ทางด้านจูจื่อกับพวกก็สังเกตเห็นความผิดปกติของคอมเมนต์ในไลฟ์เช่นกัน
จูจื่อที่สนิทกับต้วนเย่ที่สุดกลั้นไม่อยู่ หลุดหัวเราะออกมา
“คนที่รู้จักผมดีต่างก็รู้ว่าปกติผมไม่ค่อยหัวเราะหรอก เว้นแต่จะกลั้นไม่อยู่……”
จูจื่อขยี้จมูก พยายามปรับน้ำเสียงให้จริงจังขึ้นหน่อย
“หนวดยาว จะเชื่อมไมค์กับเย่เก๋าของผมไหม จะได้ดูว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่”
เต๋อฮัว: “จะมีอะไรได้อีกล่ะ ไอ้หมอนี่อยากได้กระแสจนบ้า เริ่มแฉตัวเองโต้ง ๆ ซะแล้ว”
พูดก็พูดเถอะ แต่เต๋อฮัวต้องยอมรับว่าแบบนี้ยิ่งทำให้รายการสนุกระเบิดกว่าเดิม
ถ้าต้วนเย่บังเอิญจับคู่เจอกับผู้เข้าแข่งขันคืนนี้จริง ๆ คงสนุกน่าดู
ส่วนเรื่องความยุติธรรมน่ะ เห็นได้ชัดว่าไม่ต้องเอามาคิดเลย
เพราะการจับคู่ในโหมดพีคของเกมนี้ล้วนขึ้นอยู่กับโชค
ถ้าใครดันจับคู่เจอต้วนเย่เข้าจริง ๆ ก็พูดได้คำเดียวว่าได้รับพรจากสวรรค์แล้วล่ะ
เพราะโชคก็เป็นส่วนหนึ่งของฝีมือเหมือนกัน
“ช่างเถอะ งั้นฉันเชื่อมไมค์หาเขาดีกว่า จะได้รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่”
เต๋อฮัวไม่มีอะไรจะว่าเพื่อนอยู่แล้ว การเชื่อมไมค์ตอนนี้ไม่ต่างจากส่งคนดูไปให้ต้วนเย่ แต่เขาไม่ได้ใส่ใจ
ไม่นาน ทั้งสองก็เชื่อมสายกันสำเร็จ
ขณะนั้น ต้วนเย่กอดอก ใบหน้าสวมแว่นกันแดดทรงสุดกร่าง ผสานกับทรงผมเสยตั้งสไตล์อเมริกันและเพลงประกอบ “เพลงคุ้มกันราชันมาร” คอมเมนต์ในไลฟ์ก็ระเบิดขึ้นทันที……
—【หน้าตาแบบนี้ ทรงแบบนี้ สีหน้าแบบนี้ เพลงประกอบแบบนี้ หน้าตาของยอดฝีมือในตำนานก็คงประมาณนี้แหละมั้ง?】
—【เขาว่ากันว่าเพลงคุ้มกันราชันมารดังเมื่อไหร่ พ่อแม่เลี้ยงมาเสียเปล่า ดูท่าคืนนี้เลือดคงนองเป็นแม่น้ำแน่! หมาจอมเจ็บ】
—【เลือดนองเป็นแม่น้ำ? ข้างบน นายพูดจริงเหรอ?】
—【เขาหมายถึงเย่เก๋าต่างหากที่จะเลือดนองเป็นแม่น้ำ~ สุดยอด】
—【ให้ตายสิ ทำไมไม่บอกกันตั้งแต่แรก……】
ในเวลาเดียวกัน เมื่อเห็นท่าทางของต้วนเย่ เต๋อฮัวก็อดแซวไม่ได้
“โอ้โห~”
“ตวนน้อง วางท่าใหญ่โตเชียวนะ~ แล้วคืนนี้เป็นบ้าอะไรขึ้นมาอีกล่ะ?”
ต้วนเย่ไม่ตอบ เพียงเชิดคางขึ้นเล็กน้อย
“หึ! ╭(╯^╰)╮”
จูจื่อ: “พอได้แล้ว เลิกทำท่าโชว์ได้แล้ว ฉันเห็นคอมเมนต์บอกว่านายจะไล่ถล่มผู้เข้าแข่งขันคืนนี้ จริงหรือเปล่า?”
