วันรุ่งขึ้น เวลาเจ็ดโมงเย็น หลังจากต้วนเย่กินอิ่มดื่มเต็มที่แล้ว ก็เปิดไลฟ์ตรงเวลา
เป็นไปตามที่ต้วนเย่คาดไว้ หลังจากห่างหายไปหนึ่งเดือนแล้วกลับมาไลฟ์อีกครั้ง ความเร็วที่ผู้ชมหลั่งไหลเข้าห้องไลฟ์นั้นเรียกได้ว่าน่ากลัวสุด ๆ
ใช้เวลาไปไม่ถึงหนึ่งนาที จำนวนผู้ชมออนไลน์ก็ทะลุแสนคนแล้ว
“ฮัลโหล หนุ่มหล่อสาวสวยทุกท่าน หูฮั่นซานกลับมาแล้ว!”
—【ไอ้ตัวดี ยังรู้จักกลับมาด้วยเหรอ! ช่วงที่นายไม่อยู่ รู้ไหมว่าฉันเบื่อแค่ไหน?】
—【ว่าแต่ ไม่ใช่ว่าลือกันว่านายกระดูกมือขวาหักเหรอ? เฝือกอยู่ไหนล่ะ?】
—【เฮ้อ คนดีอายุสั้น ตัวร้ายอยู่ได้นาน อุบัติเหตุทางรถยนต์แค่นี้ สำหรับท่านต้วนแล้ว ก็แค่ผ่านลมผ่านฝนมานิดหน่อยเท่านั้น~】
—【ถ้าอย่างนั้น สตรีมเมอร์ วิดีโอที่นายลงเมื่อวานหมายความว่าจะไปดักเล่นงานยอดฝีมือของประชุมเกี้ยวฮวาซานเหรอ?】
“ใช่แล้ว!”
“อย่างที่เขาว่ากัน ออกมาใช้ชีวิตข้างนอก สุดท้ายก็ต้องชดใช้!”
ต้วนเย่พูดพลางฉายภาพไลฟ์ไปยังหน้าจอคอมพิวเตอร์
ท่ามกลางสายตาสงสัยของเหล่าผู้ชม ต้วนเย่เลื่อนเมาส์ไปวางบนไฟล์ TXT ที่ชื่อว่า ‘พวกเจ้าจงรอคอยฉันไว้’
—【666!】
—【โห แค่เห็นชื่อก็ขนลุกแล้ว!】
—【นึกไม่ถึงเลยว่าเจ้าหมอนี่จะอาฆาตแค้นขนาดนี้!】
—【พี่น้อง ฉันเริ่มตั้งตารอแล้วว่าข้างในมีอะไรบ้าง...】
ต้วนเย่ไม่พูดพร่ำทำเพลง ดับเบิลคลิกเปิดไฟล์ TXT พลางเอ่ยว่า
“ฉันจะบอกให้ คนพวกนี้ไม่มีใครเป็นคนดีเลยสักคน!”
“เริ่มจากทหารก่อนแล้วกัน!”
ต้วนเย่กด Ctrl+F ค้นหาคำว่า ‘ทหาร’
2024.7.26 ถูกทหารมนุษย์ที่แข็งแกร่งที่สุดดักเล่นงาน อีกฝ่ายเลือกอาเหลียน ฆ่าฉันเดี่ยวสองครั้งในสามนาที กดกลับเมืองไปหนึ่งครั้ง น่าสงสัยว่าจงใจยั่วโมโห!
รายการต่อไป!
2024.7.29 ถูกทหารมนุษย์ที่แข็งแกร่งที่สุดดักเล่นงาน อีกฝ่ายเลือกซือคงเจิ้น ดันเกมบุกไปปิดบ่อน้ำพุแล้วกดกลับเมืองในสิบสองนาที นี่จงใจยั่วโมโหชัด ๆ!
รายการต่อไป!
2024.8.1 เป็นทหารอีกแล้ว อาเหลียนอีกแล้ว ฆ่าเดี่ยวอีกแล้ว พวกเจ้าจงรอคอยฉันไว้!
รายการต่อไป...
—【โห ฉันพูดได้แค่โห จำได้ละเอียดขนาดนี้เลยเหรอ?】
—【ฮ่า ๆ ๆ ‘พวกเจ้าจงรอคอยฉันไว้’ อะไรของนายเนี่ย ขำจะตายแล้ว...】
—【สุดยอด ดูจากตรงนี้แล้ว โดนทหารกินแต้มไปห้าหกสิบเกมได้เลยนะ...】
—【พูดจริง ๆ จู่ ๆ ก็เริ่มสงสารเย่เก๋าขึ้นมาแล้ว...】
—【ใครว่าไม่ใช่ล่ะ สู้ก็สู้ไม่ชนะ ได้แต่โมโหอยู่ฝ่ายเดียว แบบนี้ใครจะทนไหวกัน~】
“นี่ พวกคุณดูสิ เจ้าหมอนี่กินแต้มของผมไปตั้ง 57 เกม ไม่ใช่คนชั่วร้ายอย่างยิ่งหรอกหรือ?”
