เยี่ยนตู้ถูกเรียกเข้าวังเป็นการด่วนในวันถัดมา
เขาจากไปอย่างเร่งรีบ ซานฉีใช้เวลาทั้งคืนแกะป้ายขับไล่สิ่งชั่วร้ายจากไม้มะเกลือจนเสร็จ ที่จริงหลังเยี่ยนตู้จากไปเมื่อวาน นางก็เริ่มเข้าใจเรื่องราวแล้ว
นางไม่ได้รีบร้อนอธิบาย คิดว่าอย่างไรก็เพียงคืนเดียว รอแกะเสร็จแล้วค่อยนำไปให้เยี่ยนตู้เป็นของขวัญสร้างความประหลาดใจ ผลลัพธ์ก็คงไม่ต่างกัน~
คงเป็นเพราะทางวังเรียกตัวอย่างเร่งด่วน พอเยี่ยนตู้เห็นนาง แววตาก็วูบไหวเล็กน้อย เขาพยักหน้าแล้วจากไป
ซานฉีกำลังจะหยิบป้ายไม้ออกมา เห็นเช่นนั้นจึงได้แต่เก็บกลับเข้าแขนเสื้อ
นางให้ขุยอีไปตามอี้ว์อันมา ครู่ต่อมาอี้ว์อันก็มาถึง เด็กหนุ่มตัวแสบยังคงทำท่ากระอักกระอ่วนเช่นเดิม
ซานฉีไม่พูดอ้อมค้อม หยิบหนังสือรวมงานเขียนของปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่เล่มล่างที่เตรียมไว้ขึ้นมา “นี่ให้เจ้า”
อี้ว์อันเหลือบมองเพียงแวบเดียว สายตาก็แทบละไปไม่ได้ เขายื่นมือออกมาแล้วชักกลับทันที จากนั้นเช็ดมือกับเสื้อผ้าอย่างพิถีพิถันหลายครั้ง เมื่อแน่ใจว่าฝ่ามือไม่มีเหงื่อ จึงประคองหนังสือขึ้นอย่างทะนุถนอม
ทุกครั้งที่พลิกหน้ากระดาษ เขาจะกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว ราวกับกำลังประคองสมบัติล้ำค่าที่แตกหักได้ง่าย
หนังสือรวมงานเขียนของปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่เล่มนี้เป็นสมบัติล้ำค่าจริงๆ
อี้ว์อันพูดตะกุกตะกัก “ขะ...ของพวกนี้ล้วนเป็นของล้ำค่าที่หาซื้อด้วยเงินหมื่นตำลึงทองก็ยังไม่ได้ เจ้า...เจ้าจะให้ข้าจริงหรือ?”
ซานฉีพยักหน้า “สำหรับผู้ใฝ่เรียน สิ่งเหล่านี้มีค่าดั่งทองหมื่นตำลึง แต่สำหรับข้า ก็เป็นเพียงกระดาษที่มีตัวอักษรเขียนอยู่เท่านั้น”