ตอนที่ 2 เสแสร้งเป็นใครจะไม่เป็น!

ตอนที่ 2 เสแสร้งเป็นใครจะไม่เป็น!

เหอซิ่งจือและอีกสองคนได้ยินแล้วตะลึงงัน: ปกติเป็นคนเงียบขรึมพูดน้อย พูดจาชัดเจนถึงเพียงนี้เชียวหรือ?

กู้เนี่ยน: ฟ้าผ่าดังเปรี้ยง ข้าก็มาแล้ว! ตกใจหรือเปล่า, คาดไม่ถึงหรือเปล่า?

นางสะบัดมือกู้จื่อจวินที่จับนางไว้อย่างแรง พลางกันมือของเหอซิ่งจือออกไปอย่างเนียน ๆ

แม่ที่ไม่รู้ผิดชอบชั่วดี นางไม่ขอรับ

แม้นางจะมีวิธีสารพัดที่จะไม่แต่งงานกับบุตรชายสามตระกูลฟู่ผู้พิการ และอยู่ที่สกุลกู้ต่อได้

แต่นางไม่สนใจที่จะแย่งความรักกับกู้จื่อจวิน

ดูเมื่อครู่ที่นางเพียงแค่จ้องมองกู้จื่อจวินเพียงครั้งเดียว พี่ชายรองจอมเจ้าชู้และแม่ที่ไม่รู้ความของนางก็รีบออกตัวแก้ต่างให้กู้จื่อจวินในทันที ลองคิดดู หากนางอยู่ต่อไป ย่อมต้องสู้กับกู้จื่อจวินจนตาแดงก่ำแน่

แล้วจะอยู่เพื่ออะไร? นางไม่ได้ต้องการความรักกระจอกงอกง่อยของสกุลกู้

แต่นางต้องการเงิน!

สุราทำให้คนหน้าแดง ทรัพย์สินเงินทองทำใจคนให้หวั่นไหว

แสร้งสงสารเอาหน้า สู้เงินทองของจริงไม่ได้หรอก

ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน คนเราก็ต้องมีทุนไว้ตั้งตัว

ในเมื่อสกุลกู้ต้องการอะไรจากนาง นางก็จะถือว่าสกุลกู้เป็นหินก้าวข้ามเพื่อสะสมทุนของนางชั่วคราว

เวลานี้การใช้กำลังต่อสู้ทำให้นางได้สะใจเพียงชั่วครู่ หาประโยชน์ที่เป็นรูปธรรมแก่ตัวนางไม่ได้เลย ดังนั้น นางจึงเลือกใช้ปัญญา

ที่สำคัญร่างของเจ้าของร่างเดิมอ่อนแอเกินไป หากใช้กำลัง สุดท้ายคนที่เจ็บตัวก็ต้องเป็นนาง

นางไม่ใช่พวกชอบทำร้ายตัวเอง

นางกะพริบตาโตใสซื่อ น้ำตาเอ่อคลอแทบจะไหลทันที นางมองเหอซิ่งจืออย่างน่าสงสาร

ใครจะไม่เป็นพวกเสแสร้งบ้าง?

เดินในทางที่พวกเสแสร้งเดิน จนพวกเสแสร้งไม่มีทางให้เดิน

มองดูลูกสาวที่หน้าตาคล้ายตน เหอซิ่งจือจะไม่รู้สึกเจ็บปวดเลยได้อย่างไร นางรีบจับมือกู้เนี่ยนอีกครั้งแล้วอธิบาย

“เนี่ยนเนี่ยน แม้ว่าคนที่จะไปดูตัวกับบุตรชายสามตระกูลฟู่จะเป็นจวินจวินก็ตาม แต่เจ้าเป็นลูกสาวแท้ ๆ ของเรา พ่อของเจ้าคุยเรื่องนี้กับผู้บังคับบัญชาของเขาแล้ว ผู้บังคับบัญชาเขาเป็นคนระบุชื่อเจ้ามา เจ้าก็รู้ว่าขุนนางชั้นสูงกว่าก็กดคนตายได้ พ่อของเจ้าก็พูดอะไรไม่ได้เหมือนกัน”