ต้วนเย่เชิดคางสูงขึ้นอีก
“หึ! ╭(╯^╰)╮”
เต๋อฮัว: “ไม่ใช่สิ เราเลิกหึ ๆ แล้วพูดอะไรสักคำไม่ได้หรือไง……”
ได้ยินอย่างนั้น ต้วนเย่ถึงเอ่ยขึ้นอย่าง ‘เย็นชา’ ว่า
“นกกระจอกจะรู้ได้อย่างไรถึงปณิธานของหงส์หงส์?”
“พูดไปก็ไม่มีประโยชน์ ไว้เจอกันในสนามแล้วกัน!”
【ผู้ใช้ ‘ผู้ชายไม่ยอมแพ้’ ออกจากการเชื่อมไมค์!】
พอเห็นต้วนเย่เป็นฝ่ายตัดสายเอง ชาวเน็ตก็กลั้นหัวเราะกันไม่อยู่
—【เรื่องป่วน ๆ ต้องยกให้พี่ต้วนของเราจริง ๆ!】
—【ฮ่า ๆ ๆ ใครจะไปคิดว่าพี่ต้วนของเราพอออกจากโรงพยาบาลแล้วจะกร่างขนาดนี้ เชิดคางมองไก่ดินซะงั้น】
—【ถ้าไม่รู้ว่าหมอนี่มีฝีมือแค่ไหน ฉันคงโดนมันหลอกไปแล้ว!】
—【ยังจะพูดว่านกกระจอกรู้ปณิธานหงส์หงส์อีก ไม่กล้าคิดเลยว่าพอถูกอัดจนคะแนนความน่าเชื่อถือพังยับแล้วจะลงเอยยังไง……】
—【ซี้ด……พูดแบบนี้แล้วฉันก็ไม่ง่วงแล้วสิ!】
ในใจเต๋อฮัวให้คะแนนการแสดงของต้วนเย่เต็มร้อย แต่ต่อหน้าก็ยังร่วมเล่นด้วยการถอนหายใจอย่างจริงจัง
“เฮ้อ ช่างเถอะ ทุกคนอย่าไปสนใจเจ้าคนเพี้ยนคนนั้นเลย ปล่อยเขาไปตามเรื่อง”
จากนั้น เต๋อฮัวก็อธิบายกติกาและรางวัลของการประชุมเกี้ยวฮวาซานครั้งนี้
“……ทุกคนสามารถโหวตให้สตรีมเมอร์ที่ชอบเพื่อชุบชีวิตได้ ผู้เข้าแข่งขันที่มีคะแนนนิยมสูงสุดหกอันดับแรกจะได้เข้าแข่งขันรอบชุบชีวิต สองอันดับแรกของรอบนี้จะผ่านเข้าสู่รอบชิงชนะเลิศ ไปดวลกับอันดับหนึ่งของแต่ละกลุ่ม”
“……เงินรางวัลครั้งนี้ได้แก่ 880,000 หยวน 300,000 หยวน 150,000 หยวน 80,000 หยวน 60,000 หยวน 30,000 หยวน และไก่บ้านที่พ่อฉันเลี้ยงไว้อีกหนึ่งตัว”
“นอกจากนี้ ผู้เข้าแข่งขันอันดับสุดท้ายของการประชุมเกี้ยวฮวาซานครั้งนี้ ก็น่าจะเป็นเจ้าคนเพี้ยนเมื่อกี้ และจะได้ไก่บ้านหนึ่งตัวเหมือนกัน”
จูจื่อ: “พอเถอะ อย่าพูดถึงเขาเลย เพิ่งออกจากโรงพยาบาลมา ทำตัวแปลก ๆ บ้างก็เป็นเรื่องปกติ”
กวยเมากุ้ย: “ใช่ เจ้านายวางใจได้ อีกไม่กี่วันผมจะบินไปหาเย่เก๋า พาเขากลับไปตรวจที่โรงพยาบาลอีกครั้ง”
—【ฮ่า ๆ ๆ เรื่องแซวคน จูจื่อกับกวยเมากุ้ยนี่ไม่ธรรมดาจริง ๆ】
—【นายรู้อะไร นั่นเย่เก๋าของฉันต่างหาก งานแข่งใหญ่ขนาดนี้ทั้งเชื่อมไมค์ทั้งให้เวลาออกกล้อง นายเคยเห็นไก่ดินพูดถึงคนอื่นบ้างไหมล่ะ?】
—【แฟนเก่าที่ดูมานานต่างก็รู้ว่านี่เป็นเอฟเฟกต์รายการ แต่พวกเราก็ชอบดูพวกเขาแซวกันจริง ๆ นั่นแหละ~】
—【ผู้กำกับภาพ ตัดไปข้างหน้าหน่อยได้ไหม ฉันอยากดูฉากที่เย่เก๋าถูกอัดจนหมอบ ส่วนไก่ดินนั่งดูอยู่ข้างสนามแล้วหัวเราะ……】
ขณะที่ชาวเน็ตกำลังส่งคอมเมนต์ เต๋อฮัวก็วกกลับเข้าสู่เรื่องการแข่งขันอีกครั้ง
แถมยังเชื่อมไมค์กับผู้เข้าแข่งขันคนแรกของรายการอย่าง ‘ทหารมนุษย์ที่แข็งแกร่งที่สุด’ ด้วย
เต๋อฮัว: “ฮัลโหล ได้ยินไหม ทหาร?”
