สิ่งที่ปรากฏอยู่ไม่ไกล คือเมืองอำเภอแห่งหนึ่ง
อำเภอเซวี่ย
ประตูเมืองอำเภอเซวี่ยเปิดกว้าง ผู้คนเดินขวักไขว่
อวิ๋นปู้ออกเกาศีรษะอย่างฉงน “นั่นอำเภอเซวี่ยมิใช่หรือ? แต่แม่นมหลันเยว่บอกมิใช่หรือว่า ตั้งแต่ที่ว่าการอำเภอไปจนถึงชาวบ้านทั่วทั้งอำเภอเซวี่ย ล้วนหายสาบสูญไปในชั่วข้ามคืน ข้ามองดูแล้วคนก็ไม่น้อยเลยนี่”
กล่าวจบ เขาพบว่าคนทั้งสองข้างกายมิได้ส่งเสียง จึงหันไปมอง แล้วก็เห็นเยี่ยนตู้มีสีหน้ามืดครึ้มเป็นพิเศษ
ร่างของซานฉีสั่นเทาเล็กน้อย ไอเย็นรอบกายนางแทบจะแช่แข็งผู้คน นางจ้องเบื้องหน้าเขม็ง ก่อนถามเยี่ยนตู้ว่า “ท่านก็มองเห็นหรือ?”
เยี่ยนตู้เอ่ยเสียงเย็นชา “มองไม่เห็น แต่ได้กลิ่น”
“อยากเห็นหรือไม่?”
เยี่ยนตู้มีเคราะห์เก้าปี ซานฉีเองก็เคยกล่าวว่า ช่วงนี้เขาไม่ควร ‘เห็นผี’
แต่ในเมื่อซานฉีถามเช่นนี้ ย่อมหมายความว่าสิ่งที่พวกเขากำลังจะเผชิญ อาจอันตรายยิ่งกว่าการ ‘เห็นผี’ ธรรมดา หากมองไม่เห็น เกรงว่าจะยิ่งรับมือยาก
เยี่ยนตู้ไม่เคยหวาดกลัวอันตราย เขามองนาง “ข้าเชื่อเจ้า”
ซานฉีไม่พูดพร่ำ นางยกมือคล้องคอเยี่ยนตู้ แม่ทัพหนุ่มก้มตัวลงอย่างว่าง่าย เขาเห็นริมฝีปากสีแดงระเรื่อของนาง ไอเย็นจาง ๆ พ่นออกมา เป่าตรงเข้าสู่ดวงตาของเขา
ราวกับพัดหมอกมัวที่มองไม่เห็นให้สลายไป
อวิ๋นปู้ออกกระอักกระอ่วน เขารู้สึกว่าตนไม่ควรอยู่ตรงนี้ ควรเอาหัวมุดลงไปในหิมะเสีย
คนทั้งสองนี่ช่างเกินไปแล้ว ไม่เพียงพูดจาคลุมเครือ ยังมาพลอดรักกันต่อหน้าเขาอีก เห็นเขาเป็นหัวหลักหัวตอหรือไร? เขาไร้ตัวตนถึงเพียงนั้นเชียวหรือ!