เส้นทางหยินหยาง ห้ามคนเป็นผ่าน
เงาร่างสามสายปรากฏขึ้นในโลกที่บรรจบกันระหว่างความเป็นกับความตาย
ดวงตาของอวิ๋นปู้ออกยังคงเหม่อลอย ปากพึมพำไม่หยุด “เก่งกาจขึ้นแล้วสินะ อาจารย์ขอรับ ศิษย์เก่งกาจขึ้นแล้ว...”
เพียะ ๆ ๆ!
อวิ๋นปู้ออกตบหน้าตัวเองไม่หยุด ใบหน้ากลมอิ่มอยู่แล้ว ยิ่งตบก็ยิ่งแดงก่ำดูเปล่งปลั่ง
เขาตั้งสติ มองไปรอบด้าน หมอกหนาทึบปกคลุมทั่วบริเวณ คล้ายมีบางสิ่งซุ่มซ่อนอยู่ในหมอก เพียงมองนานขึ้นสักหน่อย เสียงซู่ซ่าก็ดังขึ้นในหัวและข้างหู
ราวกับมีแมลงไชเข้าไปในหู หรือมีบางสิ่งหมอบกระซิบอยู่ข้างหู
เพียะ!
อวิ๋นปู้ออกถูกดีดหน้าผากอย่างแรง ความเจ็บแปลบทำให้เขาได้สติ
ชั่วขณะที่เขาร้องโหยหวน เสียงซู่ซ่าทั้งหมดก็ถอยห่างไปดั่งคลื่นน้ำ อวิ๋นปู้ออกกุมศีรษะ ลืมตาขึ้นเห็นเพียงท้ายทอยของซานฉี พร้อมกับเสียงอันสงบนิ่งของนาง
“อย่ามองซ้ายมองขวา ตามข้ามาให้ทัน”
“อ้อ ๆ” อวิ๋นปู้ออกพยักหน้า ก่อนอดเอ่ยไม่ได้ว่า “แต่ใต้เท้าพวกเราก็ไม่มีทางนี่...”
ใต้เท้าก็มีแต่หมอก ก่อนหน้านี้อวิ๋นปู้ออกลองยื่นขาหมูออกไปหยั่งเชิง ทว่ากลับไม่อาจเหยียบสิ่งใดได้ รอบด้านดูราวกับเป็นหุบเหวลึกหมื่นจั้ง มีเพียงพื้นที่คับแคบใต้ฝ่าเท้าพวกเขาเท่านั้นที่พอให้ยืนหยัดได้
ซานฉีไม่หันกลับมา แต่กลับคว้ามือเยี่ยนตู้ได้อย่างแม่นยำ
“เยี่ยนตู้ อย่าปล่อยมือข้า”
“บัวลอย เจ้าจับเยี่ยนตู้ไว้”