชะมัด!”
หัวหน้าหน่วยใหญ่ปรายตามองคนนั้นแวบหนึ่ง “รังเกียจว่ามันโง่ก็อย่ากิน!”
“อย่าเลย หัวหน้าหน่วยใหญ่ ผมแค่ตื่นเต้นเกินไป” คนนั้นรีบขอความกรุณา
หัวหน้าหน่วยใหญ่ขี้เกียจถือสากับเขา พวกเขาคราวนี้รวยเละจริง ๆ รอให้กลับถึงหมู่บ้าน ชาวบ้านเห็นหมูป่ามากมายขนาดนี้ ไม่รู้จะดีใจกันขนาดไหน
เขาเป็นหัวหน้าหน่วยใหญ่มากว่าสิบปี ก็ไม่เคยได้ผลผลิตอุดมสมบูรณ์แบบนี้มาก่อน!
กู้เนี่ยนนี่ยอดเยี่ยมจริง ๆ!
แต่ที่ทำให้เขาดีใจยิ่งกว่าก็คือ กู้เนี่ยนจับตะพาบได้จริง ๆ แถมยังได้มาสองตัวอีก
มองดูตะพาบสองตัวที่นอนหงายท้องชี้ฟ้า ทุกคนต่างก็ตะลึงงัน
“ตัวตายอีกแล้วเหรอ?”
กู้เนี่ยนเดินเข้าไปดู “ยังเป็น ๆ อยู่ แค่ถูกยาสลบไปชั่วคราวเท่านั้น”
พวกผู้ชายดีใจกันยกใหญ่ทันที “โอ้ว! จะได้มีซุปตะพาบกินอีกแล้ว พ่อกับแม่ฉันยังไม่เคยได้กินของแบบนี้เลยนะ”
หัวหน้าหน่วยใหญ่ถลึงตาใส่ “กิน! รู้แต่เรื่องกิน! ต้องเอาให้สภาประชาชน!”
ถวายตะพาบตัวใหญ่นี้เข้าไป แล้วพวกเขาก็รีบนำข้าวหลวงไปมอบให้ทันเวลาในช่วงเก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วง หน่วยก้าวหน้ายอดเยี่ยมก็ไม่ต้องแคล้วแล้ว รถไถก็มีหวัง
“ให้ไปตัวหนึ่งไม่พอหรือไง? พ่อฉันยังไม่เคยได้ชิมซุปตะพาบเลยนะ!”
“ใช่แล้ว ปู่ฉันอายุปูนนี้แล้ว ต้องได้ลองชิมซุปตะพาบสักครั้ง!”
ต่อหน้าเรื่องกิน ทุกคนไม่มีใครยอมถอยแม้แต่ก้าวเดียว
หัวหน้าหน่วยใหญ่จนปัญญา อีกอย่างตัวเขาเองก็อยากให้พ่อตาได้ลิ้มลองเหมือนกัน จึงแสร้งทำเป็นบ่นด่าไปพลาง ยอมแบ่งให้ตัวหนึ่งไปพลาง
สายตาที่เขามองไปทางกู้เนี่ยนเต็มไปด้วยความชื่นชมและซาบซึ้งใจ “กู้เนี่ยน เธอวางใจเถอะ ครั้งนี้เธอทำความดีความชอบอันใหญ่หลวงให้กองธงแดงของเรา กลับไปแล้วจะจัดงานชุมนุมเชิดชูเกียรติให้เธอ......”