บทที่ 1 ข้ามมาเป็นคุณหนูตัวจริง
ขอให้พี่สาวที่เพิ่มเข้าชั้นหนังสือและให้ห้าดาว โชคดีร่ำรวย สิ่งที่ขอได้ดั่งใจ สิ่งที่หวังเป็นจริง หนทางราบรื่น ชีวิตเปี่ยมสุข ´◔‸◔`
——
ต้นเดือนมิถุนายน 1973
บ้านสกุลกู้ เขตทหารนครเซี่ยงไฮ้
“เนี่ยนเนี่ยน ถึงเธอจะไม่ได้เติบโตมาข้างกายเรา แต่ยังไงเธอก็เป็นลูกสาวแท้ ๆ ของเรา ไม่มีทางที่เราจะทำไม่ดีกับเธอหรอก แล้วอีกอย่าง การแต่งงานนี้พ่อเธอตกลงไว้ตั้งนานแล้ว จะมาฉีกสัญญากลางคันไม่ได้เด็ดขาด”
“ถึงลูกชายคนที่สามของตระกูลฟู่จะขาใช้การไม่ได้ แต่ก่อนหน้านี้เขาก็เป็นนายทหารระดับกองร้อย เบี้ยเลี้ยงรายเดือนก็ไม่น้อย แถมตอนนี้ก็บาดเจ็บเพราะทำงานให้หน่วย ทางกองทัพก็ให้เงินชดเชยมาครั้งหนึ่งไม่ใช่น้อย เงินช่วยเหลือผู้พิการในอนาคตก็ยังจ่ายตามปกติ อย่างน้อยเรื่องกินอยู่ใช้สอยก็ไม่ให้เธอลำบาก อดอยากขาดแคลน”
“อีกอย่าง แม่เขารับปากกับฉันแล้ว งานหนักงานเหนื่อยไม่ให้เธอแตะมือเด็ดขาด มีพี่สะใภ้ทั้งสองคอยช่วยเหลือน่ะ เธอก็แค่คุยเป็นเพื่อนเขา ดูแลอารมณ์จิตใจเขาไป”
เหอซิ่งจือ มองดูลูกสาวที่นอนอยู่บนเตียง พูดเกลี้ยกล่อมด้วยความตั้งใจ
กู้เนี่ยนค่อย ๆ ลืมตาขึ้น สิ่งที่เห็นคือแม่ลูกคู่หนึ่งที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายยุคเก่า
ผู้หญิงสวมชุดเลนินสีน้ำเงินกรมท่า สุภาพอ่อนโยน เด็กสาวสวมกระโปรงดอกสไตล์บลาจี สวยน่ารัก
เธอหันมองรอบ ๆ อย่างงุนงง
ห้องแคบและสลัว ผนังลอกเล็กน้อยเพราะความชื้น เตียงไม้ข้างใต้แข็งจนปวดหลัง ในห้องนอกจากตู้ลิ้นชักเก่า ๆ หนึ่งใบกับเก้าอี้ขาโยกเยกอีกหนึ่งตัว แทบไม่มีอะไรอีกเลย
นี่ไม่ใช่ห้องนอนปกติแน่ ๆ ดูเหมือนห้องเก็บของที่เพิ่งจัดเก็บข้าวของออกไปชั่วคราวมากกว่า
กู้เนี่ยนหลุบตามองเสื้อผ้าป่านหยาบที่ถูกซ่อมปะแล้วปะอีกบนร่างกาย และมือที่เต็มไปด้วยหนังด้าน
นี่ไม่ใช่ร่างกายของเธอแน่นอน...
ทันใดนั้นความทรงจำส่วนหนึ่งที่ไม่ใช่ของเธอผุดขึ้นในหัว
นี่เธอข้ามมิติมางั้นเหรอ? ไม่สิ ต้องบอกว่าข้ามเข้ามาในนิยายมากกว่า
เธอ หมอชื่อดังจากศตวรรษที่ 22 ผ่าตัดติดต่อกันสิบเคส กลั้นใจอ่านนิยายเรื่อง "ปลุกพลังเนื้อเรื่อง คุณหนูปลอมกลายเป็นลูกรักนายทหารพิการ" ไม่คิดว่าวินาทีถัดมาเธอจะข้ามเข้ามาในเรื่อง
นิยายเรื่องนี้ผู้ช่วยเธอแนะนำมา บอกว่าชื่อนางรองในเรื่องดันเหมือนกับเธอเป๊ะ กำชับให้เธออ่านดี ๆ จะได้ไม่เผลอข้ามเข้ามาในนิยาย
ผลก็คือพูดเหมือนสาปส่ง เธอดันข้ามเข้ามาจริง ๆ แต่เธอเพิ่งอ่านถึงตอนต้นเรื่อง!
