“ไม่ไป ถ้าจะไป แม่ไปเองเถอะ”
ฟู่จิ่งเฟิงเหนื่อยจนลุกไม่ไหว แล้วก็คิดว่า จะไปสั่งสอนพวกเหล่าซาน อยู่เรื่อยทำไมกัน
จนแม่ตระกูลฟู่โกรธจนด่าเขาอยู่ข้างนอกว่าอกตัญญู ไม่ร่วมใจกับนาง ถ้าเป็นเหล่าเอ้อร์ อยู่ ต้องไม่พูดพร่ำทำเพลงรีบไปกับนางแน่
ฟู่จิ่งเฟิงถูกด่าก็เดือดขึ้นมาเหมือนกัน “ก็เพราะแม่เอาะสั่งสอนเหล่าซาน ไม่รู้จักเลิกรา แล้วเหล่าเอ้อร์ ยังช่วยแม่หักกระดูกซี่โครงเหล่าซาน เขา บ้านเราถึงต้องมาตกอยู่ในสภาพนี้ แม่ทับถมเหล่าซาน ขนาดนี้ ถ้าหากวันหนึ่งข้าทุพลภาพล้มหมอนนอนเสื่อขึ้นมา แม่ก็จะทำกับข้าอย่างนี้ใช่ไหม”
จนแม่ตระกูลฟู่โกรธจนทุบประตูอยู่ข้างนอก “ครืนใหญ่” แล้วด่าเขาว่าสู้เหล่าเอ้อร์ ไม่ได้ อกตัญญูไม่ต่างจากพวกเหล่าซาน
เห็นสามีเหนื่อยอ่อนถึงเพียงนี้ ลูกสาวตัวสั่นงันงก อู๋ซิ่วหลานก็ตัดสินใจเด็ดขาดในที่สุด
“จิ่งเฟิง พวกเราแยกครัวเรือนกันตอนนี้เลยเถอะ ถึงฉันจะกระดูกซี่โครงหัก แต่ตอนนี้ก็พอทำงานบ้านได้บ้างแล้ว ฉันจะไปขอร้องหัวหน้าหน่วยใหญ่กับรองหัวหน้าหน่วย ให้พวกเขาจัดงานเบาๆ ให้ฉัน ที่บ้านอันเล่อก็ทำครัวได้ อันเสียงก็ช่วยเกี่ยวหญ้าหมูได้ ชีวิตพวกเราต้องดีกว่าตอนนี้แน่”
คืนนั้นนางกับจ้าวพิ่นหยูไปหาหัวหน้าหน่วยใหญ่กับรองหัวหน้าหน่วย ความหมายของทั้งคู่ก็ชัดเจน
พวกภูตผีปีศาจในคอกวัวนั่น เป็นครอบครัวเดียวกันทั้งนั้นไม่ใช่หรือไง! องค์กรจัดการโดยยึดครอบครัวเป็นหน่วย ทำไมหมู่บ้านของพวกเราถึงยึดครอบครัวเป็นหน่วยมั่งไม่ได้
มาบ่นกระปอดกระแปด? ไม่เป็นธรรม? ก่อนหน้านี้ไปทำอะไรอยู่ เป็นครอบครัวเดียวกันแต่ไม่รู้จักห้ามปราม ในเมื่อเคยรับประโยชน์ ก็ต้องแบกรับความรับผิดชอบตามสมควร