ไม่กี่วันต่อมา เยี่ยนตู้ยังคงไปเข้าเวรที่กององครักษ์นครหลวงตามปกติ
ภายในจวนแม่ทัพดูราวกับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น ระหว่างนั้นอี้ว์อันถูกซานฉีส่งไปขายยาลูกกลอนฉางอันที่หอเป่าชุนครั้งหนึ่ง
ระหว่างทางกลับจวนแม่ทัพ มีคนยัดขวดกระเบื้องใส่มือเขา อีกฝ่ายสั่งให้เขาใส่ของในขวดลงในอาหารของซานฉี
เรื่องทั้งหมดนี้ย่อมอยู่ในความคาดหมายและการจับตาของซานฉีและเยี่ยนตู้
ทันทีที่อี้ว์อันกลับถึงจวนแม่ทัพ เขาก็มอบขวดกระเบื้องให้ซานฉี
ภายในห้องมีซานฉี เยี่ยนตู้ และอวิ๋นปู้ออกที่ยืนกรานจะไม่ยอมกลับ
อวิ๋นปู้ออกกล่าวว่า “แผนนี้ชั่วร้ายยิ่งนัก เริ่มจากใช้หอมกระดูกยั่วยวนเพียงเล็กน้อยทำให้ทั้งจวนแม่ทัพแปดเปื้อน จากนั้นก็ทำให้กู่ดูดหยางตกไปอยู่ในมือพี่เยี่ยน สุดท้ายยังให้คนวางหอมกระดูกยั่วยวนปริมาณมหาศาลใส่จวิ้นจู่”
“หากพวกท่านไม่รู้ตัวเสียก่อน พอคำสาปชั่วร้ายเริ่มทำงาน พี่เยี่ยนของข้าคงกลายเป็นหมาป่าตัณหากระโจนใส่จวิ้นจู่... โอ๊ย!”
ฝ่ามือเหล็กไร้ปรานีของเยี่ยนตู้ฟาดลงบนกระหม่อมอวิ๋นปู้ออกอย่างไม่ออมมือ
“เจ็บ ๆ! เขาสองข้างที่ลูกน้องของท่านเคาะใส่ข้าเมื่อหลายวันก่อนยังไม่ยุบเลย ท่านยังจะลงมืออีก!”
เยี่ยนตู้ปรายตามองเขาอย่างเย็นชา “ใครใช้ให้เจ้าเอ่ยวาจาไร้ยางอาย”
“ก็พูดเรื่องจริงนี่!” อวิ๋นปู้ออกกล่าวอย่างขุ่นเคือง “แผนต่อเนื่องชุดนี้มุ่งทำลายความบริสุทธิ์ของพวกท่านสองคน! พี่เยี่ยนเสียพรหมจรรย์ไปแล้ว ย่อมผ่านเคราะห์ใหญ่เมื่ออายุสิบเก้าปีไม่พ้น ถึงตอนนั้นฝ่าบาทกับฮองเฮาคงพาลโทษจวิ้นจู่เป็นแน่”
“ยิงธนูดอกเดียวได้นกสองตัว ได้ประโยชน์ทั้งสองฝ่าย ช่าง...ถุย!”
อวิ๋นปู้ออกตบปากตัวเองหนึ่งฉาด “ข้าตบตัวเองแล้ว ท่านก็ห้ามตบข้าอีก”
เยี่ยนตู้ “...”
ซานฉีกล่าวว่า “ที่ขนมบัวลอยงาดำพูดก็ไม่ผิด”
“ประเดี๋ยวก่อน” อวิ๋นปู้ออกชี้จมูกตัวเอง “ขนมบัวลอยงาดำไม่ได้หมายถึงข้าใช่หรือไม่?”
ซานฉีส่งยิ้มที่รู้กันอยู่แก่ใจให้เขา ก่อนวกกลับเข้าเรื่อง “ข้าคิดว่าแผนการครั้งนี้ไม่ได้ต้องการเพียงชีวิตของพวกเราสองคน แต่ยังหมายทำลายชื่อเสียงของพวกเราให้ย่อยยับด้วย”