โมโหจนแทบคลั่ง
นางรองกู้เนี่ยนคือคุณหนูตัวจริงของกู้หยุนฉือ ผู้บัญชาการกองทหารในเขตทหารนครเซี่ยงไฮ้ ตั้งแต่เกิดก็ถูกสลับตัวกับนางเอก
นางเอกเติบโตในบ้านสกุลกู้อย่างหรูหราสะดวกสบาย ส่วนตัวจริงของเรื่องอย่างเจ้าเด็กน่าสงสาร ต้องทำงานหนักเยี่ยงม้าวัวให้ครอบครัวบุญธรรมนานกว่าสิบปี
ลำบากยากแค้นกว่าจะโตอายุสิบเก้า ครอบครัวบุญธรรมยังอยากบีบคั้นคุณค่าสุดท้ายจากเธอ รับค่าสินสอดก้อนใหญ่แล้วยกให้กับพ่อม่ายแก่ที่อายุพอ ๆ กับพ่อเธอได้
ดีว่าเมื่อสามวันก่อนแต่งงาน กู้หยุนฉือที่ไปเปิดประชุมที่เทียนจินบังเอิญเห็นตัวจริงของเรื่อง
เห็นหน้าตาคล้ายภรรยาเจ็ดแปดส่วน คิดย้อนว่าตอนที่ภรรยาคลอดก็อยู่ที่เทียนจินเหมือนกัน กู้หยุนฉือเลยออกสืบสวนทันที ไม่นานก็ยืนยันว่าเมื่อก่อนสลับตัวกันจริง จึงพาตัวจริงของเรื่องกลับบ้าน
เวลานั้น ทางฝั่งตระกูลฟู่ต้องการให้บ้านสกุลกู้ทำตามสัญญาเรื่องให้ลูกแต่งงานกัน
ลูกชายคนที่สามของตระกูลฟู่ ฟู่จิ่งเฉินกลายเป็นคนพิการ งานแต่งก็เลยมาตกที่ตัวจริงของเรื่อง
ตัวจริงของเรื่องขี้ขลาดโดยธรรมชาติ กลัวจะทำให้พ่อแม่แท้ ๆ ไม่พอใจ เสียใจอยู่สองวันก็ตอบตกลง
แต่ถึงอย่างนั้น นางเอกกู้จื่อจวินก็ยังไม่คิดจะปล่อยเธอไป
หนึ่ง เพื่อที่จะครอบครองตำแหน่งคุณหนูบ้านสกุลกู้ตลอดไป สอง คือกู้จื่อจวินเคยเห็นรูปของฟู่จิ่งเฉิน สูงหนึ่งเมตรแปดสิบแปด ใส่ชุดทหาร ประกอบกับใบหน้าหล่อเหลา แค่มองครั้งเดียวก็เข้าไปอยู่ในใจของกู้จื่อจวินที่เพิ่งรู้จักความรัก
ในใจของกู้จื่อจวิน คนแบบนั้นต่อให้พิการ ก็ไม่มีทางที่บ้านนอกอย่างตัวจริงของเรื่องจะคู่ควร
กู้จื่อจวินแอบเล่นไม่ซื่อระหว่างที่ตัวจริงของเรื่องนั่งรถไฟไปปินโจว หาพวกอันธพาลมาหลอกล่อ ตัวจริงของเรื่องไม่เคยพบเจอโลกภายนอก คิดว่าในที่สุดก็มีคนจะพาเธอออกจากทะเลทุกข์ ไม่รู้ว่าตอนที่กำลังมีความหวังนั้น พริบตาเดียวก็ถูกขายต่อไปยังถิ่นทุรกันดาร สุดท้ายระหว่างหลบหนีก็ถูกทุบตีตาย
ตัวจริงของเรื่องตอนตายยังเฝ้าจินตนาการว่าพ่อแม่แท้ ๆ จะมาช่วย ไม่รู้เลยว่าพ่อแม่แท้ ๆ ของเธอได้เห็น "จดหมายตัดสัมพันธ์" ที่กู้จื่อจวินปลอมแปลงลายมือเธอเขียนขึ้น กำลังโกรธจนตัวสั่น ด่าเธออย่างหนัก
“ก็ไม่ใช่เด็กที่เลี้ยงมากับมือ ถือดีไม่รู้จักเห็นแก่ความตั้งใจของพ่อแม่ ไม่คิดเพื่อครอบครัวแม้แต่น้อย วิ่งหนีไปแล้วก็ไม่ต้องกลับมาอีกตลอดกาล!”
อ่านถึงตรงนี้ กู้เนี่ยนโมโหจนด่าออกมาดัง ๆ
คนแบบนี้ก็มาเป็นนางเอกได้? ต้องเป็นนักเขียนที่สามัญสำนึกย่ำแย่ขนาดไหนถึงได้แต่งนิยายบิดเบี้ยวแบบนี้ออกมา?
