มองดูปูม้าตัวโตเนื้อแน่น หมึกนุ่มลื่น ปลาจาระเม็ดเงินขนาดเท่าฝ่ามือในลอบของกู้เนี่ยน... ลู่หมิงอวี้ก็ยิ้มไม่ออกอีกต่อไป
ปลาหมึกในลอบของกู้เนี่ยนดูมากกว่าของเธอเป็นเท่าตัว
“เป็นไปได้ยังไง? หรือพวกเธอวางเหยื่อผิดที่?”
“จะวางผิดที่ได้ยังไง!”
พวกผู้ชายรู้สึกงุนงง ก่อนจะพากันโห่ร้องด้วยความดีใจ
“โอ้! จับปลาหมึกได้เยอะขนาดนี้ แต่ละบ้านก็แบ่งกันได้มากขึ้นหน่อย ดีจังเลย”
“ใช่เลย เหยื่อของสหายกู้ออกฤทธิ์ดีขนาดนี้ รู้งี้หว่านแต่ของเธอไปเลยดีกว่า จะได้แบ่งกันมากขึ้นอีก”
“นั่นสิ หัวหน้าหน่วยใหญ่ พวกเราเอาปลาหมึกใส่ถังใหญ่ให้หมด แล้วก็หว่านเหยื่อของสหายกู้กันเถอะ”
หัวหน้าหน่วยใหญ่พยักหน้า
ลู่หมิงอวี้อ้าปากค้าง แทบไม่เชื่อ “เป็นไปไม่ได้ บางทีกู้เนี่ยนอาจแค่โชคดี แค่ห้าวันจะเห็นผลอะไรได้? เหยื่อของฉันทั้งหน่วยต่างเห็นกับตาว่ามันผ่านการทดสอบของกาลเวลา!”
เหยื่อของเธอก็ไม่ได้ให้หน่วยฟรี ๆ แต่ขายให้หน่วย นี่คือรายได้หลักของครอบครัวเธอ
ถ้าตกงานขายเหยื่อให้หน่วยไป พ่อแม่ของเธอต้องไม่ตามใจเธออีกแน่ และจะจับเธอแต่งงานกับใครก็ได้ตามใจชอบ
“แล้วนี่ก็แค่ลอบ ฝีมือในทะเลห้าวันนี้ของฉันกับกู้เนี่ยน ใคร ๆ ก็เห็นกันทั้งนั้น จะมาเปลี่ยนเหยื่อของฉันเพราะแค่จำนวนปลาหมึกในลอบของห้าวันสั้น ๆ ไม่ได้นะ?
พวกคุณไปดูปลาในถังตอนนี้เลย ดูซิว่าใครจับได้มากกว่ากัน!”
เธอเพิ่งดูอวนที่กู้เนี่ยนลงไว้เมื่อเช้า น้อยกว่าของเธอตั้งครึ่งหนึ่ง เรื่องลอบน่ะ กู้เนี่ยนแค่โชคดี