—【ไม่ใช่แค่คนชั่วร้ายอย่างยิ่งหรอก ตายไปก็สมควรแล้ว!】
—【จัดการมัน! จัดการมัน!】
—【แบบนี้ยังไม่แก้แค้น จะเรียกว่าคนได้ยังไง?】
—【ใช่เลย ตอนนี้ เดี๋ยวนี้ ไปดักเล่นงานมัน ให้มันรู้ซะว่าความเจ็บปวดเป็นยังไง!】
—【ใช่แล้ว เข้าคิวให้ได้เป็นเพื่อนร่วมทีมของทหาร แล้วเลือกเหยาซัพพอร์ต แกล้งมันให้หนัก ๆ! ให้มันรู้ว่าออกมาใช้ชีวิตข้างนอก สุดท้ายก็ต้องชดใช้!】
“เอ๊ะ?”
ต้วนเย่เกาหัว พลางอดถามไม่ได้ว่า
“พวกคุณเข้าใจอะไรผิดหรือเปล่า?”
“ที่ผมพูดว่าจะไปดักเล่นงานเขา หมายถึงไปเป็นเพื่อนร่วมทีมแล้วแกล้งเขาเหรอ?”
—【ไม่อย่างนั้นล่ะ?】
—【พี่ครับ แค่เล่นถึง 1,600 แต้มก็ยังลำบากเลย คงไม่ได้คิดจะเป็นคู่ต่อสู้ของทหารหรอกนะ?】
—【ใช่แล้ว เป็นคู่ต่อสู้ของทหาร แบบนั้นไม่เรียกว่าดักเล่นงานแล้ว แต่เป็นการตอบแทนความแค้นด้วยความดี ส่งของฟรีให้เขาชัด ๆ!】
—【สตรีมเมอร์ นายไม่ใช่ผู้ชายที่เคยครองอันดับหนึ่งของแรงก์ยอดฝีมือติดต่อกันห้าฤดูกาลแล้ว ยอมรับความจริงเถอะ!】
“ดี! ดี! ดี!”
“ไม่เชื่อกันใช่ไหม?”
“คอยดูก็แล้วกัน!”
ในเวลาเดียวกัน เต๋อฮัวเพิ่งเปิดไลฟ์
ไม่ต้องสงสัยเลยว่า เพื่อประชุมเกี้ยวฮวาซานครั้งที่สอง เต๋อฮัวเตรียมตัวมาอย่างเต็มที่
แม้เพิ่งเริ่มไลฟ์ เขาก็เตรียมรายการไว้เรียบร้อยแล้ว
มุมซ้ายล่างของหน้าจอยังคงมีไมโครโฟนรุ่นเก่า ตัวถลอกจนสีลอกอยู่ไม่น้อย
เต๋อฮัวสวมแว่นกันแดด นั่งอยู่ทางขวาของหน้าจอ ทำท่าทางวางมาดสุด ๆ
ส่วนกลางหน้าจอมีสาวงามสามคนสวมกางเกงขาสั้นสีดำกับถุงน่องดำ รูปร่างอวบอัดได้สัดส่วน
สาวงามทั้งสามเต้นขยับเรือนร่างสุดเซ็กซี่ไปตามจังหวะดนตรี พร้อมรอยยิ้ม
เหล่าผู้ชมพากัน ‘ตาค้าง’ ไปในทันที...
—【โอ้โห มีรายการแบบนี้ ทำไมไม่เปิดตั้งแต่แรก!】
—【ไอ้ไก่ดิน อย่าคิดว่าใส่แว่นแล้วฉันจะไม่รู้ว่านายแอบกวาดตามองอยู่!】
—【พี่หวา เต้นด้วยกันสิ!】
—【พี่หวา คุณเข้าใจการไลฟ์จริง ๆ นะ! แต่เปลี่ยนกลุ่มคนได้ไหม?】
—【เดี๋ยวนะ ครูชิวเด็ดขนาดนี้เลยเหรอ? เมื่อก่อนไม่เห็นรู้เลย!】
—【ไอ้ไก่ดิน อย่าลืมคุมปืนนะ~】
—【ถ้าโดนแบนขึ้นมาคงตลกน่าดู! ส่งหมาจอมเจ็บ】
เมื่อเห็นจำนวนผู้ชมออนไลน์ในห้องไลฟ์พุ่งทะยาน เต๋อฮัวทำสีหน้าเรียบเฉย แต่ในใจก็โล่งอก
เพื่อประชุมเกี้ยวฮวาซานครั้งนี้ เขาเตรียมการไว้มากมาย แถมยังหาผู้สนับสนุนมาได้ด้วย ถ้าความนิยมไม่เป็นไปตามคาดคงแย่แน่...
