กู้เนี่ยนไปร้านค้าสหกรณ์ซื้อรองเท้าให้ฟู่จิ่งเฉินก่อน แล้วแวะดูว่ามีรถเข็นไหม
แน่นอนว่าไม่ได้คาดหวังอะไรเลย
ไม่ว่าจะเป็นห้างสรรพสินค้าเซี่ยงไฮ้หรือร้านค้าสหกรณ์ปินโจว เธอก็ไม่เคยเห็นมีรถเข็นขายเลย
แต่ของแบบนี้ต้องมีแน่ ๆ แค่ต้องสั่งจองล่วงหน้า
เธอไม่เสียเวลาไปกับเรื่องนี้ เพราะกว่าจะสั่งจองเสร็จ ขาของฟู่จิ่งเฉินก็คงหายดีแล้ว
เธอใช้ของจากพื้นที่มิติโดยตรงเลย
ซื้อรองเท้าผ้าใบให้ฟู่จิ่งเฉินสองคู่ กับรองเท้าแตะหนึ่งคู่
พนักงานขายรู้ว่าเธอเป็นภรรยาของฟู่จิ่งเฉิน จึงพูดโพล่งออกมาว่า "สหายกู้ ทำไมซื้อรองเท้าให้สหายฟู่ตั้งหลายคู่ล่ะ"
เมื่อเห็นว่าพนักงานขายไม่ได้มีเจตนาร้าย แค่สงสัยเฉย ๆ กู้เนี่ยนก็พูดดีด้วย
"เป็นอัมพาตก็ต้องใส่รองเท้า ถึงจะมีกำลังใจ ฉันไม่ใช่แค่จะซื้อรองเท้าให้เขา แต่จะซื้อเสื้อผ้าใหม่ให้ด้วย"
เธอมองดูกางเกงขายาวสีเขียวทหารกับเสื้อเชิ้ตสีขาวบนเคาน์เตอร์ เหมาะกับบุคลิกของฟู่จิ่งเฉินมาก ก็เลยสั่งไปสองชุดเลย
พนักงานขายรับคำพลางพยักหน้า เธอรู้รูปร่างของฟู่จิ่งเฉินดี เพราะตอนเป็นสาวเคยแอบชอบฟู่จิ่งเฉิน
ไม่ใช่แค่เธอหรอก สาว ๆ ในกองธงแดงหลายคนก็เคยแอบชอบฟู่จิ่งเฉินที่ตัวสูงหล่อเหมือนกัน
ฟู่จิ่งเฉินเคยเป็นผู้ชายที่หน้าตาดีที่สุดในกองธงแดง แล้วยังเป็นนายทหารอีก ผู้ชายที่ยอดเยี่ยมแบบนี้ใครจะไม่ชอบ
น่าเสียดายที่คนยอดเยี่ยมทำได้แค่มองไกล ๆ ตอนนี้ฟู่จิ่งเฉินตกอับ พวกเธอก็กลายเป็นแม่คนไปหมดแล้ว
พูดอีกอย่างก็คือ ถึงไม่ได้เป็นแม่คน ก็ไม่มีใครยอมแต่งกับฟู่จิ่งเฉินในตอนนี้หรอก