จวนเว่ย
“เยี่ยนตู้ช่างรู้จักยกยอตนเองเสียจริง” เว่ยจัวหัวเราะเย็นชา ใบหน้าหล่อเหลามีรอยเขียวช้ำเป็นปื้น “เขาบอกว่าข้าถูกเขาซ้อมจนลงจากเตียงไม่ได้หรือ? ข้าจะแพ้เขาได้อย่างไร? คิดว่าข้ายังเป็นเด็กอยู่หรือไร?”
เว่ยเหยียนยื่นไข่ต้มที่ใช้กลิ้งประคบให้ “นายทหารหนุ่มสกุลเยี่ยนก็ช่วยเจ้าคลี่คลายเรื่อง เขาออกมาเป็นพยานเช่นนี้ ใครยังจะสงสัยอีกว่าการตายของอดีตเจ้ากั๋วกงเกี่ยวข้องกับเจ้าหรือไม่?”
“เขาถึงกับยอมเสียชื่อเสียงของตนเอง!”
เว่ยจัวแค่นเสียง รับไข่มาเคาะสองสามที ปอกเปลือกแล้วโยนเข้าปาก “ไม่แน่ว่าเขาเต็มใจช่วย อาจเป็นเพราะติดน้ำใจซิงกั๋วจวิ้นจู่ก็ได้”
เว่ยเหยียนอยากจะบอกว่าไข่นั่นข้าเอามาให้เจ้าประคบลดบวม ไม่ใช่ให้กิน!
เขากลอกตา “รักษาหน้าตาเสียบ้าง ซิงกั๋วจวิ้นจู่กับเจ้าไม่ได้มีไมตรีต่อกันสักหน่อย”
“มีบุญคุณกัน สักวันย่อมมีไมตรีต่อกัน”
เว่ยเหยียนกวาดตามองเขาอย่างคลางแคลง คำพูดจ่ออยู่ที่ริมฝีปากแต่ก็กลืนลงไป ก่อนเปลี่ยนเป็นบ่นว่า “พูดถึงเจ้าเถอะ เหตุใดต้องเปิดโปงเรื่องนั้นด้วย ถึงล้างมลทินได้ แต่ต่อไปข่าวลือก็ไม่มีวันหมด”
“อาเหนียงของข้าถูกเว่ยจงเฉวียนกับพวกเขาทำให้ต้องทุกข์ระทมไปทั้งชีวิต ตายไปแล้วยังมีมลทินเต็มตัว พวกเขาสองคนมีสิทธิ์อะไรจะรักษาชื่อเสียงหลังความตายไว้?” เว่ยจัวหัวเราะเย็นชา “เดรัจฉานอย่างพวกมันยังคิดจะเหลือชื่อเสียงไว้อีกหรือ? ฝันไปเถอะ!”
เว่ยเหยียนถอนใจอยู่ในใจ ไม่กล่าวอะไรอีก เขาเคาะไข่ที่ตนใช้กลิ้งใบหน้า ปอกเปลือกแล้วยัดเข้าปากเว่ยจัว อุดปากร้าย ๆ ของอีกฝ่ายเสีย