โชคดีที่ตอนนี้ทุกอย่างดูเป็นไปตามที่เขาคาดไว้ แค่การเต้นเปิดรายการก็ทำให้จำนวนผู้ชมออนไลน์พุ่งเข้าใกล้สามแสนแล้ว
หลังจากสาวงามทั้งสามเต้นจบ เต๋อฮัวก็เริ่มปรบมือ ส่วนจูจื่อที่อยู่ข้าง ๆ รีบเข้ามาในจอ ช่วยแจกซองนำโชคและควบคุมบรรยากาศ
“ดี สาวงามทั้งสามคนคือครูชิว หนิงหมังหราน และเสี่ยวสง ทุกคนอยู่สังกัดค่ายของผม แถมยังติดอันดับด้วย ฝากกดติดตามกันด้วยนะครับ”
“เอาละ พวกเรากลับเข้าที่ ตอนนี้จะเริ่มการแข่งขันของเราแล้ว”
สิ้นเสียงเต๋อฮัว ฉุนฉงฉง กวยเมากุ้ย ศิษย์ใหญ่ซีเจียนชุย และเสี่ยวพางซิงนุ่มนิ่มก็เข้ามาในจอ แล้วนั่งลงด้านหลัง
ในยุคที่การไลฟ์เป็นกลุ่มกำลังได้รับความนิยม รูปแบบแบบนี้จึงเป็นเรื่องคุ้นเคยสำหรับผู้ชม
“เอาละ ถ้าอย่างนั้นการแข่งขันของเราจะเริ่มต่อจากนี้ คืนนี้เป็นรอบแบ่งกลุ่มของกลุ่ม A”
“กลุ่ม A นี้เรียกได้ว่าเป็นกลุ่มแห่งความตาย!”
ระหว่างที่เต๋อฮัวพูด ทีมงานก็แสดงรายชื่อของกลุ่ม A ขึ้นมาแล้ว
ทหารมนุษย์ที่แข็งแกร่งที่สุด เสี่ยวเจิ้ง เจอร์รี่ ฟูไหล ราชาปีศาจอวี่เชิน และพ่าวชิน
ฉุนฉงฉง: “เป็นกลุ่มแห่งความตายจริง ๆ ทั้งหกคนเคยขึ้นไปอยู่อันดับหนึ่งของแรงก์ยอดฝีมือมาแล้ว”
เต๋อฮัว: “ใช่แล้ว ถึงฟูไหลพี่ชายคนสนิทของผมจะอายุมากขึ้นหน่อย แต่สมัยก่อนก็เคยขึ้นอันดับหนึ่งของแรงก์ยอดฝีมือ แถมไม่ได้ขึ้นแค่ครั้งเดียวด้วย”
จูจื่อ: “เพราะงั้นตอนนี้ยังบอกยากจริง ๆ ว่าใครจะคว้าอันดับหนึ่งของกลุ่มนี้ไปได้”
กวยเมากุ้ย: “ส่วนตัวผมค่อนข้างเชียร์ทหารครับ”
ซีเจียนชุย: “ผมก็เหมือนกัน”
เต๋อฮัว: “ยอดฝีมือย่อมคิดเหมือนกัน ผมเองก็เชียร์ทหารครับ”
ขณะที่ทุกคนกำลังคุยกัน จู่ ๆ เต๋อฮัวก็สังเกตเห็นว่าข้อความในแชตดูไม่ค่อยปกติ
—【พูดเรื่องพวกนั้นไปก็มีประโยชน์อะไร? ทหารอะไร เจอร์รี่อะไร ฉันยอมรับแค่พี่ใหญ่ของฉัน ท่านต้วนเท่านั้น!】
—【ถูกต้อง พี่ใหญ่ของฉัน ท่านต้วนบอกแล้วว่าใครทำไว้ก็ต้องรับผิด คืนนี้ทุกคนต้องตาย!】
—【หา? ท่านต้วนออกจากโรงพยาบาลแล้วเหรอ? จำได้ว่าเขาบาดเจ็บที่มือขวาไม่ใช่เหรอ ทำไมรู้สึกเหมือนสมองก็เจ็บไปด้วย...】
—【ไม่ใช่ เย่เก๋าจะไปดักเล่นงานผู้เข้าแข่งขันทุกคนคืนนี้จริง ๆ เหรอ? แน่ใจนะว่าไม่ได้หาเรื่องโดนยำ?】
—【กล้าดีมาก! สงสัยไม่รู้สินะว่าสมัยก่อนท่านต้วนของฉันเก่งขนาดไหน! ครองอันดับหนึ่งของแรงก์ยอดฝีมือแบบทิ้งห่างติดต่อกันห้าฤดูกาล ถามหน่อยว่ายังมีใครทำได้อีก?】
—【ใช่ ๆ น่าเสียดายที่ตอนนี้เขากับเต๋อฮัวถูกเรียกว่ามังกรหมอบหงส์ร่วงแห่งหุบเขาราชา เป็นความอัปยศของวงการพาสาวเล่น แพ้ติดกันเป็นประจำแล้วค่อยปิดไลฟ์~ สุดยอด】
ถ้ามีข้อความแบบนี้แค่ไม่กี่สิบข้อความ เต๋อฮัวคงไม่ใส่ใจ
ปัญหาคือข้อความพวกนี้มีมากจนแทบจะเต็มหน้าจอ เขาจึงเข้าใจได้ทันที
พี่ชายคนสนิทของเขากำลังจะก่อเรื่องแล้ว!
...