บทที่ 40 เยี่ยนตู้กระซิบว่า: เรามาทำให้อีกฝ่ายเสียคนไปด้วยกันดีหรือไม่
หากแม่นมหลันเยว่ไม่ห้ามไว้ ฮูหยินผู้เฒ่าจวนปั๋วยวนโหวกับชูเทียนเป่าผู้เป็นหลานชาย คงถูกตีตายคาที่ไปแล้ว
ฮูหยินผู้เฒ่าสวี่คว้าผมของยายเฒ่าคนนั้น ลากนางไปประหนึ่งลากสุนัขตาย ก่อนเข้าวังพร้อมบุตรสาวและหลานชายเพื่อทวงความยุติธรรม!
วันนี้ทุกคนได้เปิดหูเปิดตากันแล้ว
ชะตากรรมของฮูหยินผู้เฒ่าจวนปั๋วยวนโหวกับชูเทียนเป่า ย่อมคาดเดาได้ไม่ยาก เมื่อมีแม่นมหลันเยว่กับพยานอีกมากมายอยู่ตรงนั้น สองย่าหลานย่อมไม่มีทางแก้ตัวได้
คราวนี้จวนปั๋วยวนโหวคงถึงคราวล่มสลายอย่างแท้จริง
หากจะเอาความผิดของยายเฒ่าคนนั้นกับหลานชายตัวอ้วนของนางมาว่ากันจริง ๆ ก็ยังนับเป็นความผิดฐานหลอกลวงเบื้องสูงได้
แต่ฮ่องเต้ก็เป็นคนใจร้ายอยู่ไม่น้อย พระองค์มีราชโองการยึดทรัพย์สินทั้งหมดของจวนปั๋วยวนโหว ครึ่งหนึ่งมอบให้คุณหนูสวี่สาม ส่วนสองย่าหลานถูกลดฐานะเป็นสามัญชน ทั้งยังลงโทษมิให้เดินทางออกจากเมืองหลวงไปตลอดชีวิต
พระองค์ยังตรัสไว้อย่างชัดเจนว่า ในเมื่อยายเฒ่าคนนี้รักหลานชายคนโตนัก เช่นนั้นก็เลี้ยงดูเขาไปตลอดชีวิตเถิด ในราชโองการยังมีข้อความเพิ่มอีกว่า ทั้งสองมีชะตาเป็นตายร่วมกัน หากคนหนึ่งตาย อีกคนต้องถูกฝังตามไปด้วย
ยายเฒ่าคนนั้นจะมีชีวิตอยู่ได้อีกสักกี่ปีเชียว? ส่วนชูเทียนเป่า เจ้าก้อนเนื้อไร้สมองนั่นก็ถูกเลี้ยงจนเสียคนไปนานแล้ว การลงมือครั้งนี้ของฮ่องเต้ช่างโหดร้ายเหลือเกิน พระองค์ตั้งใจให้สองย่าหลานทรมานกันเอง
ทว่าเรื่องเหล่านี้เป็นเรื่องในภายหลัง
กลับมาที่เรื่องตรงหน้า ก่อนแม่นมหลันเยว่จะกลับวัง นางยังเจาะจงไปหาเยี่ยนตู้
“ความประหลาดใจที่แม่ทัพหนุ่มเตรียมไว้ครานี้ แทบไม่ต่างจากการทำให้ตกใจเสียขวัญเลย” แม่นมหลันเยว่กดเสียงต่ำ “ฮองเฮาจะต้องซักถามแน่ แม่ทัพหนุ่มจงจำไว้ว่าเข้าวังไปอธิบายด้วย”
“เสด็จป้าทรงเฉลียวฉลาด ย่อมเดาออกแน่”