ไล่ซานกับฟู่เฉียงถูกเฆี่ยนจนร้องโหยหวน รีบขอความเมตตา “ไม่ตลกแล้ว พวกเราผิดไปแล้ว ขอร้องพวกนายยกมือสูงๆ ปล่อยพวกเราไปเหมือนผายลมทีเถอะ”
กู้เนี่ยนหัวเราะเยาะ “ยอมพูดแล้วใช่ไหม”
ไล่ซานกับฟู่เฉียงพยักหน้าหงึกๆ งึกๆ เล่าให้ฟังทั้งหมดว่าเวินลี่น่าสั่งให้พวกเขาทำยังไงบ้าง
กู้เนี่ยนโมโห เตะเพิ่มอีกคนละที “พวกแกโง่หรือไง คดีอนาจารต้องโดนยิงเป่าตายนะ ผู้หญิงคนนั้นจะฆ่าพวกแก!”
ทั้งคู่ไม่เชื่อ “แต่เวินปัญญาชนบอกว่าผู้หญิงพอได้เสวยสุขจากเรื่องนั้นแล้ว จะรักพวกเราจนขาดใจ และยังบอกว่าสามีของเธอ ฟู่จิ่งเฉิน เป็นไอ้ขี้แพ้ทำการอะไรไม่ได้เลย เธอต้องยังบริสุทธิ์อยู่แน่ๆ ยิ่งจะรักเราจนทนไม่ไหว ต่อไปเราสี่คนปิดประตูใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันก็พอ...”
ใช้เงินค่าจ้างของฟู่จิ่งเฉิน นอนกับเมียของฟู่จิ่งเฉิน แค่คิดก็สวยหรูแล้ว
เห็นทั้งคู่มีสีหน้าลามก กู้เนี่ยนก็อดไม่ไหว “น่าขยะแขยงชะมัดเลย เฆี่ยนต่อเลย”
ลู่เหวินกับลู่อู่ก็ทนไม่ไหวนานแล้ว เฆี่ยนพลางด่าไปด้วย “ไอ้พวกบัดซบในหมู่ผู้ชายอย่างเรา แหวะ~ถุย~ พวกแกต่ำทรามขนาดนี้ พ่อแม่รู้มั้ย!”
เฆี่ยนจนทั้งคู่น้ำมูกน้ำตาไหลพราก กู้เนี่ยนถึงยกมือห้ามอีกครั้ง
“รักพวกแกบ้าอะไร! ดูสภาพหมีๆ ของพวกแกสิ จะล้มฉันได้? พวกแกไม่เคยเห็นท่าตอนฉันฟันคนหรือไง ยังกล้ามายั่วโมโหฉันอีก! พวกแกโดนเวินลี่น่าหญิงเจ้าเล่ห์นั่นใช้เป็นเครื่องมือแล้ว!”