แค่ทำให้ผู้นำยอมก็พอ ส่วนทางพ่อแม่ของฟู่จิ่งเฉิน ก็เป็นแค่ชาวนาบ้านนอกไร้อำนาจวาสนา ไม่ต้องพูดถึงเลย

ถึงแม้ว่ากู้เนี่ยนจะเป็นลูกสาวแท้ ๆ ของนาง แต่จวินจวินก็เป็นลูกสาวที่เลี้ยงดูในร่มเงาอยู่ข้างกายนางมาสิบเก้าปี ไม่ต่างอะไรกับลูกสาวแท้ ๆ

นางรักลูกสาวทั้งสองคนเท่า ๆ กัน

แต่จวินจวินเติบโตมาข้างกายนางอย่างทะนุถนอม สู้กู้เนี่ยนที่เติบใหญ่ในชนบทที่อดทนไม่ได้

ดังนั้นเมื่อเทียบกันแล้ว ก็ทำได้เพียงให้กู้เนี่ยนไปแต่งงานกับฟู่จิ่งเฉินตาบอดบ้านนอกนั่น

กู้เนี่ยนขำ: “ข้าไม่เคยรู้มาก่อนว่ามีเหตุผลที่เอาหัวควายไปกดกินน้ำไม่ได้ ถ้าไม่กินก็ต้องกดให้กิน ไม่ใช่ว่ากองทัพเป็นที่ ๆ มีเหตุผลที่สุดหรอกหรือ? คนที่รักใคร่กันสองฝ่ายไม่ใช่ข้าเสียหน่อย ข้าจะโทรไปถามผู้บังคับบัญชาของบุตรชายสามตระกูลฟู่ ตอนนี้ก็สังคมยุคใหม่แล้วนะ ยังจะมาใช้วิธีคลุมถุงชนอีกหรือ?!”

น้ำเสียงของนางแม้จะฟังดูอ่อนแอ แต่ทุกคำหนักแน่น

เหอซิ่งจือเจ็บแปลบในใจ ถึงกับสำลักพูดอะไรไม่ออกอยู่บ้าง

เห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความละอายที่แสดงออกมาในแววตาของเหอซิ่งจือ กู้จื่อจวินใจสะท้าน รีบฉวยโอกาสตอนปลอบเหอซิ่งจือดีงมือของนางกลับมาอย่างแนบเนียน น้ำเสียงสะอึกสะอื้น: “คุณแม่ เป็นความผิดของหนูเอง ในเมื่อพี่สาวไม่เชื่อ งั้นให้คุณพ่อโทรหาผู้บังคับบัญชาของพี่ใหญ่ฟู่อีกครั้ง ให้ผู้บังคับบัญชายอมเปลี่ยนเป็นหนูเถอะ เพื่อคุณพ่อคุณแม่ หนูยอม......”

นางยังพูดไม่ทันจบ เสียงร้อนรนของกู้จื่อฮ่าวก็ดังขึ้นอีกครั้ง

“มันจะเกินไปแล้วนะ กวนผู้บังคับบัญชาเพราะเรื่องเล็กน้อยแบบนี้ไปมา ผิดธรรมเนียม! หน้าของผู้บัญชาการกองพันผู้พ่อยังจะเอาไว้ไหม! คุณแม่ จวินจวิน พวกคุณพูดอะไรเปล่าประโยชน์กับนาง นางเป็นสมาชิกของสกุลกู้ เพื่อเกียรติศักดิ์ของสกุลกู้ นางก็ต้องเสียสละ!”

“อีกอย่าง แต่งงานกับบุตรชายสามตระกูลฟู่ สำหรับชีวิตก่อนหน้านี้ของนาง นั่นก็คือการมีความสุขไม่ใช่หรือ ถ้านางยังไม่ตกลงอีก ก็ส่งนางกลับไปตระกูลหนานให้ไปแต่งงานกับพ่อม่ายแก่นั่นเสียเลยดีกว่า!”