ผู้ช่วยบอกว่าเธอตื่นตระหนกไปเอง ยังบอกอีกว่าตอนนี้คนที่เห็นแก่ตัวแบบนี้กำลังฮิต ถ้าผู้หญิงไม่โหด สถานะก็ไม่อยู่ยงคงกระพัน
กู้เนี่ยน "เชอะ" หนึ่งที สวนกลับด้วยคอมเมนต์วิจารณ์หนึ่งพันตัวอักษร ผลคือเพิ่งกดส่ง ก็ตาพร่า เข้ามาในนิยาย
กลายเป็นนางรองกู้เนี่ยน
คิดได้ว่าตอนนี้เธอคือตัวจริงของเรื่องที่ซวยซ้ำซวยซ้อน กู้เนี่ยน "ฟึ่บ" หนึ่งก็ผุดจากเตียงขึ้นมานั่ง สายตาคมกริบมองไปที่เด็กสาวในชุดบลาจีตรงหน้า——กู้จื่อจวิน
เปียถักสองข้างเรียบร้อยพาดบนหน้าอก อ่อนโยน เชื่อฟัง สวย ใครจะไปคิดว่าเด็กดีไร้พิษภัยแบบนี้ภายในใจจะสกปรกโสมม นี่คงเป็นดอกบัวขาวกลางงานสังคมสินะ
ดอกบัวขาวพูดจาเสแสร้งว่า "พี่สาว อย่ามองแม่ด้วยสายตาดุร้ายแบบนั้นสิ เป็นฉันผิดเอง ฉันแย่งตำแหน่งของพี่ไปตั้งหลายปี ถ้าพี่ไม่อยากแต่งกับพี่ใหญ่ฟู่ เช่นนั้นฉันแต่งกับพี่ใหญ่ฟู่แทนพี่เองดีกว่า อย่าทำให้พ่อกับแม่เสียใจเพราะเรื่องนี้เลยนะ"
สิ้นคำพูด กู้จื่อฮ่าวที่ยืนอยู่นอกประตูก็พุ่งเข้ามาทันที
"จวินจวิน เธอไปผิดอะไรกับเธอด้วย ตอนนั้นเธอก็แค่เด็กแบเบาะ เรื่องนี้จะมาโทษเธอได้ยังไง!"
"แล้วก็แต่งกับลูกชายคนที่สามของตระกูลฟู่มันแย่ตรงไหนล่ะ เขามีเงินช่วยเหลือผู้พิการก็พอให้เธออิ่มท้อง นี่ไม่ดีกว่าชีวิตเมื่อก่อนของเธอเป็นร้อยเป็นพันเท่าหรอกหรือ พ่อแม่ตั้งอกตั้งใจคิดเพื่อเธอ เธอจะมางอแงอะไร!"
กู้จื่อฮ่าวเป็นพี่ชายคนรองของตัวจริงของเรื่อง อายุมากกว่ากู้จื่อจวินแค่ปีเดียว สองคนเติบโตมาด้วยกันตั้งแต่ยังใส่กางเกงแบบมีช่องเปิดตรงก้นเหมือนกัน แถมกู้จื่อจวินเอาใจเก่ง ความสัมพันธ์ของทั้งคู่เลยดีที่สุดในบรรดาพี่น้องสี่คนของบ้านสกุลกู้
ตอนนี้จู่ ๆ ก็มีน้องสาวผุดขึ้นมาแถมยังเซ่อซ่า ถามอะไรก็ไม่ค่อยตอบแบบนี้ กู้จื่อฮ่าวเต็มไปด้วยความต่อต้าน
ใครก็อย่าคิดมาแทนที่จวินจวินในใจเขา
เหอซิ่งจือปรายตามองกู้จื่อฮ่าวแวบหนึ่งอย่างไม่ได้จริงจังอะไร แล้วก็ค่อย ๆ จับมือกู้เนี่ยนไว้
"เนี่ยนเนี่ยน เรื่องเมื่อก่อนเป็นความสะเพร่าของพ่อกับแม่ ทำให้น้องต้องลำบากที่ชนบทมาหลายปี พ่อกับแม่ก็เสียใจมาก"
"แม่รู้ว่าเธอไม่สบายใจ งอแงหน่อยก็เป็นเรื่องสมควร แต่เรื่องแต่งกับลูกชายคนที่สามของตระกูลฟู่เป็นเรื่องที่พ่อเธอตกลงกับหัวหน้าหน่วยเขาไว้ตั้งแต่ก่อนปีใหม่ เปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้เด็ดขาด หวังว่าเธอจะเข้าใจความลำบากของพ่อกับแม่บ้าง"
ถึงเมื่อกี้จะถูกกู้เนี่ยนจ้องเขม็งจนกู้จื่อจวินไม่พอใจมาก แต่เธอก็ยังทำตามการกระทำของเหอซิ่งจือ จับมือกู้เนี่ยนไว้เช่นกัน ตาแดงก่ำ น้ำเสียงต่ำและเศร้า
"พี่สาว มีอะไรไม่พอใจพี่ก็ระบายใส่ฉันเถอะ อย่าทำให้พ่อกับแม่ลำบากใจเลย ถ้าฉันเป็นลูกสาวแท้ ๆ ของพ่อกับแม่ ต่อให้ไม่ได้พูดอะไร ก็ต้องแต่งกับพี่ใหญ่ฟู่แน่นอน"
"ตอนแรกคนที่ไปดูตัวกับลูกชายตระกูลฟู่ไม่ใช่เธอหรือไง? พวกเธอเปลี่ยนเป็นฉันกะทันหัน ทางตระกูลฟู่รู้เรื่องหรือเปล่า?"