ราตรีมืดมิด ลมแรงพัดกรรโชก
เงาร่างสีแดงชาดสายหนึ่งวูบผ่านถนนใหญ่ที่ปกคลุมด้วยหิมะ
“ปีศาจร้าย! คิดหนีไปไหน!”
เงาร่างกลมดิกดุจบัวลอยงาดำไล่ตามอยู่ด้านหลัง แม้รูปร่างอวบอ้วน ทว่ากลับปราดเปรียวคล่องแคล่ว
อวิ๋นปู้ออกแปะยันต์วายุไว้กับตัว มีกระบี่ไม้ท้อเหน็บอยู่ตรงเอว ใบหน้าเปี่ยมความมั่นใจว่าจะต้องชนะ คืนนี้เขาจะสังหารปีศาจตนนี้ ล้างความอัปยศในคราก่อนให้จงได้!
เงาร่างสีแดงชาดวูบเข้าไปในตรอกแห่งหนึ่ง อวิ๋นปู้ออกตามเข้าไป ทันใดนั้นเงาสีแดงก็หยุดนิ่ง
อวิ๋นปู้ออกพลันรู้สึกถึงลางร้าย สัญชาตญาณทำให้ชักกระบี่ถอยหลัง ทว่าหลังกลับชนกำแพงเสียก่อน
อา...
เหงื่อเม็ดหนึ่งไหลลงบนใบหน้ากลมดุจบัวลอยงาดำ
เงาร่างสีแดงชาดหันกลับมา ในที่สุดอวิ๋นปู้ออกก็เห็นอีกฝ่ายชัดเจน
ภายในอาภรณ์แดงว่างเปล่า ไม่มีผู้ใดอยู่เลย ปีศาจที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังผู้นี้ไม่ใช่มนุษย์ หากเป็นผีอาภรณ์โลหิตตนหนึ่ง!
ยิ่งไปกว่านั้น ผีตนนี้ยังดุร้ายอย่างยิ่ง! อวิ๋นปู้ออกรู้สึกว่ากระดูกของตนแทบจะแหลกละเอียด นี่คือแรงกดดันจากภูตผี! มีเพียงผีร้ายเท่านั้นที่มีแรงกดดันเช่นนี้ ยามนี้เขายังไม่มีความสามารถพอจะกำจัดผีร้าย!
ผีอาภรณ์โลหิตลอยเข้ามาหาเขา อาภรณ์โลหิตขยายใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ ดูท่าจะห่อหุ้มเขาไว้ทั้งตัวในไม่ช้า
กระบี่ยาวเล่มหนึ่งพุ่งแทงมาจากด้านหลังอวิ๋นปู้ออก ตรงเข้าใส่ผีอาภรณ์โลหิต พร้อมกันนั้นแรงมหาศาลก็ฉุดอวิ๋นปู้ออกให้ถอยไปด้านหลัง
ประกายเย็นวาบแทบทำเอาอวิ๋นปู้ออกตาพร่า เขาเห็นเยี่ยนตู้แล้ว น้ำตาแทบกลั้นไว้ไม่อยู่!
“พี่เยี่ยน!”
เยี่ยนตู้เหวี่ยงเขาออกไปไกล