หัวหน้าหน่วยใหญ่มองกู้เนี่ยนอย่างลำบากใจ: "สหายกู้ ดูเต่าตัวนี้สิ ใหญ่ขนาดนี้ ไม่สู้......"
พวกเขาเป็นกลุ่มเดียวกันจริง ๆ นั่นแหละ
ถ้ากู้เนี่ยนกินอาหารที่พวกเขาเอามาเอง เขาก็พูดอะไรไม่ได้ แต่ที่จับได้บนเกาะนี้ ก็น่าจะแบ่งกัน
สมัยนี้ของใหญ่ที่จับได้ถือเป็นของส่วนรวมโดยปริยาย
กู้เนี่ยนเข้าใจดี เธอวางท่าสบาย ๆ มองไปทางเวินลี่น่า แล้วเอ่ยอย่างเยาะเย้ย: "แต่สหายเวินบอกว่าไม่เห็นจะแคร์นี่นา......"
ทุกคนเข้าใจแล้ว พากันโจมตีเวินลี่น่าว่า
"สหายเวิน เธอก็จับปลาก็ช่วยไม่ได้ ทำกับข้าวให้พวกเราก็ทำไม่ดี ไม่รู้จริง ๆ ว่าเธอมาเติมความวุ่นวายทำไม?"
"ดูสหายกู้สิ ตอนกลางวันทำบะหมี่ซอสทอดให้ ตอนเย็นต้มซุปเต่าใหญ่ เธอไม่แคร์ ก็ลองต้มให้พวกเราดูสิ เป็นคนมาจากในเมืองเหมือนกัน ทำไมถึงต่างกันขนาดนี้ล่ะ!"
"พวกคุณ......"
"พวกเราอะไร? ทำงานแนวหน้าไม่เป็นก็จัดการแนวหลังให้ดีสิ รีบไปขอโทษสหายกู้เดี๋ยวนี้!"
"ให้ฉันขอโทษเธอ?"
กู้เนี่ยนไม่เห็นจะอยากได้คำขอโทษของเวินลี่น่า แค่พูด "ขอโทษ" ลอย ๆ ไม่เจ็บไม่คัน มันจะมีประโยชน์อะไร
เธอหยิบข้าวของพวกเขาแล้วเดินจากไป: "เมื่อพวกคุณอยากได้ งั้นเดี๋ยวทำเสร็จแล้ว พวกคุณมาตักไปคนละชามแล้วกัน"
หนึ่งชั่วโมงต่อมา ทุกคนได้ดื่มซุปเต่าหอมกรุ่น อิ่มท้องชุ่มคอชื่นใจเป็นที่สุด
นี่ก็เป็นเหตุผลที่สองที่พวกเขาแย่งกันมาเข้าร่วมภารกิจจับสัตว์น้ำ
ไม่ว่าจะจับอะไรได้ ยังไงก็ต้องให้ทีมย่อยของตัวเองได้กินก่อน
มีอยู่สองสามคนดื่มไม่พอ ยังหน้าด้านมาขอกู้เนี่ยนอีกชาม กู้เนี่ยนก็ไม่ได้วางก้าม พูดแค่นิดเดียวก็ตักให้พวกเขา