ใบหน้าน้อยที่มีน้ำตาคลอเบื้องหน้า ทำให้เยี่ยนตู้ทำอะไรไม่ถูก
ยามนี้เขาทั้งเก้งก้างทั้งลนลาน อยากยกมือเช็ดน้ำตาให้นาง แต่ก็กลัวคราบเลือดบนมือจะเปื้อนใบหน้า จึงทำได้เพียงใช้หลังมือเช็ดน้ำตาให้นางอย่างเงอะงะซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ทว่าใบหน้าของซานฉีเองก็ไม่ได้สะอาดนัก หลังเปลี่ยนผิวให้แก่องค์หญิงเจ็ด นางก็รีบเร่งมายังหน้าประตูวังเพื่อรอเขา ไหนเลยจะมีแก่ใจแต่งเนื้อแต่งตัว
ใบหน้าของนางถูกแม่ทัพหนุ่มเช็ดจนเลอะเป็นแมวน้อย ทั้งน่าสงสารทั้งน่าขัน
หัวใจของเขาทั้งขมฝาดทั้งหวานชื่น
เยี่ยนตู้กุมมือนางไว้โดยไม่รู้ตัว แล้วตอบเสียงแผ่วว่า “อืม เจ็บมาก”
เขาก็เป็นเพียงคนธรรมดาที่มีเลือดเนื้อ ไหนเลยจะไม่รู้สึกเจ็บ ก่อนหน้านี้ที่อดทนไว้ก็เพราะไม่อยากให้นางโทษตนเอง แต่หากปิดบังฝืนทนกลับทำให้นางยิ่งรู้สึกผิดและเจ็บปวด แล้วเขาจะฝืนทำไปไย
“ซานฉี เจ็บเหลือเกิน” เขากระตุกมือนางเบา ๆ “ช่วยเป่าให้ข้าหน่อย เป่าแล้วก็จะหายเจ็บ”
หยาดน้ำตายังคงเกาะพราวบนแพขนตายาวหนาของหญิงสาว ซานฉีเบะปาก “แผลพันผ้าไว้หมดแล้ว”
เยี่ยนตู้หัวเราะ “ก็ยังได้ผล”
นางขยับเข้าไปใกล้ แล้วเป่าลมใส่หัวไหล่เขาอย่างแรง
ฟู่—
ฟู่ ๆ—
ฟู่ ๆ ๆ—
“ได้ผลหรือไม่? ได้ผลจริงหรือ?”
“อืม ได้ผล”
เยี่ยนตู้เห็นใบหน้านางเป่าเสียจนแดงก่ำ จึงยกยิ้ม “ข้ารู้สึกดีขึ้นมากแล้ว”
เขาเอนเข้าหานางโดยไม่รู้ตัว วางศีรษะลงบนซอกคอ “ข้าง่วงอยู่บ้าง ขอพิงเจ้าเอนพักสักครู่ได้หรือไม่?”
ซานฉีพยักหน้าแรง ๆ แล้วพยายามขยับเข้าใกล้ ให้เยี่ยนตู้พิงได้สบายยิ่งขึ้น