ซูจืออีชะงักไปเล็กน้อย ก่อนล้วงมือจากอกเสื้อหยิบเศษเงินส่งให้ตาเฒ่า
……ยังดีที่ตอนออกจากบ้านหยิบเงินเดือนที่เคยเก็บออมไว้ติดมือมา ไม่คิดว่าจะได้ใช้จริง
ตาเฒ่ารับเงินไป ทอนเหรียญทองแดงสองสามเหรียญ ยิ้มตาหยีเอ่ยว่า “พ่อหนุ่มทั้งสอง เชิญไปดีมาดี”
ทั้งสองเดินต่อไปข้างหน้า
ซูอู๋ตู้แกะลูกเกาลัดป้อนเข้าปากซูจืออีผ่านผ้าดำของหมวกคลุมหน้า ซูจืออีอ้าปากรับโดยไม่รู้ตัว รสชาติอร่อยดีจริง
ไม่นาน ซูอู๋ตู้ก็ป้อนอีกเม็ด
ซูจืออีกลืนลงคอแล้วกล่าวว่า “ผู้น้อยแกะเองได้”
ซูอู๋ตู้ก็ไม่ยืนกราน ยัดห่อเกาลัดทั้งห่อใส่มือเขา “เช่นนั้นก็แกะให้ข้าด้วยสักสองสามเม็ด อยากกินเกาลัดที่จืออีแกะเอง”
ซูจืออีจึงแกะเกาลัดเงียบๆ ไปตลอดทาง แกะเสร็จก็ส่งให้เจ้านาย
ซูอู๋ตู้รับมากิน แต่ดูไม่ยินดีนัก “เมื่อครู่ข้าป้อนถึงปากเจ้าแท้ๆ เหตุใดจืออีจึงทำลวกๆ เช่นนี้”
ซูจืออีลังเลครู่หนึ่ง พอแกะเกาลัดเม็ดต่อไปเสร็จ ก็ยกมือป้อนถึงริมฝีปากซูอู๋ตู้เช่นกัน
ซูอู๋ตู้อ้าปากอมเข้าไปด้วยความพึงพอใจ รู้สึกว่าหอมหวานขึ้นมากจริงดังว่า
เดินไปได้ไม่ไกล พวกเขาเห็นแผงลอยขนาดใหญ่แห่งหนึ่ง มีราวตั้งเรียงเป็นแถว ด้านบนแขวนเสื้อผ้าสำเร็จรูปสีฉูดฉาดเต็มไปหมด ทั้งของเด็กและผู้ใหญ่
นี่เป็นของร้านเสื้อใกล้เคียงที่นำมาตั้งช่วงงานวัด ลวดลายล้วนไม่เลว ซูอู๋ตู้ย่อมต้องแวะดู
เขาไล่พลิกดูทีละตัว เสื้อกันหนาวเด็ก หมวกคลุมเด็ก หมวกเด็ก… แต่ละชิ้นล้วนน่ารักเกินห้ามใจ