ช่างเป็น “พี่น้องรักใคร่” จริง ๆ , กู้เนี่ยนดูถูกอยู่ในใจ แต่ภายนอกกลับหยดน้ำตาใสพอดี

ราวกับถูกทำร้ายอย่างใหญ่หลวง

“ที่แท้เรื่องคู่ชีวิตของข้าสำหรับพวกท่านแล้วเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อย แพ้แม้แต่หน้าของพ่อ ที่แท้พวกท่านก็ไม่อยากรับข้ากลับมา แค่หลอกใช้ข้าให้แต่งงานกับบุตรชายสามสกุลฟู่ผู้พิการแทนกู้จื่อจวินเท่านั้น ข้าดีใจนักหนา นึกว่าได้กลับมาอยู่ข้างกายพ่อแม่แท้ ๆ จะมีความรักของพ่อแม่เสียอีก”

เสแสร้งเป็นใครจะไม่เป็น!

เหอซิ่งจือรีบอธิบาย: “เนี่ยนเนี่ยน ไม่ใช่อย่างนั้นนะ เจ้าเป็นลูกสาวแท้ ๆ ของพ่อแม่ แล้วพ่อกับแม่จะไม่รักเจ้าได้ยังไงกัน อย่าไปฟังพี่ชายรองคนเจ้าเหลวไหล”

นางหันไปดุว่ากู้จื่อฮ่าวเสียงเบา

“จื่อฮ่าว ลูกเคารพพ่อก็ไม่ควรพูดจาไม่ยั้งปากเช่นนี้ ไปขอโทษเนี่ยนเนี่ยนเดี๋ยวนี้”

กู้จื่อฮ่าวตอบอย่างไม่ใส่ใจ: “คุณแม่ ผมพูดผิดตรงไหน? ที่เรารับนางกลับมาก็เพื่อให้นางไปแต่งงานกับบุตรชายสามตระกูลฟู่ไม่ใช่หรือ? ไม่อย่างนั้น ที่รับนางกลับมามีความหมายอะไร!”

จนเหอซิ่งจือโมโหลุกขึ้นจะตีเขา กู้จื่อฮ่าวแค่นเสียงเย็นแล้วหมุนตัวเดินลงบันไดไป

“พี่ชายรอง จะไปไหนน่ะ?”

เดินลงบันไดมาเห็นกู้จื่อเฉินกลับจากโรงเรียนมาทักทายก็ไม่สนใจ

กู้จื่อเฉินเข้าใจทันที เขาทิ้งกระเป๋าหนังสือ เดินปึงปังขึ้นบันไดไปเอาเรื่องกู้เนี่ยน เขากระโจนเข้าไปทุบตีกู้เนี่ยน: “พี่ใจร้ายทั้งนั้นเลย เธอจะมาทำไม? เธอมันทั้งขี้เหร่ ทั้งบ้านนอก ก็สมควรให้นางไปแต่งงานกับไอ้ง่อยนั่น เธอไม่แต่งแล้วทำให้พี่ชายรองของฉันโกรธได้ยังไง ฉันเกลียดเธอ รีบไปให้พ้นบ้านฉันเดี๋ยวนี้นะ”

กู้เนี่ยน: “!!!” หาเรื่องชกใช่ไหม?

ถึงแม้ตอนนี้ร่างกายจะอ่อนแอ แต่ก็ไม่มีทางยอมให้อีกฝ่ายตบมาที่แก้มแล้วนางยังแนบแก้มเข้าให้อีก

นางกำแขนอวบของกู้จื่อเฉินไว้ แล้วผลักเขาออกไปเต็มแรง กู้จื่อจวินตาไวมือไวรับกู้จื่อเฉินไว้: “คุณพี่ ทำอะไรน่ะ! เขายังเป็นแค่เด็ก!”

กู้จื่อจวินทำหน้าตระหนก จงใจตะโกนเสียงดัง

สมดังคาด เหอซิ่งจือโพล่งออกมาว่า: “เนี่ยนเนี่ยน เจ้านี่มันเกินไปจริง ๆ เด็กไม่รู้เรื่องรู้ราว แล้วเจ้าก็ไม่รู้ด้วยหรือ?”

