ใต้ร่มกระดาษขาว มารดากับบุตรได้พบกันอีกครั้ง
ทว่ากลับถูกกั้นขวางด้วยหยินหยาง
เว่ยจัวก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว โจวเสวี่ยอิงพลันถอยหลังโดยไม่รู้ตัว
“ท่านแม่—”
เสียงดังปัง เว่ยจัวทรุดเข่าลงกับพื้นอย่างลนลาน เขายื่นมือข้างหนึ่งออกมา วิงวอนว่า “ท่านแม่ อย่าทอดทิ้งข้า...”
โจวเสวี่ยอิงยืนนิ่งอยู่กับที่ ผีไร้น้ำตา สิ่งที่ไหลรินมีเพียงโลหิตซึ่งก่อเกิดจากความอาฆาตและความยึดติด...
“แม่ไม่เคยคิดทอดทิ้งเจ้า แม่แค่กลัว... กลัวว่าจะทำให้เจ้าตกใจ...”
โจวเสวี่ยอิงสั่นเทาขณะหันกายกลับ นางฝืนยิ้มออกมา “เสี่ยวจัว พอเพียงเท่านี้เถิด วางอดีตลง แล้วใช้ชีวิตให้ดี...”
“ข้าวางไม่ลง!” เว่ยจัวจ้องนางด้วยแววตาเจ็บปวด เขาทุบอกตนเองครั้งแล้วครั้งเล่า “ท่านแม่ ข้าต้องฆ่าพวกมัน พวกมันต้องตาย!”
“เสี่ยวจัว...”
“เว่ยจิ้งมิใช่บิดาแท้ ๆ ของข้า” เว่ยจัวเอ่ยขึ้นกะทันหัน โจวเสวี่ยอิงยืนนิ่งงัน รูม่านตาสั่นไหวอย่างรุนแรง มองเขาด้วยความไม่อยากเชื่อ
ดวงตาทั้งสองของเว่ยจัวแดงก่ำ เขาหัวเราะเยาะตนเอง “ความจริงที่ท่านยอมแบกรับมลทินจนตาย และแม้ตายไปแล้วยังปกปิดไว้ ก็คือชาติกำเนิดของข้า ใช่หรือไม่?”
เว่ยจัวผู้นี้ มิใช่บุตรของเว่ยจิ้ง!
แต่เป็นเลือดชั่วของเว่ยจงเฉวียน ผู้ที่ควรเป็นปู่ของเขาต่างหาก!