เป็นเว่ยเหยียน!
เว่ยเหยียนชกหน้าเว่ยจัวอย่างแรง ท่ามกลางสายตาตื่นตะลึงของอีกฝ่าย เขาออกแรงสุดกำลังลากเว่ยจัวออกจากวงเพลิง
เว่ยจัวดิ้นรน เว่ยเหยียนพลันเหวี่ยงหมัดใส่อีกครั้ง แล้วก็อีกครั้ง!
เว่ยจัวยกมือคว้าหมัดของเว่ยเหยียน ปากเต็มไปด้วยเลือดจนไม่สนใจแล้วว่าเหตุใดอีกฝ่ายจึงมาปรากฏตัวที่นี่
“อยากฆ่าข้าเพื่อแก้แค้นให้เว่ยจงเฉวียนกับเว่ยจิ้งหรือ? ไม่จำเป็นต้องทำให้มือของเจ้าต้องเปื้อนเลือด...”
“หุบปาก!” เว่ยเหยียนสะบัดมือเขาออก แล้วเหวี่ยงหมัดลงไป
สิ่งที่มาถึงก่อนความเจ็บปวดคือหยาดน้ำตาร้อนผ่าว เว่ยจัวมองเขาอย่างเหม่อลอย ส่วนเว่ยเหยียนน้ำตาไหลพราก ร้องไห้จนดูน่าเวทนาที่สุด เขากรีดเสียงอย่างเสียสติ “เว่ยจัว เจ้าต้องมีชีวิตอยู่ให้ได้!”
“กล้าตายก็ลองดูสิ! หากเจ้าตาย ข้ากลายเป็นผีก็ไม่มีวันให้อภัยเจ้า!”
“คนที่สกปรกไม่ใช่เจ้า! คนที่มีความผิดก็ไม่ใช่เจ้า! สมองเจ้ามีปัญหาหรือไร ถึงคิดจะสละชีวิตตนเองเพื่อคนอื่น?”
“ความอัปยศที่มารดาเจ้ายอมตายก็ไม่ยอมเอ่ยถึงนั้น มีไว้เพื่อสิ่งใด? นางทำเช่นนั้นเพื่อให้เจ้าไม่เห็นค่าชีวิตตนเองหรือ?”
“เว่ยจัว เจ้ากล้าฆ่าคน เหตุใดจึงไม่กล้ามีชีวิตอยู่ต่อ!”
“เจ้าวางแผนอย่างยากลำบากมานานเพียงนี้ ก็เพื่อให้มารดาเห็นกับตาว่าเจ้าเป็นคนขี้ขลาดเช่นนี้หรือ?!”
“อยากตายใช่หรือไม่! ดี เช่นนั้นข้าก็ไม่ไปแล้ว ข้าจะตายเป็นเพื่อนเจ้า!”
“อย่างไรวันนี้เจ้าก็ฆ่าคนไปมากพอแล้ว ฆ่าข้าเพิ่มอีกคนคงไม่เป็นไรหรอกกระมัง!”