หัวใจของเยี่ยนตู้แทบจะกระเด็นออกมาจากอก
“หา? เกิดอะไรขึ้น?” เสียงฉงนของหญิงสาวดังชัดเข้าหู เยี่ยนตู้จึงค่อยสงบใจที่เต้นกระหน่ำลงได้
แสงโลหิตอัปมงคลหายวับไป ห้องครัวกลับคืนสู่สภาพเดิม ศพแม่ครัวนอนอยู่บนพื้น โลกสีแดงฉานเมื่อครู่ราวกับเป็นเพียงภาพลวงตา
ซานฉีกะพริบตา ก่อนจะยกมีดสับกระดูกในมือแกว่งไปมาอย่างเพิ่งนึกขึ้นได้ “เรื่องนี้หรือ? ไม่เป็นไรหรอก ไม่เป็นไร”
นางพูดจบ ขุยอีก็ปรากฏตัวที่หน้าประตู “จวิ้นจู่ ท่านแม่ทัพน้อย...”
เสียงของขุยอีเพิ่งขาดลง สายตาก็หยุดอยู่ที่มีดสับกระดูกในมือซานฉี แววตาพลันเป็นประกาย เขาก้าวตรงเข้าไปในห้อง ประหนึ่งถูกมนตร์สะกดจิตจนลุ่มหลง
ซานฉียกมีดสับกระดูกฟาดลงบนเตา มีดสั่นก้อง นางตวาดด่า “ยังกล้าก่อเรื่องอีกหรือ!”
ขุยอีได้สติกลับมาทันที แล้วถอยกรูดออกจากห้องครัวด้วยความตกใจ
เยี่ยนตู้จ้องนางด้วยแววตาลุ่มลึก “ไม่...เป็น...ไร?”
ซานฉียิ้มเจื่อน “ข้ารับรอง ยามนี้ไม่มีเรื่องแล้วจริง ๆ”
เยี่ยนตู้กวาดตามองนางตั้งแต่หัวจรดเท้าอยู่หลายรอบ ครั้นแน่ใจว่านางไร้บาดแผล ทั้งสติยังแจ่มใส หัวใจที่แขวนค้างจึงค่อยตกลงสู่ที่เดิม
สายตาเลื่อนไปหยุดบนศพแม่ครัว เขาขมวดคิ้วแน่น
มือของแม่ครัวถูกเขาฟันขาดไปแล้ว แต่ตรงรอยตัดกลับไม่มีเลือดไหล ทั้งบนร่างยังปรากฏร่องรอยศพแข็งอย่างเห็นได้ชัด
“นางตายไปนานแล้ว” ซานฉีถอนหายใจ
ก่อนหน้านี้ตอนนางใช้ยันต์ปราบผี ก็สังเกตเห็นแล้วว่าแม่ครัวไม่ใช่คนเป็น แต่ก็ไม่ใช่ผี เป็นเพียงศพเดินได้ที่มีไอแค้นคั่งค้างอยู่ในอก ผู้ควบคุมร่างของนางอย่างแท้จริงคือมีดสับกระดูกเล่มนี้
“เรื่องที่เหลือให้ข้าจัดการเอง” เยี่ยนตู้กล่าว “เจ้ากลับไปรอข้าที่จวนแม่ทัพก่อน ส่วนมีดสับกระดูกเล่มนี้...”
“ข้าจัดการมันได้” ซานฉีกล่าวอย่างจริงจัง “กลับไปแล้วข้าจะหลอมมันเสีย”