ลี่สิงพาพวกเขาเดินตรงไปยังด้านในสุด ที่นั่นมีห้องขังสองห้องติดกัน กั้นด้วยราวเหล็กหนา ชายสองคนถูกขังแยกห้องกัน ศีรษะตกพิงกำแพงนั่งอยู่กับพื้น
ซูอู๋ตู้ยังไม่ได้สั่งให้ใครสอบปากคำ ดังนั้นพวกเขาจึงดูค่อนข้างเป็นระเบียบ และไม่ได้ถูกมัด
เมื่อได้ยินเสียง ทั้งคู่เงยหน้าขึ้นมามอง สายตากวาดผ่านใบหน้าพวกเขาแวบหนึ่ง แล้วก้มลงอีกครั้งอย่างรวดเร็ว
มีคนยกเก้าอี้มาวางด้านหลังซูอู๋ตู้ ซูอู๋ตู้ปัดชายเสื้อนั่งลง เอนกายพิงพนักอย่างเกียจคร้าน มือข้างหนึ่งวางบนที่เท้าแขน
เขามองผ่านซี่กรงไปยังชายหนุ่มคนนั้นก่อน สายตานิ่งสงบ เอ่ยเรียกเสียงเรียบว่า "ท่านอา"
ชายคนนั้นก้มหน้า ไม่มีปฏิกิริยา เหมือนคำเรียกนั้นไม่เกี่ยวอะไรกับเขา
ซูอู๋ตู้ก็ไม่รีบร้อน รออยู่หลายลมหายใจ ก่อนถอนหายใจ "ตัวแทนของเจ้า ตอนนี้ใบหน้าคงถูกถลกออกหมดแล้ว อยากพบเขาอีกสักครั้งไหม"
ชายคนนั้นเงียบไปนาน ในที่สุดก็ค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น กล้ามเนื้อกรามขยับเล็กน้อย เหมือนกำลังกลืนอะไรบางอย่างลงไป
แล้วใบหน้าของเขาก็เริ่มเปลี่ยนไป—ผิวหนังเหี่ยวย่นลงอย่างรวดเร็วด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ ริ้วรอยปรากฏทีละเส้น หน้าตาก็เปลี่ยนเช่นกัน
ในที่สุดการเปลี่ยนแปลงทั้งหมดก็หยุดนิ่ง กลายเป็นใบหน้าเหี่ยวย่น
คือจ้าวเซิงนั่นเอง
ม่อพั้นพั่นข้าง ๆ ร้อง "เฮ้ย" แล้วกระโดดถอยหลังไปหนึ่งก้าว ตาเบิกกว้างมองสำรวจอยู่หลายรอบ
"แกนี่มันแตงกวาแก่ทาสีเขียวจริง ๆ ด้วย! แล้วยังทาสีไม่สวยอีกนะ?!"
นางเข้าใกล้ลูกกรงอยากดูให้ชัด แต่ถูกมือของลี่สิงขวางไว้อย่างแนบเนียน