เรื่องที่จักรพรรดิหวยเป็นคนขี้แยนั้น แท้จริงแล้วไม่ใช่ความลับอะไร อย่างไรเสีย ขุนนางในราชสำนักหลายคนก็เคยประจักษ์กับตาตนเองมาแล้ว
ลับหลัง เหล่าขุนนางยังมีเรื่องเปรียบเทียบกันอย่างหนึ่งที่ไม่อาจเอ่ยออกหน้า นั่นคือดูว่าฝ่าบาทเคยร่ำไห้เพื่อขุนนางผู้นั้นหรือไม่ หากเคย...ก็หมายความว่าอยู่ในพระทัยฝ่าบาทอย่างแท้จริง!
เพื่อนร่วมงานต่างอิจฉาจนแทบกระอักเลือด...
แต่หากกล่าวถึงผู้ที่จักรพรรดิหวยร่ำไห้ให้มากที่สุด เยี่ยนตู้เป็นอันดับสอง ส่วนอันดับหนึ่งย่อมเป็นโหวพิทักษ์แคว้นเยี่ยนหลิน บิดาของเยี่ยนตู้ และเป็นพี่น้องร่วมสาบานผู้เป็น ‘แสงจันทร์ขาว’ ที่จักรพรรดิหวยไม่มีวันลืม
หลังฮองเฮาเยี่ยนปลอบอยู่นาน ในที่สุดจักรพรรดิหวยก็ร้องไห้จนพอ สูดจมูก เช็ดน้ำตา แล้วกลับคืนสู่ฐานะจักรพรรดิผู้ทรงอำนาจและสง่างามแห่งยุครุ่งเรืองดังเดิม
“เจ้าหนุ่มนี่...” พระองค์ชี้นิ้วไปทางเยี่ยนตู้ “เจ้าไม่ชอบมาพากล”
จักรพรรดิหวยเท้าเอว “เจ้ากลับใส่ใจจวิ้นจู่หมิงฮวาผู้นั้นยิ่งนัก” แววพระเนตรปรากฏแรงกดดัน “เจ้ารู้อยู่ก่อนแล้วว่ามีคนคิดทำร้ายเจ้า ภายนอกดูเหมือนเจ้าซ้อนแผนรับมือ แต่แท้จริงกลับเอาตัวเองเข้าไปอยู่ในเกม”
“เจ้าทำเช่นนี้ก็เพื่อให้หลิวฮูหยินแห่งตระกูลอี้ว์กับตระกูลอี้ว์เบื้องหลังนางต้องรับโทษ อยากทวงความเป็นธรรมให้เด็กสาวผู้นั้น ใช่หรือไม่?”
“ใช่ก็ใช่ ไม่ใช่ก็ไม่ใช่พ่ะย่ะค่ะ” เยี่ยนตู้สบพระเนตรจักรพรรดิหวยอย่างเปิดเผย “ผู้บงการเบื้องหลังต้องการเล่นงานหลานจริง ๆ ครานี้จวิ้นจู่หมิงฮวาถูกหลานพัวพัน”
จักรพรรดิหวยแค่นเสียง “ถึงกับช่วยปกป้องนางแล้วหรือ? เราอยากเห็นนักว่าเด็กสาวนามอี้ว์ซานฉีผู้นี้เป็นเทพศักดิ์สิทธิ์มาจากที่ใดกันแน่”