ซานฉีกลับจวนแม่ทัพแล้วก็ไปหาเยี่ยนตู้ให้ช่วยทันที
เมื่อเห็นว่าซานฉีนึกถึงตนเป็นคนแรกยามประสบปัญหา นายทหารหนุ่มสกุลเยี่ยนก็ยินดีอยู่ในใจ ทว่าหลังฟังนางเล่าเรื่องราวทั้งหมดจบ แววตาของเขาก็พลันขรึมลง
“วันประหารชูหยวนฉีกับภรรยา ข้าจะหาทางให้คนข้างกายฮองเฮาเสด็จไปที่นั่นด้วย”
ฮองเฮาทรงดูแลฝ่ายในและสตรีในเรือนขุนนางทั้งหมด ฮูหยินผู้เฒ่าจวนโหวผู้นั้นมีตำแหน่งสตรีชั้นสูงพระราชทานติดตัว หากถึงเวลานั้นคนของฮองเฮาได้อยู่ในเหตุการณ์และเห็นกับตา เรื่องนี้ย่อมรอบคอบยิ่งขึ้น!
ซานฉีถูมือไปมา ท่าทางราวกับอยากลงมือทำการใหญ่
เยี่ยนตู้เห็นแล้วก็อดขบขันไม่ได้ เขาจุดเทียน เรียกนางมากินอาหาร แล้วคีบน่องไก่ให้ก่อนหนึ่งชิ้น
“นี่เป็นฝีมือพ่อครัวใหญ่ในจวน ลองดูว่าเจ้าถูกปากหรือไม่”
ซานฉีกัดคำโต “อร่อย อร่อยมาก”
แม้นางจะพูดเช่นนั้น ทว่าเยี่ยนตู้ยังดูออกว่า นางน่าจะชอบ ‘ฝีมือ’ ของมีดเล่มนั้นมากกว่า
หลังถูกแปะยาสารพัดชนิดจนเต็ม มีดสับกระดูกก็สงบเสงี่ยมขึ้นมาก ไม่ออกมาก่อเรื่องอีก
เยี่ยนตู้เห็นนางแทะน่องไก่ค่ำนี้อย่างดุดัน จึงถามเสียงเบาว่า “ยังโกรธเรื่องพี่สาวหรูฮวาอยู่หรือ?”
ซานฉีพยักหน้า “คุณหนูสวี่สามเป็นคนดี ไท่จวินกับเสี่ยวฉางหลิวก็เป็นคนดีเช่นกัน”
“คนดีย่อมได้รับผลดี!” นางกล่าวอย่างจริงจัง “แต่ต่อให้ได้รับผลดี บาดแผลที่เคยได้รับก็ใช่ว่าจะแปรเปลี่ยนเป็นความแค้นที่ชำระแล้ว แล้วหายไปประหนึ่งไม่เคยเกิดขึ้น”
“มันไม่ยุติธรรม ข้าไม่ชอบ!”
“ในโลกนี้ยากจะมีความยุติธรรมอย่างแท้จริง” เยี่ยนตูเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนมองนางแล้วกล่าวว่า “แต่พวกเราพยายามสร้างความยุติธรรมในระดับที่พอทำได้”