วันที่จวนติ้งเป่ยโหวจัดงานเลี้ยง
ซานฉีถูกปลุกขึ้นมาแต่งตัวตั้งแต่เช้าตรู่ สาวใช้ที่ช่วยแต่งหน้าให้มีนามว่าอวิ๋นเซียง เดิมทีรับใช้ข้างกายองค์หญิงเจ็ด
อวิ๋นเซียงพูดไม่มาก ทว่าทำงานคล่องแคล่วว่องไว
นับแต่ซานฉีถูกพากลับจากหมู่บ้านหวงฉวนมายังตระกูลอี้ว์ ก็ไม่ได้รับการดูแลเป็นพิเศษในเรื่องเสื้อผ้าอาหารการกินและที่อยู่อาศัย อีกทั้งนางยังไม่ชอบแต่งองค์ทรงเครื่องประดับไข่มุกเต็มศีรษะอย่างอี้ว์ถัง ยุ่งยากเหลือเกิน
ซานฉีพอใจกับการแต่งกายที่อวิ๋นเซียงจัดให้เป็นอย่างยิ่ง มวยผมเรียบง่ายประดับด้วยมงกุฎดอกบัวเงิน กระโปรงดูเรียบง่าย ทว่าขอบชายปักด้วยเส้นไหมเงิน ใต้ชายกระโปรงปักเมฆมงคลกับดอกเหมยหิมะ ด้านนอกคลุมเสื้อกันหนาวขนจิ้งจอกขาว
คำโบราณกล่าวว่า หากอยากงามต้องแต่งกายไว้ทุกข์ ชุดของซานฉีในวันนี้ประกอบกับผิวขาวผ่องแต่กำเนิด ทำให้ดูราวกับรูปสลักจากน้ำแข็งหิมะ นัยน์ตาขาวดำชัดเจนคู่นั้นมีความงามชวนให้ผู้คนหวั่นเกรง
นอกประตูจวน เยี่ยนตู้ได้ยินเสียงจึงหันกลับไป พอเห็นนางเพียงแวบเดียว เขาก็ชะงักงันไปชั่วขณะ
“แม่ทัพน้อย” เมื่อเสียงนั้นดังมาใกล้ เยี่ยนตู้จึงได้สติ เขาสูงกว่านางหนึ่งช่วงศีรษะ พอก้มมองก็เห็นขนตายาวหนาของนางพอดี
ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง เยี่ยนตู้ขานรับในลำคอ ก่อนขึ้นรถม้าแล้วยื่นมือให้นาง
ซานฉีกวาดตามองรอบด้าน “นั่งรถคันเดียวกันหรือ?”
เยี่ยนตู้ตอบว่า “รถม้าอีกคันของจวนเสีย วันนี้คงต้องทนลำบากสักหน่อย”
ซานฉีไม่ได้ขัดข้อง นางจับมือเขาแล้วอาศัยแรงพยุงขึ้นรถ
ทว่าทันทีที่มือทั้งสองสัมผัสกัน ต่างก็ชะงักไปเล็กน้อย
ฝ่ายแรกเป็นเพราะมือของเขาอุ่นเกินไป
ฝ่ายหลังเป็นเพราะมือของนางเย็นเกินไป เย็นเสียจนไม่เหมือนมือของคนเป็น
ภายในรถม้ากว้างขวาง ทั้งสองนั่งหันหน้าเข้าหากัน ก่อนรถเคลื่อน เยี่ยนตู้สั่งบางอย่างกับคนด้านนอก ครู่ต่อมาหนานซินก็นำเตาอุ่นมือเข้ามา
เมื่อเตาอุ่นมือถึงมือซานฉี รถม้าจึงเริ่มเคลื่อน
“ที่จริงข้าไม่หนาว” ซานฉีกล่าว มิใช่ว่านางไม่หนาว เพียงแต่ความหนาวที่นางสัมผัสได้แตกต่างจากคนทั่วไป มิใช่เพราะลมหนาวในฤดูเหมันต์ หากเป็นเพราะวิญญาณของนาง