ทหาร: “ฮัลโหล พี่หวา ได้ยินครับ”
เต๋อฮัว: “หลายคนมองว่านายมีโอกาส รวมถึงฉันด้วย”
“คืนนี้คนที่ฉันเชียร์ที่สุดก็คือนาย ฉันรู้สึกว่านายมีแววเป็นแชมป์!”
ทหาร: “ครับ การประชุมเกี้ยวฮวาซานครั้งที่แล้วน่าเสียดายไปหน่อย ครั้งนี้ผมจะเอาทุกอย่างที่เสียไปกลับคืนมา!”
เต๋อฮัว: “โอเค วางใจได้ คราวนี้พวกเราทุกคนเชียร์นาย ฉันคิดว่านายคือสุดยอดของเลนปะทะในยุคนี้เลย”
ทหาร: “โอเคครับ โอเคครับ”
เต๋อฮัว: “ดี งั้นเกมนี้ก็โชว์ให้ทุกคนเห็นหน่อยว่าสุดยอดของเลนปะทะเป็นยังไง จัดโหมดไล่ฆ่ารัว ๆ มาเลย”
ทหาร: “ได้ครับ พี่หวา”
—【รู้สึกว่าทหารจะตื่นเต้นนิดหน่อยนะ? ไม่พูดถ่อมตัวสักสองคำเหรอ? อึดอัดชะมัด……】
—【พูดไร้สาระ ตอนนี้ห้องไลฟ์ของไก่ดินมีคนดูตั้ง 400,000 คน ใครจะไม่ตื่นเต้น? นายคิดว่าทุกคนเป็นเย่เก๋าของฉันหรือไง?】
—【ฮ่า ๆ ๆ ไก่ดิน ถามทหารหน่อยสิว่าเขาคิดยังไงที่เย่เก๋าของฉันจะไล่ถล่มเขา】
—【เออ จริงด้วย ทำได้ด้วยนี่ ฉันก็อยากรู้เหมือนกัน】
เดิมทีเต๋อฮัวเตรียมจะตัดสายแล้ว เขารู้สึกได้ชัดว่าทหารกำลังประหม่าอย่างมาก
แต่พอเห็นคำแนะนำจากคอมเมนต์ เขาก็อดสงสัยไม่ได้ จึงถามว่า
“จริงสิ ทหาร พี่น้องของฉัน ตวนน้อง บอกว่าเดี๋ยวจะไล่ถล่มนาย นายคิดยังไงกับเรื่องนี้?”
ทหารได้ยินแล้วชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะตอบตะกุกตะกักว่า
“เอ่อ คือว่า……ผมจะระวังครับ……”
จูจื่อ: “โธ่ จะพูดเรื่องนั้นไปทำไม?”
“ทหาร นายไม่ต้องไว้หน้าพวกเราหรอก ถ้าเจอหมอนั่นก็อัดให้ยับไปเลย!”
ทหาร: “หา? เรื่องนี้……คงไม่ดีมั้งครับ……”
—【《เรื่องนี้……คงไม่ดีมั้งครับ》】
—【พี่ทหารของผมชอบพูดความจริง~】
—【เจ็บชะมัด……พวกพี่รอฉันก่อน เดี๋ยวฉันไปบอกข่าวดีนี้ให้สตรีมเมอร์คนโปรดฟังเดี๋ยวนี้เลย~】
—【ขำจะตาย ตอนนี้ในใจทุกคน เย่เก๋ามีภาพลักษณ์แบบไหนกันแน่เนี่ย……】
เห็นว่าทหารประหม่าอยู่จริง ๆ เต๋อฮัวจึงรีบพูดว่า
“เอาล่ะ ไม่มีอะไรแล้ว นายเล่นให้เต็มที่ก็พอ ขอให้ได้แชมป์!”
……