ดูเถอะ เปิดเผยธาตุแท้ “แม่ใจดี” ออกมาอย่างรวดเร็วจริง ๆ

กู้เนี่ยนกลอกตาในใจ

กู้จื่อฮ่าวกับกู้จื่อเฉินกลั่นแกล้งนางตามอำเภอใจ แต่นางจะโต้ตอบไม่ได้เลย แม้แต่ป้องกันตัวก็ไม่ได้!

ตั้งแต่เจ้าของร่างเดิมมายังสกุลกู้เมื่อวานนี้ สองพี่น้องก็เริ่มจับผิดนางและพูดจาถากถาง สิ่งที่เหอซิ่งจือทำก็คือพูดผ่าน ๆ แล้วปล่อยผ่าน

ลำเอียงได้สุดกู่เลยทีเดียว

แต่ในใจนางไม่รู้สึกอะไรเลยสักนิด รอได้สิ่งที่สมควรได้ นางก็จะจากตระกูลกู้ไป ไม่ตายก็ไม่พบกันอีก

“ข้านึกว่าได้มาอยู่บ้านพ่อแม่แท้ ๆ แล้วจะไม่ถูกกดขี่และถูกตีเสียอีก กลับกลายเป็นว่าเหมือนกับตอนอยู่ตระกูลหนานอีก ไม่ว่าใครผิดใครถูก สุดท้ายคนถูกตีถูกด่าก็ต้องเป็นข้า”

เหอซิ่งจือพูดไม่ออกอีกครั้ง: “เนี่ยนเนี่ยน แม่ไม่ได้หมายความอย่างนั้น......”

ตอนนั้นเอง หน้าประตูก็มีเสียงใสกังวานดังขึ้นว่า: “กู้เนี่ยนน้องสาวของฉันอยู่ไหน?”

ทันใดนั้น ชายร่างสูงในชุดเครื่องแบบทหารก็ปรากฏตัวขึ้นในห้อง

กู้เนี่ยนเงยหน้าขึ้นมอง รูปร่างตรง ผิวสีเข้ม ราวกับพี่ทหารที่เมื่อชาติก่อนนางเคยเห็นในงานสวนสนาม

นางเดาว่าน่าจะเป็นกู้จื่อเหยียน บุตรชายใหญ่แห่งตระกูลกู้

สกุลกู้มีลูกสี่คน

คนโตคือกู้จื่อเหยียนเป็นทหาร ปีนี้อายุยี่สิบสองปี เป็นผู้หมวดแล้ว

คนรองคือกู้จื่อฮ่าว ปีนี้อายุยี่สิบปี เดิมทีสกุลกู้ก็อยากให้เป็นทหาร แต่เขาทนไม่ได้ ส่งไปในกองทัพได้ไม่กี่วันก็แปรพักตร์ไม่เอาแล้ว อาศัยเส้นสายในครอบครัว หางานขับรถที่สบาย ๆ ทำ

คนสามก็คือเจ้าของร่างเดิม ตอนเกิดสลับตัวกันไป ตอนนี้คือกู้จื่อจวิน เป็นพยาบาลในโรงพยาบาลทหาร

คนสี่คือกู้จื่อเฉิน ปีนี้อายุแปดขวบ กำลังเรียนอยู่ชั้นประถม นิสัยตามพี่ชายรอง ก็เป็นเด็กเจ้าชู้คนหนึ่ง

พ่อกู้ความสามารถพื้น ๆ กลางคนถึงได้เดินทางลัดจนไต่ถึงตำแหน่งผู้บัญชาการกองพัน ตอนนี้ไร้หนทางก้าวหน้า มีเจตนาจะเข้าใกล้ชิดผู้บังคับบัญชา กำลังกลัดกลุ้มกับงานแต่งงานที่นัดหมายกับผู้บังคับบัญชาไว้ก็ได้พบเจ้าของร่างเดิม

ความดีใจที่ได้ลูกสาวแท้ ๆ กลับมาก็เป็นส่วนหนึ่ง แต่ที่สำคัญที่สุดคือการทำให้ลูกเลี้ยงที่เลี้ยงดูมาสิบเก้าปีได้ถอนตัวออกไป